Kościół rzymskokatolicki znajdujący się w ścisłym centrum miasta Bóbrka. Według tradycji parafię miejską wraz z pierwszym (drewnianym) kościołem miał ufundować sam Zawisza Czarny w 1402 r. Kościół wzniesiono na niewielkim wzgórzu na wschód od rynku i pierwsza wzmianka o parafii pochodzi z 1469 r., kiedy to król Kazimierz IV, jednocześnie z nadaniem Bóbrce prawa magdeburskiego, nadał miejscowemu kościołowi majątek oraz przywileje. Kolejne dzieje kościoła odzwierciedlają burzliwą historię Kresów: na początku XVI wieku był on prawdopodobnie zrównany z ziemią przez Tatarów i Turków, aby zostać odbudowanym w latach 1546–1547 przez arcybiskupa lwowskiego Piotra Starzechowskiego; w 1649 r. został ponownie zniszczony (wówczas prawdopodobnie już murowany), tym razem przez Kozaków. W 1741 r. pojawia się wzmianka o już murowanym kościele w protokole wizytacyjnym arcybiskupa Jana Skarbka.

W r. 1771 kościół został poświęcony pod wezwaniem św. Mikołaja. W r. 1821 zbudowano budynek parafialny, a później w 1828 roku powstała murowana dzwonnica na 3 dzwony. W latach 1914–1922 kościół w Bóbrce rozbudowano według projektu architekta Franciszka Górskiego. Świątynia została konsekrowana dnia 9 października 1922 r. pod wezwaniem świętych Mikołaja i Anny przez lwowskiego biskupa pomocniczego Bolesława Twardowskiego. Podczas wojny polsko-bolszewickiej środkowy dzwon został usunięty. Po odparciu wojsk bolszewickich zawieszono w jego miejscu mały dzwon nieznanego pochodzenia, porzucony przez wycofującego się nieprzyjaciela. Do 1946 r. cały majątek kościoła został wywieziony do Polski Ludowej; tym samym w 1962 r. zamknięto kościół i przekształcono go w salę sportową. Kościół powrócił ponownie w ręce Kościoła rzymskokatolickiego w 1989 r. po odbudowie po zniszczeniach spowodowanych pożarem.