Województwo lwowskie

Pałac powstał w miejscu dawnego dziedzińca obronnego, z inicjatywy lwowskiego prawnika - Józefa Bołoza-Antonywicza, który to wybudował obiekt w stylu klasycystycznym, otoczony parkiem, ogrodem kwiatowym z aleją modrzewiową. W latach 80. XIX w., do majątku doprowadzono drewnianą sieć wodociągową. 

Jeden z kolejnych właścicieli pałacu - poeta i ksiądz Karol Antoniewicz-Bołoz, po śmierci pięciorga dzieci zajął się działalnością charytatywną – otworzył w tym miejscu szkołę podstawową i szpital. Po śmierci żony w 1839 wstąpił do zakonu jezuitów.

We wnętrzu, w jednym z pomieszczeń, znajdowały się: marmurowy kominek, rokokowe lustro w złoconej ramie, ażurowa lampę z ornamentami kwiatowymi oraz wnęki sypialniane. Była również sala balowa, w centarlnym punkcie obiektu, z wyjściem na taras.

W 1945 w pałacu ulokował się kołchoz, w efekcie czego nastapiła przebudowa;  zamontowano m.in. żelbetowy strop, a wszystkie dekoracje zostały usunięte. Od tego czasu dawny pałac jest współdzielony przez biuro kołchozu, radę wiejską i bibliotekę.

W parku przypałacowym ścięto większość drzew, z dawnych nasadzeń pozostało tylko kilka, w tym pomnik przyrody – Dąb Żubrowy.

_____________________________

na podstawie 

Dodał: 4elza, 2026-03-29 06:57:55

więcej

Prywatny mini-skansen przy centrum Borysławia umieszczony w huculskiej chacie z XIX wieku. Drewniany budynek został wzniesiony w 1802 r. we wsi Berezów Wyżny (pow. kosowski). Przy drzwiach po dziś dzień zachował się polskojęzyczny szyld z dawnym adresem – „Berezów Wyżny 20”. Muzeum prowadzi regionalista Sergiusz Sylantiew, prezes Regionalnego Towarzystwa Kultury Polskiej w Borysławiu.

Wnętrze wypełniają oryginalne meble z lat 20. i 30. XX wieku, zabytkowe ikony i obrazy, kolekcja dzbanków i talerzy ręcznej roboty oraz wiele innych eksponatów. Obok domu znajduje się spichlerz ze wsi Gubicze z 1861 r., w którym gromadzone są pamiątki z różnych zakątków Ukrainy. Można tu również spróbować potraw z pieca, domowego chleba i aromatycznej kawy parzonej na borysławskiej „naftusi”.

Dodał: Schomberg, 2026-03-06 20:50:26

więcej

Dom z drugiej połowy XX wieku. Dawniej siedziba lokalnego „Proswita”. To tutaj ukraiński poeta i pisarz Iwan Franko (uważany za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli ukraińskiej myśli politycznej i literatury) po raz pierwszy odczytał swój wiersz „Moses” podczas swojej ostatniej wizyty w Bóbrce (przybył na zaproszenie towarzystwa „Ruska Besida” jesienią 1906 r.). W 10. rocznicę jego śmierci, w 1926 r., umieszczono uroczystą plakietę na fasadzie budynku. W późniejszych latach dodano dodatkowe plakietki wokół.

Dodał: Schomberg, 2026-03-06 03:00:52

więcej

Na początku 1905 r. w Bóbrce rozpoczęto budowę cerkwi Opieki Matki Boskiej według projektu architekta Wasyla Nagórnego. Powstała ona na miejscu starej cerkwi, otoczonej kamiennymi murami. Budowa cerkwi trwała zaledwie rok. Uroczyste poświęcenie nowej cerkwi odbyło się w 1907 r. i zostało przeprowadzone przez metropolitę Andrzeja Szeptyckiego (metropolita w późniejszym okresie odwiedził cerkiew w Bóbrce dwukrotnie: jesienią 1914 r., kiedy został przywieziony do miasta po aresztowaniu, oraz w 1932 r., kiedy metropolita Andrzej uroczyście odwiedził miasto). W 1992 r. cerkiew została odrestaurowana.

Dodał: Schomberg, 2026-03-06 01:51:35

więcej

Wybudowana w 1821 r., synagoga stoi w centrum miasta na północ od rynku. Jest jedną z dwóch zachowanych synagog w Bóbrce (w okresie przedwojennym istniało ich aż siedem). Na przełomie XIX i XX wieku synagoga została gruntownie przebudowana. Po II wojnie światowej budynek przekształcono na fabrykę konserw. Po upadku zakładu budynek został opuszczony i obecnie niszczeje.

