starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 0 głosów | średnia głosów: 0
 | Polska › woj. świętokrzyskie › powiat kielecki › Piotrkowice › Sanktuarium Matki Bożej Loretańskiej › Kościół Zwiastowania NMP |
11 października 2025 , Kościół Zwiastowania NMP w Piotrkowicach i Kaplica Loretańska
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2025 sierpień
8 miesięcy 12 dni |
Dodane: 17 kwietnia 2026, godz. 23:05:14
Autor zdjęcia: rparys
Rozmiar: 3450px x 2588px
Aparat: iPhone 13 Pro
Obiektyw: iPhone 13 Pro back triple camera 5.7mm f/1.5
1 / 2400sƒ / 1.5ISO 505.7 mm (35 mm eq)
0 pobrań 3 odsłony 0 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia rparys
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Kościół Zwiastowania NMP
więcej zdjęć (20)
Zbudowano: 1652
Architektura kościoła
Kościół Zwiastowania NMP zbudowany jest z kamienia, tynkowany, jednonawowy, orientowany, na rzucie prostokąta, z prezbiterium węższym i nieco niższym od nawy, zamkniętym prostą ścianą. Jest to kościół późnorenesansowy, wzorowany na kościele Dominikanów w Klimontowie. Sklepienia kolebkowo - krzyżowe, upiększone stiukami o motywach geometrycznych. Kruchta łączy kościół z kaplicą loretańską i krużgankami klasztornymi. Nad kruchtą wznosi się czworoboczna wieża, a w górnej części ośmioboczna. Pod hełmem powieszone są trzy dzwony. Na szczytowej ścianie prezbiterium - trzy malowidła przedstawiają Matkę Bożą z Dzieciątkiem Jezus, św. Franciszka z Asyżu, a w miejscu dawniejszej kompozycji św. Antoniego, namalowano w XIX wieku postać św. Alfonsa de Liguori.
Imponująco prezentuje się ołtarz główny świątyni. W centrum złocistego retabulum mieści się obraz Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny. Kompozycja przedstawia Matkę Bożą na klęczniku z rękami złożonymi do modlitwy, przed Nią stoi Archanioł Gabriel z lilią w lewej ręce, natomiast prawą ręką wskazuje na Ducha Świętego unoszącego się w postaci gołębicy. W arkadowym zwieńczeniu umieszczony jest Bóg Ojciec na obłokach z berłem i kulą ziemską w ręku.
Obraz otaczają cztery kolumny, a między nimi figury głównych patronów Polski - św. Wojciecha i św. Stanisława biskupów. Na gzymsach zewnętrznych kolumn stoją postacie św. Franciszka z Asyżu i św. Antoniego z Padwy. Poniżej obrazu znajduje się tabernakulum w bogatym obramieniu z kielichem i hostią na drzwiczkach. Ponad nim złocisty tron do wystawienia Najświętszego Sakramentu, zakończony półokrągłym daszkiem z wisiorkami. Na mensie ustawiono sześć rokokowych kandelabrów snycerskiej roboty. W zwieńczeniu ołtarza znajduje się obraz Chrystusa Dobrego Pasterza, namalowany na płótnie, w 1917 r. Przez K. Klopperga.
Dwa ołtarze boczne, pomiędzy prezbiterium a nawą zostały połączone architektoniczną dekoracją tęczy, na której umieszczono Pasję Chrystusa z grupą rzeźb barokowych: Matki Bożej Bolesnej, św. Jana Ewangelisty, św. Antoniego z Padwy i św. Bonawentury. U stóp krzyża pelikan z pisklętami i herbem Gryf, mówiący o fundatorach.
W ołtarzu prawym widnieje obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, a na zasuwie św. Anny Samotrzeć. W ołtarzu lewym - obraz św. Antoniego przyjmującego z rąk Matki Bożej Dzieciątko Jezus, a na zasuwie obraz św. Franciszka, namalowany przez brata Szymona Hermanowicza Zakonu Bernardynów. W prawej kaplicy ołtarz z figurą Serca Bożego i wysuwanym obrazem św. Józefa. Po bokach - herby Pobóg i Ostoja, a poza kolumnami dwie figury świętych proroków Izajasza i Jeremiasza. W górnej kondygnacji - obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, w otoczeniu dwóch postaci: św. Jana Ewangelisty i św. Piotra Apostoła. Poniżej, nad mensą ołtarza, ustawiono figurkę Dzieciątka Jezus w czerwonej kapie.
