Widocznie nie ma tu znawców czołgów

To pewnie wariant samobieżnego ISU-152.

SU-152 jak było napisane wyżej.

Tak. Czyli nie czołg a gąsienicowe działo samobieżne. Wieżyczka się nie obraca więc pojazd musi sie ustawiać cały do celu. ISU-152 produkowane od 1943 roku w ZSRR. Jak to rosjanie stworzyli jeden model, który się sprawdził i później go wielokrotnie modernizowano. Tu widzimy chyba opcję z krótszym działem, czyli o mniejszym zasięgu. Bardzo dużo dział samobieżnych pod koniec wojny używali Niemcy. Były o wiele tańsze w produkcji niż czołgi, niestety kosztem zwrotności (jak wpomniałem brak obrotowej wiezyczki orprócz dział samobieżnych przeciwlotniczych). Działa takie nie służyły do ataku jak czołgi lecz wspierały jako artyleria działania piechoty.

do Mikrob: Jakim krótszym działem? Seryjne ISU-152 zawsze było uzbrojone w haubicoarmatę ML-20S. Wozy z dłuższą lufa to wykorzystujące te same podwozie ISU-122 z armatą D-25S.

do Mikrob: Troszku namieszałeś. Działa samobieżne Niemcy używali już na początku konfliktu w Afryce. Sowieci bazując na trzech różnych podwoziach zbudowali wiele odmian dział samobieżnych z powodzeniem używanych we wszystkich rodzajach walk lądowych. W tym wypadku lufa nie jest skrócona a do celowania nie trzeba było ustawiać całego pojazdu. Kąt wychylenia lufy na boki sięgał najczęściej 30%.

do Kavikvs: Nie powiedziałem, że Niemcy używali dział samobieżnych tylko pod koniec wojny, ale najwięcej pod koniec wojny. Musieli czymś tańszym nadrabiać straty w czołgach. 30% w porównaniu z 360% kąta wychylenia lufy w czołgu to nie wiele. Działo przecież nie mogło strzelać do tyłu. Z długością lufy to jest tak jak mówi Nemo. A samo ISU-152 miało chyba z pięć wariantów.

do Mikrob: Niby 5, ale dwa to prototypy, a dwa to powojenne modernizacje. W czasie wony produkowano chyba tylko jedną wersję ISU-152.

Już 10 lat wisi, nikt na razie nie pokusił się o identyfikację miejsca wykonania tej fotografi.