W roku 1619 wojewoda bełski Rafał Leszczyński (zadeklarowany kalwin) rozpoczął w tym miejscu (pod kierunkiem Jana Balina) budowę rezydencji (warowny dwór z czterema narożnymi basztami), w której po zakończeniu budowy miał znaleźć miejsce zbór kalwiński. W wyniku zawirowań religijnych w latach 20. XVII w. wojewoda sprzedał w roku 1630 nie ukończoną jeszcze rezydencję zakonowi karmelitanek bosych, szukającemu miejsca stałego osiedlenia się. Po zakupie nieruchomości karmelitanki dokończyły budowę, dostosowując dwór do potrzeb klasztoru oraz wybudowały kościół. Konsekracji kościoła dokonano w roku 1944 nadając mu wówczas podwójny tytuł: św. Józefa i św. Teresy od Jezusa. Jeszcze w roku 1807, gdy kościół stał się własnością karmelitów, pamiętali oni, iż świątynia dedykowana była dwojgu patronom. W późniejszym okresie używano już tylko jednego wezwania – św. Józefa, Oblubieńca NMP.

W ciągu kolejnych lat klasztor i jego otoczenie ulegały wielu przebudowom i rozbudowom. Zmianie ulegała również funkcja zabudowań, np.: w 1898 roku w części zabudowań klasztornych urządzono koszary wojskowe, ale już w roku 1915, po ustąpieniu wojsk rosyjskich i wkroczeniu do Lublina Austriaków, klasztor został podzielony pomiędzy milicję miejską, wojsko austriackie i ambulatorium miejskie (I piętro). Przez pewien czas w budynku od ulicy schronienie znalazło archiwum Ziemi Chełmskiej. Urządzono tam również skład soli. Karmelitom, którzy wrócili do Lublina w roku 1918 nie udało się odzyskać całego klasztoru: w głównym budynku klasztoru władze polskie urządziły wojskowe więzienie śledcze. W pomieszczeniach od ulicy, gdzie znajdowała się także brama wjazdowa, urządzono wartownię, kancelarię i mieszkanie komendanta. Stan taki trwał do wybuchu II wojny światowej. Następnie te same pomieszczenia zostały zajęte przez wojsko niemieckie a po nich sowieckie i polskie służby bezpieczeństwa. Dopiero na początku lat 50. karmelici bosi odzyskali w całości swój klasztor, z wyłączeniem budynku od strony ul. Świętoduskiej (od 1977 roku siedziby Związku Emerytów, Rencistów i Inwalidów), który wrócił do karmelitów dopiero w 1988 roku.

Opracowano na podstawie

.

Powstanie ulicy związane było z budową w XIV wieku kościoła i szpitala św. Ducha znajdującego się u zbiegu ulic Krakowskie Przedmieście i Świętoduskiej. Pierwotnie, w XV wieku, ulica nazywana była Szpitalną od usytuowanego przy kościele św. Ducha szpitala. Przez jej fragment przebiegał trakt lwowski i ruski. W XVIII funkcjonowała pod nazwą św. Ducha lub Świętoduska. W czasie II wojny światowej ulica nazywała się Robert Kochstr. W okresie PRL-u nazwę zmieniono na Hanki Sawickiej. Od 1990 roku ponownie funkcjonuje pod nazwą Świętoduska.
Za