Pałac Potockich - pałac w Lublinie wzniesiony w latach 1719-1734 dla starosty grabowieckiego Jerzego Potockiego. W 1747 roku odziedziczył go Eustachy Potocki i na jego polecenie w 1754 roku został przebudowany. O tym, jak wspaniale urządzony był pałac w końcu XVIII wieku, mówi zachowany (w Bibliotece im. H. Łopacińskiego) inwentarz z 1783 r. W okresie, z którego pochodzi inwentarz, Potoccy nie mieszkali już w Lublinie, gdyż około 1750 r. Eustachy Potocki przystąpił do budowy dla siebie wspaniałej rezydencji w Radzyniu Podlaskim wg planów Jakuba Fontany. Reprezentacyjny, piętrowy korpus środkowy i dwa boczne, parterowe skrzydła gospodarcze nadały obiektowi kształt podkowy, wewnątrz której urządzono ogród w stylu włoskim. W ostatnich latach XVIII wieku Potoccy ofiarowali pałac Rzeczypospolitej i wówczas obrócono go na siedzibę sądów ziemskich. W 1789 roku Jerzy Potocki podarował pałac Skarbowi Państwa na cele wojskowe. Początkowo mieściły się w nim koszary kawalerii narodowej, a po III rozbiorze Polski urządzono tu więzienie. Pałac pozbawiono wszelkich zdobień, a skrzydła boczne podwyższono o jedną kondygnację. Kiedy w 1826 roku więzienie przeniesiono na Zamek, pałac zajęła policja i wojsko rosyjskie. W 1826 roku pałac przebudowano na więzienie i wtedy też nadbudowano oficyny o piętro. W 1892 roku usunięto mansardowy barokowy dach i usunięto ganek oraz niedługo później usunięto arkady. W okresie międzywojennym mieściła się w nim Policja Państwowa, a później - do 1981 roku - Milicja Obywatelska. Do 2010 r był własnością Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 2010 r. został oddany w zasób miasta. Obecnie własność prywatnej spółki.