Na przełomie XVIII i XIX wieku władze pruskie poprzez system specjalnych ulg podatkowych i zachęt inwestycyjnych, usiłowały i to skutecznie, odebrać prymat portu w centrum Gdańska dotychczasowym patrycjuszom. W ślad za tymi działaniami nasiliła się rozbudowa Nowego Portu i dworek przy ul. Starowiślnej, powstał właśnie w owym okresie. Jego pierwszym właścicielem była rodzina Broschke, akuratnie beneficjenci wprowadzanych w N.Porcie ustaleń nowego pruskiego porządku. Po pewnym czasie przeszedł we władanie rodziny Fischerów (w 1804 r.) mającej położony tuz obok browar (a także niewielki na ul. Korzennej i na Starych Szkotach) produkujący jedno z najsłynniejszych piw gdańskich, piwo \"jopejskie\". Jako żywo przypominało to znane nam z literatury sceny z \"Ziemi Obiecanej\", z przodu pałac, dwór a na zapleczu fabryka. W pewnym tez momencie żywota swego w dworku a raczej bocznym skrzydle, działał niewielki wyszynk ze sprzedażą produkowanego pod nosem piwa. Fakt ten ma też pewne skutki formalne, bowiem w katalogach zabytków, obiekt ten zapisany jest, niesłusznie zresztą, jako jedna z dwóch tzw. karczm balastowych. Po zajęciu Gdańska przez wojska sowieckie, znaczną cześć wyposażenia browaru wywieziono, budynki fabryczne zburzono i jedynie pozostały piwnice w których dojrzewało piwo. Dworek sam zaś ostał się działaniom wojennym. Mieściły się w nim biura gdańskiego portu, także niewielka restauracja aż w końcu zaczął służyć jako dom mieszkalny dla kilku rodzin. Zaniedbany, od lat opuszczony, popadł w wielką ruinę i choć jest objęty planami rewitalizacji, to należy przypuszczać iż dni jego są już policzone.