Pałac, w którym gromadzili się okoliczni myśliciele i arystokraci łaknący intelektualnej strawy powstał na miejscu dawnego dworu, który spłonął w 1651 r. Kiedy ową rodową siedzibę starego rodu Gersdorfów wzniesiono – nie wiemy na pewno. Za to dobrze znana jest data odbudowy po wspominanym pożarze nowego dworu – już w 1660 został ukończony. Niemal 100 lat później, w 1764 został jednak rozebrany, a na jego miejscu w latach 1767-1768 wybudowano piękną barokową rezydencję.
Pałac, służący jednemu ze światlejszych umysłów epoki Oświecenia na Łużycach – Adolfowi Traugottowi von Gersdorf, to budząca respekt (nawet w stanie upadku) trzykondygnacyjna budowla, z szerokimi piaskowcowymi schodami wspinającymi się ku dwóm ryzalitom. Przy pałacu znajdują się pozostałości wspaniałego parku angielskiego i ogrodu z początku XIX w.

Od zabudowań gospodarczych pałacu w kierunku dzisiejszego Wolimierza biegnie urocza lipowa Czarna Aleja, wytyczona w 1766 r.
Większość drzew pamięta jeszcze spacery Gersdorfów. Dziś służy tylko jako droga dojazdowa do pól uprawnych. Może gdyby brama rozpoczynająca aleję w byłym PGRrze nie była zamknięta na kłódkę, ktoś od czasu do czasu wybrałby się tam na spacer...

Pałac aktualnie jest odbudowywany z niemal całkowitej ruiny. Aczkolwiek tempo prac nakazuje sądzić, iż nie prędko otwarty zostanie w nim zapowiadany hotel. Najważniejsze jednak, że okazały zabytek nie podzieli losu wielu innych śląskich perełek dawnej architektury.
Więcej o pałacu, jego architekturze, wyposażeniu i przyległościach na

Ąutor: Arkadiusz Lipin
Źródło: