W latach 1724-1731 z polecenia króla Augusta II, wytyczona została tzw. Droga Kalwaryjska prowadząca od dzisiejszego Placu Trzech Krzyży do Grobu Chrystusa niedaleko Zamku Ujazdowskiego, stając się zaczątkiem dzisiejszych Alej. Było to założenie ostentacyjnie dewocyjne, wzdłuż drogi krzyżowej wzniesiono 28 kaplic.

Religijna wymowa tego szlaku uległa stopniowemu zatarciu, tak, że w 1766 był już częścią Traktu Królewskiego jako Aleja Belwederska, prowadząca do Belwederu.

W roku 1827 powstała Dolina Szwajcarska, szybko stając się popularnym miejscem spotkań i imprez masowych. W 1857 przy ulicy zapalono pierwsze latarnie gazowe, a w 1879 rozpoczęto kanalizowanie. Druga połowa XIX wieku to początek zabudowy willowej i pałacowej w Alejach - powstały liczne siedziby arystokracji i przemysłowców. Po I wojnie światowej znalazły tu siedziby ambasady i poselstwa.

W czasie II wojny światowej w ramach planu Pabsta umiejscowiono tu dzielnicę niemiecką, a Aleje przemianowane zostały na aleję Lipową (Lindenallee), a później na aleję Zwycięstwa (Siegenallee). W 1944 zabudowa ulicy uległa zniszczeniom w czasie powstania warszawskiego i odbudowa trwała aż do 1955. W okresie stalinowskim przemianowana na Aleję Stalina i starą nazwę przywrócono dopiero po śmierci Józefa Stalina. Odbudowa Alej jednak nie była dokładna - powstało osiedle Latawiec i wiele budynków w rejonie ulicy Koszykowej i Placu na Rozdrożu przestało istnieć. Także przebicie Trasy Łazienkowskiej zmieniło wygląd ulicy - miejsce po dawnym dworze książąt mazowieckich na Jazdowie znalazło się w osi jezdni i przestało istnieć.

Wikipedia

Przeprowadzona w roku 1891 na miejscu alei ogrodu zwanego Doliną Szwajcarską, brukowaną nawierzchnie otrzymała w roku 1895. Na przełomie wieków przy Szopena (używano wtedy wyłącznie spolszczonej nazwy) została obudowana komfortowymi kamienicami o eklektycznych dekoracjach fasad. Na terenie Doliny Szwajcarskiej wystawiono bogato zdobiony pałacyk Warszawskiego Towarzystwa Łyżwiarskiego. W roku 1896 pod numerem 13 wzniesiono piętrową willę projektu Fryderyka Dietricha, przy udziale przedsiębiorcy adolfa Szmidta, znanego też z przeprowadzenia ul. Dowcip. Naprzeciwko, najprawdopodobniej według projektu Edwarda Goldberga wzniesiono dwie wielkomiejskie kamienice, z których jedna zdobiona była motywami neogotyckimi z elementami rokoka, zaś druga otrzymała dekorację w duchu neogotyku angielskiego. W okresie 1899-1902 pod numerem 2 wybudowano willę hrabiego Zygmunta Rzyszczewskiego. Autorem projektu był François Arveuf; willa zniszczona w latach wojny została odbudowana w zupełnie innym kształcie. W latach 1903 - 1904 pod numerem 1, u zbiegu z Alejami Ujazdowskimi zbudowano kamienicę Maurycego Spokornego, na terenie który odkupił on od Warszawskiego Towarzystwa Łyżwiarskiego. Owa kamienica, projektowana przez Dawida Landego, była jednym z najwybitniejszych dzieł architektury secesyjnej w Polsce. Jej elewacje ozdobił delikatny detal, a od strony Alej Ujazdowskich dodatkowo alegoryczne rzeźby Sława i Wiedza autorstwa Stanisława Romana Lewandowskiego. W kamienicy po roku 1910 mieszkał i tworzył wybitny architekt Czesław Przybylski. Ulica Szopena była zamieszkiwana przez zamożnych lokatorów, często z kręgów society. W roku 1939 spłonęła większość zabudowy, poważne zniszczenia przyniósł też rok 1944. Po roku 1945 rozebrano mury wszystkich wypalonych kamienic, w tym bezcenną i mało uszkodzoną kamienicę Maurycego Spokornego. Ocalała jedynie willa Władysława Kieślańskiego pod nr. 2A z roku 1900, wzniesiona według projektu Ludwika Panczakiewicza. Na początku lat pięćdziesiątych zabudowę ulicy uzupełniono tzw. małym domem partii, mieszczącym ówcześnie Komitet Warszawski PZPR. Pozostałością po Dolinie Szwajcarskiej jest miniaturowy ogródek z tarasami i fontanną zaprojektowany w roku 1951 przez architektów Zygmunta Stępińskiego i J. Dworakowską.

Wikipedia