starsze
nowsze
1
1+
2-
2
2+
3-
3
3+
4-
4
4+
5-
5
5+
6-
6
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 0 głosów | średnia głosów: 0

Polska woj. pomorskie Słupsk pl. Zwycięstwa Ratusz Niedźwiadek szczęścia

2020 , Oryginalna figurka bursztynowego niedźwiadka.

Skomentuj zdjęcie
Mariusz Brzeziński
Na stronie od 2011 sierpień
14 lat 8 miesięcy 10 dni
Dodane: 20 kwietnia 2026, godz. 23:30:54
Źródło: Zbiory prywatne
Rozmiar: 1700px x 1175px
0 pobrań
52 odsłony
0 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Mariusz Brzeziński
Obiekty widoczne na zdjęciu
Niedźwiadek szczęścia
więcej zdjęć (2)
„Niedźwiadek Szczęścia” jest figurką z bursztynu, którą znaleziono w okolicach Słupska w roku 1887. Według ówczesnych uczonych, którzy badali znalezisko – figurka niedźwiadka była amuletem łowcy niedźwiedzi, a rok jej powstania szacowano na lata od 1700 roku p. n. e. do 650 roku p. n. e. Tak więc figurka może sobie liczyć nawet 3700 lat.
Niedźwiadek od razu spotkał się z ogromną sympatią słupszczan i całych ówczesnych Niemiec. Szeroko pisała o nim ówczesna niemiecka prasa. Ze względów bezpieczeństwa wywieziono go do Szczecina, gdzie z uwzględnieniem szczególnych środków ostrożności umieszczony został w tamtejszym muzeum. W Słupsku natomiast, w Heimatmuseum stanęła wierna kopia niedźwiadka.Od początku z figurką związany jest pogląd, że przynosi szczęście. I rzeczywiście, od momentu, w którym go znaleziono miasto znalazło się w szczęśliwym dla siebie okresie. Intensywnie się rozwija, kwitnie handel, powstają nowe fabryki, browary, wznoszony jest nowy, neogotycki Ratusz, powstaje szereg niezwykle urokliwych kamieniczek, z których wiele zachowało się do dziś. To wtedy właśnie Słupsk uzyskał miano „Paryża Północy” czy też – według innych – „Małego Paryża” (Klein Paris).
Przed wojną na temat Niedźwiadka pisano wiersze, bajki i opowiadania. Jego miniaturki lub kopie można było kupić w każdej trafice. Słupsk zaczęto identyfikować z tym uroczym misiem.Ze względu na bezpieczeństwo bezcennego amuletu oryginał wywieziono jeszcze przed wojną do Szczecina, a pod koniec wojny – trafiła tam jego wierna kopia. Do 2009 roku figurka znajdowała się w niemieckim Stralsundzie, w tamtejszym muzeum./źr.
Ratusz
więcej zdjęć (82)
Zbudowano: 1901
Dawniej: Rathaus
Zabytek: A-246 z 15.04.1987

Ratusz w Słupsku został wzniesiony i oddany do użytku w roku 1901. Zaczęto go budować w kwietniu 1899 r. na podstawie projektu berlińskiego architekta prof. Karla Zaara i inżyniera Rudolfa Vahla, z inicjatywy burmistrza Hansa Matthesa. Jest to budowla w stylu neogotyckim, która znajduje się przy Placu Zwycięstwa. Została ona wpisana na listę zabytków chronionych prawem. Budynek od początku spełnia funkcję, dla której go zbudowano, tzn. jest siedzibą władz miejskich Słupska.



Nowy ratusz miał zastąpić stary, mniejszy, usytuowany na Starym Rynku w Słupsku (budynek ten został rozebrany wkrótce po wybudowaniu nowego ratusza). Ówczesny burmistrz Słupska (a właściwie Stolp im Pommern), Hans Matthes, wydał na budowę sumę dwukrotnie przekraczającą kwotę przeznaczoną na ten cel przez Radę Miejską, tj. 600 tys. marek zamiast przewidzianych 300 tys. Nowy ratusz był zdecydowanie za duży, jak na potrzeby ok. 30-tysięcznego miasta. Dodatkowo, rozbudowując miasto i kanalizując je, zadłużył kasę miejską na ok. 2 mln marek. Trzy lata po oddaniu ratusza do użytku musiał zrezygnować z urzędu. W roku 1924 słupszczanie uznali w pełni zasługi Hansa Matthesa dla rozwoju miasta i przyznali mu tytuł Honorowego Obywatela Miasta. Jego imieniem nazwali też jedną z miejskich ulic. Po ponad stu latach od wzniesienia siedziba władz miejskich jest już za ciasna dla blisko 100-tysięcznego Słupska.



We wnętrzu można zobaczyć między innymi:



* unikatowe, zabytkowe (przeszło stuletnie) tapety, m.in. w gabinecie prezydenta miasta Słupska

* monumentalne malowidła: m.in. przedstawiające alegorię nadania praw miastu - w sali konferencyjnej

* witraże



Codziennie o godz. 12:00 z wieży ratusza rozbrzmiewa hejnał.

źródło:

/p>
pl. Zwycięstwa
więcej zdjęć (243)
Dawniej: Stephanplatz, Wollmarkt
Stephanplatz - nazwa placu na cześć dyrektora poczty, dra Heinricha Stephana, urodzonego przy obecnej ul. Grodzkiej reformatora poczty. Wynalazca kartki pocztowej.