Granice
Teren Osiedla zamknięty jest ulicami Mickiewicza, Kościuszki i Wolności, posesje po obu stronach tych ulic o ile maja ich adresy, należą do Osiedla. Dalej granicą z gminą Stężyca, obrębem wsi Nadwiślanka, która biegnie na północ od skryżeowania ulic Wolności Michalinowskiej i Okrzei aż do wschodniego skraju pasa torowisk. Obejmuje ona w całości ulicę Dworcową wraz z torowskami po obu jej stronach od granicy miasta do przejazdów kolejowych przez nie. Do Osiedla należą domy przy ulicy Michalinowskiej, w tym dawny barak szkolny oraz znajdujące się na południe od niego wielorodzinne osiedle kolejowe zwane potocznie Nowym Leopoldowem. Bloki tego osiedla mają co prawda adres ulicy Wiślana 67a,67b, 67c oraz 71a, 71b, 71c, 71d, 71e i wraz z domem Wiślana 69a stanowią wyjątek, reszta domów, wyłącznie jednorodzinnych, na tej ulicy, to już Osiedle Wiślana-Żwica. Wschodnią granicę Osiedla stanowią parcele domów jednorodzinnych przy Wiślanej aż do ulicy Słonecznej, która też należy do Michalinowa Tak jak równoległe do niej ulice Księżycowa, Akacjowa i Brzozowa, zaś do Osiedla nie należą domy przy ulicy Stężyckiej. Do Osiedla należą też wszystkie pozostałe domy i niewymienione ulice znajdujące się wewnątrz tego obrysu granic.
Historia
Historia osadnictwa na ternie Michalinowa nabrała rozpędu stosunkowo późno, bo dopiero wraz z budową Nadwiślańskiej Drogi Żelaznej w 1876-1877, ustanowieniu stacji nazwanej od ówczesnej nazwy Twierdzy: Iwangorod, będącej stacją węzłową już od 1877, co implikowało budowę Szopy zwanej też Depo, czyli parowozowni, a później lokomotywownią. Ruch kolejowy oraz parowozownia generowały dużo miejsc pracy. Węzeł kolejowy uległ rozbudowaniu już po paru latach wraz z budową kolei Iwngorodzko-Dąbrowskiej do Zagłębia, mającej zaopatrywać Królestwo Polskie i resztę Imperium Rosyjskiego w wydobywany tam węgiel. Bardzo szybko powstała mijanka pozwalająca omijać rozjazdy i perony stacji dla pociągów, które jadąc linią Lublin Warszawa nie potrzebowały na niej stawać. Spowodowało to oteczenie torami ze wszystkich stron terenu dzisiejszej ulicy Dworcowej, gdzie były mieszkania dla kolejarzy. W metrykach mieszkańcy ci byli przypisywani do stacji Iwanogród Nadwiślański lub Iwanogród Dąbrowski, w zależności od tego w mieszkaniach której spółki i danej linii kolejowej mieszkali. Z czasem spółki zostały połączone i upaństwowione a miejsce zaczęto nazywać Stacją Osobową w odróżnieniu od Stacji Towarowej. Takie gromady utworzono po likwidacji gminy Irena, takie weszły do poszerzanej gromady Dęblin i stały się osiedlami nowo powstałego miasta. Kolejarze i ich rodziny z czasem zaczęli się osiedlać również w dalszej odległości od dworca, kupując lub budując domy w okolicznych wsiach, jak Rycice czy Mierzwiaczka. Oprócz tego zaczęli się osiedlać na południe od dworca przy ulicy Michalinowskiej i jej drugiej odnodze przemianowej później na ulicę Zieloną. W 1955 roku pobudowano bloki osiedla kolejowego, przy ulicy Wiślanej. Z racji tego, że osiedliło się tu sporo rodzin kolejarskich obsługujących linię do Łukowa, w tym ze stacji Leopoldów, osiedle to nazywano potocznie Nowym Leopoldowem. Obszar osiedla i ulicy Michalinowskiej, po zlikwidowaniu gminy Irena, wszedł w skład gromady Michalinów, a następnie włączony do dużej gromady Dęblin tuż przed otrzymaniem przez nią praw miejskich, stał się osiedlem Michalinów w ramach miasta. Z czasem Michalinów i Stacja Osobowa zostały scalone w jedno Osiedle. Zabudowa okolic dzisiejszej ulicy Michalinowskiej nie ograniczała się jednak tylko do granic gminy Irena, kolejne domy powstawały też dalej na obszarze majątku i gminy Stężyca. Granica pomiędzy gminami przebiegała wzdłuż dzisiejszej ulicy Okrzeja od torów do samej Wisły. Dopiero 1 stycznia 2001 roku poszerzono granicę miasta o tereny dotychczasowej gminy Stężyca poszerzając Osiedle Michalinów aż po ulicę Kościuszki i Mickiewicza. Ostatnie lata to wytyczanie i zasiedlanie nowych ulic w pobliżu ulicy Stężyckiej, mianowicie ulica Księżycowa, Akacjowa i Brzozowa.
Nazwa
Osiedle bierze swoją nazwy od gromady Michalinów, a nazwa ta wzięła swój początek najpradopodobniej od Michaliny - będącej imieniem córki lub żony pierwszego osadnika, bądź gospodarza pola, którego parcelacja stanowiła podstawę działek budowlanych w tej części miasta.
więcej