Dodał: Schomberg, 2026-03-06 01:12:30

Kościół rzymskokatolicki znajdujący się w ścisłym centrum miasta Bóbrka. Według tradycji parafię miejską wraz z pierwszym (drewnianym) kościołem miał ufundować sam Zawisza Czarny w 1402 r. Kościół wzniesiono na niewielkim wzgórzu na wschód od rynku i pierwsza wzmianka o parafii pochodzi z 1469 r., kiedy to król Kazimierz IV, jednocześnie z nadaniem Bóbrce prawa magdeburskiego, nadał miejscowemu kościołowi majątek oraz przywileje. Kolejne dzieje kościoła odzwierciedlają burzliwą historię Kresów: na początku XVI wieku był on prawdopodobnie zrównany z ziemią przez Tatarów i Turków, aby zostać odbudowanym w latach 1546–1547 przez arcybiskupa lwowskiego Piotra Starzechowskiego; w 1649 r. został ponownie zniszczony (wówczas prawdopodobnie już murowany), tym razem przez Kozaków. W 1741 r. pojawia się wzmianka o już murowanym kościele w protokole wizytacyjnym arcybiskupa Jana Skarbka.

W r. 1771 kościół został poświęcony pod wezwaniem św. Mikołaja. W r. 1821 zbudowano budynek parafialny, a później w 1828 roku powstała murowana dzwonnica na 3 dzwony. W latach 1914–1922 kościół w Bóbrce rozbudowano według projektu architekta Franciszka Górskiego. Świątynia została konsekrowana dnia 9 października 1922 r. pod wezwaniem świętych Mikołaja i Anny przez lwowskiego biskupa pomocniczego Bolesława Twardowskiego. Podczas wojny polsko-bolszewickiej środkowy dzwon został usunięty. Po odparciu wojsk bolszewickich zawieszono w jego miejscu mały dzwon nieznanego pochodzenia, porzucony przez wycofującego się nieprzyjaciela. Do 1946 r. cały majątek kościoła został wywieziony do Polski Ludowej; tym samym w 1962 r. zamknięto kościół i przekształcono go w salę sportową. Kościół powrócił ponownie w ręce Kościoła rzymskokatolickiego w 1989 r. po odbudowie po zniszczeniach spowodowanych pożarem.

Dodał: Schomberg, 2026-03-06 00:56:55

więcej

Wodospad w korycie rzeki Tyśmienica o wysokości 2 metrów. Usytuowany jest 398 m nad poziomem morza. Wodospad powstał w połowie lat 40. XX wieku i stopniowo zwiększa swoją wysokość na skutek ruchów neotektonicznych. Stanowi odsłonięcie paleogeńskich warstw osadowych z osadów jamnickich, eocenu, menilitu, polianeckiego (ok. 65–23 mln lat temu) i worotyszczeńskiego (23–3,5 mln lat temu).

Dodał: Schomberg, 2026-03-03 17:41:38

Dodał: Schomberg, 2026-03-03 17:23:30

więcej

Dawny dom państwa Rachfałów. Budynek mieszkalny o konstrukcji drewnianej. W czasach radzieckich dom podzielono na cztery mieszkania, lecz jego fasada zachowała się do dziś w niezmienionym stanie. Rachwałowie mieszkali tu od 1928 r. Budynek był im nadany przez firmę „Petrolea”, w której pracował Stanisław Rachwał.

Inż. Stanisław Rachwał (1887–1971) należał do grona inteligencji technicznej współtworzącej i zarządzającej przemysłem naftowym Borysławia. Był absolwentem Wydziału Chemii Politechniki Lwowskiej. Od 1921 r. związany był zawodowo z przedsiębiorstwami borysławsko-drohobyckiego zagłębia naftowego — początkowo pracował w Państwowej Fabryce Olejów Mineralnych „Polmin” w Drohobyczu, następnie objął stanowisko kierownika Państwowej Odbieralni Ropy Naftowej w Modryczu oraz nadzorował funkcjonowanie łapaczek ropy na rzekach Tyśmienicy i Łosieniu. 

W latach 1928–1940 pełnił funkcję kierowniczą w borysławskiej spółce „Petrolea”, należącej do Grupy Francuskich Towarzystw Przemysłowych i Handlowych w Polsce „Małopolska”. W 1935 r. obronił pracę naukową, uzyskując tytuł doktora nauk technicznych.

Dodał: Schomberg, 2026-03-03 16:38:18

więcej