Stacja kolejowa w Dęblinie (dawniej Iwangorod) powstała w związku z budową Kolei Nadwiślańskiej w 1876 roku. Najpierw jako stacja końcowa bocznej gałęzi tej kolei na odcinku Iwangorod-Łuków, łączącego twierdzę Iwangorod z koleją Warszawsko-Terespolską przechodzącą przez Łuków, a tym samym z innymi twierdzami: brzeską i modlińską (a pośrednio również cytadelę warszawską). Wybudowanie tego odcinka było wymogiem otrzymania koncesji na budowę szlaku żelaznego wzdłuż Wisły, albowiem władze rosyjskie postrzegały budowę kolei głównie pod względem wojskowo-strategicznym. Rok później oddano główny szlak kolejowy Kolei Nadwiślańskiej od Mławy, poprzez Warszawę, Iwangorod, Lublin do Kowla, co uczyniło praktycznie od początku stację w Dęblinie jako stację węzłową. W 1885 roku oddano natomiast do użytku trasę Kolei Iwangorodzko-Dąbrowskiej. Kolei z Dęblina do Dąbrowy Górniczej, wraz z odnogami (np. do Koluszek) umożliwiła transport węgla z Zagłębia Dąbrowskiego i tkanin z fabryk tkackich z rejonu Łodzi do reszty Królestwa Polskiego i w głąb Cesarstwa. Podniosło to rangę stacji węzłowej Dęblin i zapewniło jej nieustanny rozwój.