Po drugiej stronie nawy, znajduje się barokowa ambona w kształcie okrętu z pierwszej połowy XVII wieku. W zwieńczeniu - gołębica, symbol Ducha Świętego. Liny z "gniazd bocianich" podnoszą żagle ze sznurową drabinką, które tworzą rodzaj baldachimu. Z dachu baldachimu anioł spogląda na pokład, a dwa anioły putta z boku trzymają żagle. Na boku burty, obok sieci rybackiej i wioseł, umieszczono stułę, tiarę papieską i klucze, jako symbole władzy Kościoła.
Po prawej stronie ambony ustawiona jest drewniana chrzcielnica z XVII wieku. Nad nią płaskorzeźba przedstawia św. Jana udzielającego chrztu Panu Jezusowi.
Z lewej strony ambony stoi ołtarz boczny, dedykowany patronom rolnictwa. W zwieńczeniu ołtarza znajduje się osiemnastowieczny obraz patronki żniwiarzy św. Notburgi (ok. 1265-1313). Poniżej znajduje się wizerunek św. Izydora Oracza, patrona rolników (ok. 1080-1130). Na zasuwie mieści się obraz przedstawiający św. Stanisława Kostkę, przyjmującego Komunię z rąk anioła. Po bokach ołtarza stoją figury św. Jana Nepomucena, patrona dobrej spowiedzi oraz św. Benedykta, opata, patrona szczęśliwej śmierci.
Po przeciwnej stronie nawy znajduje się barokowy ołtarz Chrystusa Ukrzyżowanego, z cierniową koroną wykonaną ze srebra. Po bokach krzyża znajdują się późnobarokowe figury Matki Bożej Bolesnej i św. Jana Ewangelisty. Na łuku retabulum - postać Boga Ojca z berłem i kulą ziemską. Pod krzyżem znajduje się tabernakulum, w którym przechowywane są relikwie Krzyża Świętego.
Sanktuarium posiada również pięknie rzeźbiony relikwiarz św. Tekli w stylu rokokowym. Święta ta była uczennicą św. Pawła Apostoła, od którego przyjęła chrzest. Zginęła śmiercią męczeńską w czasie prześladowań. Czczona była powszechnie w Polsce jako orędowniczka w czasie pożarów i zarazy.
Nad wejściem do kościoła, na murowanej arkadzie, zbudowano muzyczny chór, z drewnianym parapetem. W środkowym polu znajdują się godła Polski i Litwy: Orzeł w koronie i Pogoń, a poniżej krzyż z kotwicą. Na dolnym gzymsie wielki orzeł ze skrzydłami rozpostartymi do lotu, trzymający w dziobie krzyż. Na środku muzycznego chóru znajdują się organy z 1 pół. XVII w., z rzeźbami króla Dawida i św. Cecylii.
źródło:
Kościół Zwiastowania NMP zbudowany jest z kamienia, tynkowany, jednonawowy, orientowany, na rzucie prostokąta, z prezbiterium węższym i nieco niższym od nawy, zamkniętym prostą ścianą. Jest to kościół późnorenesansowy, wzorowany na kościele Dominikanów w Klimontowie. Sklepienia kolebkowo - krzyżowe, upiększone stiukami o motywach geometrycznych. Kruchta łączy kościół z kaplicą loretańską i krużgankami klasztornymi. Nad kruchtą wznosi się czworoboczna wieża, a w górnej części ośmioboczna. Pod hełmem powieszone są trzy dzwony. Na szczytowej ścianie prezbiterium - trzy malowidła przedstawiają Matkę Bożą z Dzieciątkiem Jezus, św. Franciszka z Asyżu, a w miejscu dawniejszej kompozycji św. Antoniego, namalowano w XIX wieku postać św. Alfonsa de Liguori.
Imponująco prezentuje się ołtarz główny świątyni. W centrum złocistego retabulum mieści się obraz Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny. Kompozycja przedstawia Matkę Bożą na klęczniku z rękami złożonymi do modlitwy, przed Nią stoi Archanioł Gabriel z lilią w lewej ręce, natomiast prawą ręką wskazuje na Ducha Świętego unoszącego się w postaci gołębicy. W arkadowym zwieńczeniu umieszczony jest Bóg Ojciec na obłokach z berłem i kulą ziemską w ręku.
Obraz otaczają cztery kolumny, a między nimi figury głównych patronów Polski - św. Wojciecha i św. Stanisława biskupów. Na gzymsach zewnętrznych kolumn stoją postacie św. Franciszka z Asyżu i św. Antoniego z Padwy. Poniżej obrazu znajduje się tabernakulum w bogatym obramieniu z kielichem i hostią na drzwiczkach. Ponad nim złocisty tron do wystawienia Najświętszego Sakramentu, zakończony półokrągłym daszkiem z wisiorkami. Na mensie ustawiono sześć rokokowych kandelabrów snycerskiej roboty. W zwieńczeniu ołtarza znajduje się obraz Chrystusa Dobrego Pasterza, namalowany na płótnie, w 1917 r. Przez K. Klopperga.
Dwa ołtarze boczne, pomiędzy prezbiterium a nawą zostały połączone architektoniczną dekoracją tęczy, na której umieszczono Pasję Chrystusa z grupą rzeźb barokowych: Matki Bożej Bolesnej, św. Jana Ewangelisty, św. Antoniego z Padwy i św. Bonawentury. U stóp krzyża pelikan z pisklętami i herbem Gryf, mówiący o fundatorach.
W ołtarzu prawym widnieje obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, a na zasuwie św. Anny Samotrzeć. W ołtarzu lewym - obraz św. Antoniego przyjmującego z rąk Matki Bożej Dzieciątko Jezus, a na zasuwie obraz św. Franciszka, namalowany przez brata Szymona Hermanowicza Zakonu Bernardynów. W prawej kaplicy ołtarz z figurą Serca Bożego i wysuwanym obrazem św. Józefa. Po bokach - herby Pobóg i Ostoja, a poza kolumnami dwie figury świętych proroków Izajasza i Jeremiasza. W górnej kondygnacji - obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, w otoczeniu dwóch postaci: św. Jana Ewangelisty i św. Piotra Apostoła. Poniżej, nad mensą ołtarza, ustawiono figurkę Dzieciątka Jezus w czerwonej kapie.
Po drugiej stronie nawy, znajduje się barokowa ambona w kształcie okrętu z pierwszej połowy XVII wieku. W zwieńczeniu - gołębica, symbol Ducha Świętego. Liny z "gniazd bocianich" podnoszą żagle ze sznurową drabinką, które tworzą rodzaj baldachimu. Z dachu baldachimu anioł spogląda na pokład, a dwa anioły putta z boku trzymają żagle. Na boku burty, obok sieci rybackiej i wioseł, umieszczono stułę, tiarę papieską i klucze, jako symbole władzy Kościoła.
Po prawej stronie ambony ustawiona jest drewniana chrzcielnica z XVII wieku. Nad nią płaskorzeźba przedstawia św. Jana udzielającego chrztu Panu Jezusowi.
Z lewej strony ambony stoi ołtarz boczny, dedykowany patronom rolnictwa. W zwieńczeniu ołtarza znajduje się osiemnastowieczny obraz patronki żniwiarzy św. Notburgi (ok. 1265-1313). Poniżej znajduje się wizerunek św. Izydora Oracza, patrona rolników (ok. 1080-1130). Na zasuwie mieści się obraz przedstawiający św. Stanisława Kostkę, przyjmującego Komunię z rąk anioła. Po bokach ołtarza stoją figury św. Jana Nepomucena, patrona dobrej spowiedzi oraz św. Benedykta, opata, patrona szczęśliwej śmierci.
Po przeciwnej stronie nawy znajduje się barokowy ołtarz Chrystusa Ukrzyżowanego, z cierniową koroną wykonaną ze srebra. Po bokach krzyża znajdują się późnobarokowe figury Matki Bożej Bolesnej i św. Jana Ewangelisty. Na łuku retabulum - postać Boga Ojca z berłem i kulą ziemską. Pod krzyżem znajduje się tabernakulum, w którym przechowywane są relikwie Krzyża Świętego.
Sanktuarium posiada również pięknie rzeźbiony relikwiarz św. Tekli w stylu rokokowym. Święta ta była uczennicą św. Pawła Apostoła, od którego przyjęła chrzest. Zginęła śmiercią męczeńską w czasie prześladowań. Czczona była powszechnie w Polsce jako orędowniczka w czasie pożarów i zarazy.
Nad wejściem do kościoła, na murowanej arkadzie, zbudowano muzyczny chór, z drewnianym parapetem. W środkowym polu znajdują się godła Polski i Litwy: Orzeł w koronie i Pogoń, a poniżej krzyż z kotwicą. Na dolnym gzymsie wielki orzeł ze skrzydłami rozpostartymi do lotu, trzymający w dziobie krzyż. Na środku muzycznego chóru znajdują się organy z 1 pół. XVII w., z rzeźbami króla Dawida i św. Cecylii.
źródło:
Sanktuarium Matki Bożej Loretańskiej
więcej zdjęć (14)
Zbudowano: 1652
W miejscu, gdzie obecnie wznosi się sanktuarium, stała "Boża Męka" - krzyż z rzeźbionym wizerunkiem Ukrzyżowanego Chrystusa. Przychodzili tu gromadnie ludzie z różnych okolic, z powodu wizji i objawień, jakie miały tu miejsce. Proboszcz ks. Andrzej Gnoiński nie tylko nie chciał przyjąć do wiadomości i uznać tych objawień, lecz aby położyć kres zbiegowiskom, polecił zaorać miejsce koło krzyża pod zasiewy. Kiedy rolnik zaczął orać, pług połamał się na części, a wypłoszone woły uwolniły się z jarzma i pobiegły do pobliskiego lasu. Po tym fakcie proboszcz przesłuchał świadków, którzy zeznali pod przysięgą, ze w tym miejscu oglądali nadzwyczajne zjawiska. Pierwszym świadkiem był Stanisław Kułaga, który zeznał, że na tym miejscu kilka razy widział wielką światłość. Natomiast żona miejscowego nauczyciela zeznała pod przysięgą, że widziała promieniującą światłością postać Matki Bożej. Odtąd proboszcz nie zabraniał ludziom przychodzić na to miejsce, gdzie wierni modlili się i otrzymywali różne łaski. Na to niezwykłe miejsce przybyła również ciężko chora kasztelanowa, Zofia Rokszycka i została uzdrowiona. Był to rok 1627.
W dowód wdzięczności za uzyskaną łaskę ufundowała tu drewnianą kaplicę. Pierwszymi zakonnikami sprowadzonymi do opieki nad kaplicą i do posługi duchowej pielgrzymom, byli Karmelici. Wkrótce zastąpili ich Bernardyni.
Początkiem Sanktuarium Matki Bożej Loretańskiej, było uroczyste przeniesienie starej figury Matki Bożej (z około 1400 r.) z kościoła św. Stanisława do drewnianej kaplicy Zwiastowania NMP. Dokonało się to 15 sierpnia 1638 r. W kaplicy tej umieszczono również maleńką statuetkę Matki Bożej Niepokalanie Poczętej, którą otoczono należną czcią. Według przekazu, wykopał ją rolnik na gruncie plebańskim.
Świątynia stała się ośrodkiem kultu Matki Bożej. Z powodu napływu coraz większej liczby pielgrzymów, dotychczasowa kaplica stawała się za mała. Dlatego Marcin i Zofia Rokszyccy, kasztelanowie połanieccy, wybudowali w Piotrkowicach murowany, do dziś istniejący kościół (budowę ukończono w 1652 r.) i klasztor. Pozwolenie na erygowanie klasztoru zostało podpisane w Chęcinach w 1630 r. Piotrkowice jako miejsce święte, zyskiwały coraz szerszą sławę. Już w dawnej pieśni wyliczano nadzwyczajne łaski: stąd ślepi, kulawi odchodzili zdrowi, chorzy powstawali, Bogu dziękowali i Matce Najświętszej.
Do sanktuarium przybyła specjalna komisja, z biskupem krakowskim Marcinem Szyszkowskim, aby zbadać wiarygodność świadectw o otrzymanych łaskach. Siedemnastowieczny historyk Hyacynt Pruszcz podaje, iż wówczas wielkiej łaski Pańskiej doznał sam biskup Szyszkowski.
W 1824 r. Bernardyni musieli opuścić Piotrkowice z powodu kasat zakonów. Opiekę nad sanktuarium przejęli wówczas Redemptoryści. W Piotrkowicach przebywali oni jedynie dziesięć lat (1824-1834). Ich patriotyczno-apostolska działalność nie była mile widziana przez władze zaborcze i spotkał ich taki sam los jak Bernardynów. W 1834 r. opiekę nad sanktuarium przejęli księża diecezjalni.
Największym wydarzeniem w historii piotrkowickiego sanktuarium była uroczysta koronacja cudownej figury Matki Bożej Loretańskiej na tzw. prawie papieskim. Dokonał jej 7 września 1958 r., w wigilię święta Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, prześladowany i więziony w latach PRL-u ksiądz biskup Czesław Kaczmarek, przy udziale księdza arcybiskupa Eugeniusza Baziaka z Krakowa (również Prześladowanego) oraz siedmiu innych biskupów, a także w obecności około 100 tysięcy pielgrzymów. Była to pierwsza koronacja po drugiej wojnie światowej w Polsce.
Ordynariusz kielecki tak pisał w liście pasterskim: "Od wieków Matka Boża z tego miejsca rozdziela łaski swoim pośrednictwem u Boga. Ta uroczysta koronacja będzie wyrazem wdzięczności za ocalenie nasze, kapłanów całej diecezji i wiernych, którzy dzielili z nami godziny, dni, miesiące i lata cierpień i doświadczeń Pańskich. Pragniemy gorąco, aby akt koronacji był również okazją poświęcenia naszej diecezji Maryi Królowej Polski oraz prośbą o dalszą nad nami Jej matczyną opiekę". W dniu koronacji bp Kaczmarek powiedział, iż wkłada na skronie Madonny Piotrkowickiej dwie korony cierniową koronę własnych cierpień, doznanych w komunistycznym więzieniu i złotą koronę wdzięczności za ocalenie Kościoła w trudnym okresie dziejów naszej Ojczyzny.
źródło:
W dowód wdzięczności za uzyskaną łaskę ufundowała tu drewnianą kaplicę. Pierwszymi zakonnikami sprowadzonymi do opieki nad kaplicą i do posługi duchowej pielgrzymom, byli Karmelici. Wkrótce zastąpili ich Bernardyni.
Początkiem Sanktuarium Matki Bożej Loretańskiej, było uroczyste przeniesienie starej figury Matki Bożej (z około 1400 r.) z kościoła św. Stanisława do drewnianej kaplicy Zwiastowania NMP. Dokonało się to 15 sierpnia 1638 r. W kaplicy tej umieszczono również maleńką statuetkę Matki Bożej Niepokalanie Poczętej, którą otoczono należną czcią. Według przekazu, wykopał ją rolnik na gruncie plebańskim.
Świątynia stała się ośrodkiem kultu Matki Bożej. Z powodu napływu coraz większej liczby pielgrzymów, dotychczasowa kaplica stawała się za mała. Dlatego Marcin i Zofia Rokszyccy, kasztelanowie połanieccy, wybudowali w Piotrkowicach murowany, do dziś istniejący kościół (budowę ukończono w 1652 r.) i klasztor. Pozwolenie na erygowanie klasztoru zostało podpisane w Chęcinach w 1630 r. Piotrkowice jako miejsce święte, zyskiwały coraz szerszą sławę. Już w dawnej pieśni wyliczano nadzwyczajne łaski: stąd ślepi, kulawi odchodzili zdrowi, chorzy powstawali, Bogu dziękowali i Matce Najświętszej.
Do sanktuarium przybyła specjalna komisja, z biskupem krakowskim Marcinem Szyszkowskim, aby zbadać wiarygodność świadectw o otrzymanych łaskach. Siedemnastowieczny historyk Hyacynt Pruszcz podaje, iż wówczas wielkiej łaski Pańskiej doznał sam biskup Szyszkowski.
W 1824 r. Bernardyni musieli opuścić Piotrkowice z powodu kasat zakonów. Opiekę nad sanktuarium przejęli wówczas Redemptoryści. W Piotrkowicach przebywali oni jedynie dziesięć lat (1824-1834). Ich patriotyczno-apostolska działalność nie była mile widziana przez władze zaborcze i spotkał ich taki sam los jak Bernardynów. W 1834 r. opiekę nad sanktuarium przejęli księża diecezjalni.
Największym wydarzeniem w historii piotrkowickiego sanktuarium była uroczysta koronacja cudownej figury Matki Bożej Loretańskiej na tzw. prawie papieskim. Dokonał jej 7 września 1958 r., w wigilię święta Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, prześladowany i więziony w latach PRL-u ksiądz biskup Czesław Kaczmarek, przy udziale księdza arcybiskupa Eugeniusza Baziaka z Krakowa (również Prześladowanego) oraz siedmiu innych biskupów, a także w obecności około 100 tysięcy pielgrzymów. Była to pierwsza koronacja po drugiej wojnie światowej w Polsce.
Ordynariusz kielecki tak pisał w liście pasterskim: "Od wieków Matka Boża z tego miejsca rozdziela łaski swoim pośrednictwem u Boga. Ta uroczysta koronacja będzie wyrazem wdzięczności za ocalenie nasze, kapłanów całej diecezji i wiernych, którzy dzielili z nami godziny, dni, miesiące i lata cierpień i doświadczeń Pańskich. Pragniemy gorąco, aby akt koronacji był również okazją poświęcenia naszej diecezji Maryi Królowej Polski oraz prośbą o dalszą nad nami Jej matczyną opiekę". W dniu koronacji bp Kaczmarek powiedział, iż wkłada na skronie Madonny Piotrkowickiej dwie korony cierniową koronę własnych cierpień, doznanych w komunistycznym więzieniu i złotą koronę wdzięczności za ocalenie Kościoła w trudnym okresie dziejów naszej Ojczyzny.
źródło: