Wieża ciśnień, to nieodłączny element zaplecza technicznego stacji w okresie królowania na drogach żelaznych parowozów, zwłaszcza na stacjach węzłowych lub mających depo, zwaną inaczej szopą albo parowozownią. Wieże ciśnień zapewniały usprawnienie czynności, wszędzie gdzie była potrzeba uzupełniania wody przez parowozy. Tak samo było na stacji Dęblin, która w praktyce od początku była stacją węzłową i miała własną depo. Obecna wieża ciśnień powstała w 1920 roku w charakterystycznym dla okresu międzywojennego stylu. Wzniesiona na rzucie ośmioboku, o dwuczłonowej bryle składającej się z wysokiej, lekko zwężającej się ku górze, partii dolnej podtrzymującej nadwieszony zbiornik nakryty ostrosłupowym, uskokowym dachem zakończonym iglicą. Zastąpiła ona starszą, zapewne drewnianą wieżę ciśnień, która stała najprawdopodobniej na przeciwko, po drugiej stronie ulicy Dworcowej. Wskazuje na to jedno zdjęcie z okresu pierwszej wojny światowej, gdzie na końcu długiego szeregu budynków dworcowych, widać dach budowli mogącej być dachem właśnie wieży ciśnień.