starsze
nowsze
1
1+
2-
2
2+
3-
3
3+
4-
4
4+
5-
5
5+
6-
6
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 3 głosy | średnia głosów: 6
Skomentuj zdjęcie
ZPKSoft
+2 głosów:2
Dokładniejsza data - 1 maja.
2026-06-15 12:01:43 (4 dni temu)
Desperado
Na stronie od 2015 lipiec
10 lat 10 miesięcy 29 dni
Dodane: 11 czerwca 2026, godz. 10:51:12
Rozmiar: 3500px x 3446px
Aparat: 15.0
1 pobranie
79 odsłon
6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Desperado
Obiekty widoczne na zdjęciu
Cedet
więcej zdjęć (209)
Architekci: Zbigniew Ihnatowicz, Jerzy Romański
Zbudowano: 1948-51
Dawniej: Centralny Dom Towarowy, Centralny Dom Dziecka, Dom Towarowy Smyk,
Zabytek: 715 z 29-09-2006

Projekt Zbigniewa Ihnatowicza i Jerzego Romańskiego zbudowany po wojnie w ramach pierwszego planu trzyletniego. Oddany do użytku 22 lipca 1951 roku. W latach 50-tych jeden z największych domów towarowych w Polsce. Do 1958 roku na VI piętrze znajdowała się restauracja "Stolica". Na jej miejscu uruchomiono Salon Mody. Od 1968 CDT połączono organizacyjnie z przedsiębiorstwem "Domy Towarowe Centrum". Od 1969 Centralny Dom Dziecka. W 1975 budynek częściowo spłonął. Odbudowany w 1977. Siedziba domu towarowego "Smyk".

Gmachów podobnych temu planowano kilka na terenie Polski, Ten powstał w całości jako jedyny. Budowa jego wymusiła nowe technologie jak na tamte lata - specjalne środki chemiczne pozwalające szybciej wiązać beton w niskich /zimowych/ temperaturach. Nowością było te ogrzewanie zbrojeń budynku podczas budowy i masy cementowej. O ironio opóźnienie w oddaniu budynku spowodowały schody, dokładnie schody ruchome które obok tych z Trasy W-Z miały być nowością w Warszawie. Pierwotnie schody miały zostać dostarczone z Francji ale jak łatwo się domyśleć na przeszkodzie stanęły uwarunkowania polityczne tamtego okresu. Polskie zakłady nie były w stanie zbudować schodów dla CDT i w efekcie stanęło na schodach z Węgier. Te jednak okazały się na tyle ciężkie i siermiężne w wykonaniu, że konstrukcje budynku dodatkowo wzmocniono filarami zaś klatki schodowe o przeznaczeniu ppoż. stały się normalnymi do codziennego użytku. Sam budynek uroczyście otworzono w dniu 22 lipca 1951 roku. Z czasem była koncepcja zmiany jego bryły na bardziej "socrealistyczną" ale późniejsza odwilż polityczna przekreśliła te plany.


Międzynarodowe Święto Pracy zostało ustanowione przez Drugą Międzynarodówkę w 1891r. dla upamiętnienia wcześniejszego o pięć lat protestu robotników w Chicago, krwawo stłumionego przez policję. W II Rzeczpospolitej obchody 1 Maja, organizowane przez Polską Partię Socjalistyczną, stanowiły wyraz protestu przeciwko systemowi. Po wojnie – przeobraziły się w propagandowy rytuał, mający legitymizować system.



Formalnie 1 Maja stał się ustawowym świętem państwowym dopiero w roku 1950, jednak od roku 1945 dla wszystkich było oczywiste, że dla rządzących rocznica ta ważniejsza jest niż wszystkie inne. Uroczystości obowiązkowo odbywały się w całym kraju: poczynając od Warszawy, gdzie na trybunie ustawiało się całe kierownictwo partyjno-rządowe, aż po wsie i małe miasteczka.


Wydarzenia
więcej zdjęć (71)
ul. Krucza
więcej zdjęć (687)
Ulica Krucza – ulica w warszawskiej dzielnicy Śródmieście. Ulica rozpoczyna swój bieg od skrzyżowania ulic Pięknej i Mokotowskiej, następnie biegnie w kierunku północnym, przecinając z obu stron ulice: Wilczą, Hożą, Wspólną, Żurawią, Nowogrodzką, dochodzi do Alej Jerozolimskich i po przejściu przez skrzyżowanie przecina ją jeszcze ulica Widok, swój kończy rozwidleniem – prawe nosi nazwę ul. Szpitalna, zaś lewe ul. Zgoda. Ulica wytyczona została około 1770 od zbiegu ulic Mokotowskiej i Pięknej do Nowogrodzkiej. Przedłużenie ulicy do Szpitalnej utrudniał podmokły grunt, nazywany potocznie krukiem – stąd nazwa ulicy. Ruch budowlany na ulicy rozpoczął się po 1870. Po obu stronach została ona zabudowana kamienicami czynszowymi. Przed I wojną światową przy ulicy istniało duże skupisko sklepów z tanią konfekcją damską. W czasie II wojny światowej zabudowa ulicy została zniszczona w blisko 100%. Ocalało kilka kamienic przy ulicach Nowogrodzkiej i Wilczej. Wypalone ruiny wyburzono w 1946 i ulicę przeznaczono pod zabudowę dzielnicy ministerstw. 1 listopada 1949 nastąpiło otwarcie dla ruchu nowej, poszerzonej Kruczej. Ostatecznie pomysł odbudowy Kruczej jako city – dzielnicy wyłącznie biurowej został uznany za błędny z powodu pustoszenia dzielnicy po godzinie 17. Dlatego po 1956 uzupełniono zabudowę o bloki mieszkaniowe. Ulica znalazła się w obrębie tzw. dzielnicy ministerstw. Ostatnim zrealizowanym w jej obrębie budynkiem był otwarty 1 października 1957 „Grand Hotel” Orbisu z 416 pokojami (obecnie Mercure Grand Hotel). W okresie od 1 października 1950 do 11 czerwca 1972 Krucza była najważniejszym ciągiem trasy trolejbusowej – kursowały tutaj ramowo trzy linie: 51, 53 i 54. 1 listopada 1953 na ulicy pojawia się pierwszy autobus linii 117.

Źródło: