15 czerwca 1929 r., w obecności m.in. prezydenta m.st. Warszawy Zygmunta Słomińskiego, następuje uroczyste otwarcie Pierwszego Ogrodu Jordanowskiego na terenie Warszawy, przy ul. Bagatela 2. Inicjatywa ta jest całkowicie społeczna, ale do jej realizacji przyczyniają się czynniki państwowe, m.in. wojsko. W 1937 r. patronem ogrodu zostaje Marszałek Piłsudski, który wspierał tę ideę z nadzieją, że stanie się ona „epidemią na kraj”. W 1930 r. prasa donosiła: „Rzadko kto wie – że i u nas, w Warszawie, znaleźć można miejsce, gdzie króluje zupełne szczęście. Raj – ale raj dziecięcy. To Ogród Jordanowski przy zbiegu ul. Bagateli i Al. Ujazdowskich. Pół kilometra kwadratowego przestrzeni – piasek, woda, świeże powietrze, moc przyrządów gimnastycznych, wzorowe warunki higieniczne. Dla dziecka, które ze swą bujnością nie może pomieścić się w ciasnych, sztucznych ramach życia wielkomiejskiego – Ogród Jordanowski jest naprawdę szczęściem. Ale mimo, że dostępny dla wszystkich – raj ten z konieczności może być udziałem nielicznej zaledwie części dzieci warszawskich. (…) Dzieciom przedmieść i dzieciom biednym wystarczyć muszą brudne podwórza, niezabudowane jeszcze place, zamienione tymczasowo na śmietniki i oczywiście rynsztoki”.
Wokół ogrodu skupiła się grupa aktywnych osób, które rozpoczęły propagowanie tworzenia ogrodów w innych częściach Warszawy. Jak donosiła prasa, szczególnie aktywna stała się pewna „grupa matek ze śródmieścia”, o których pisano: „Matki kołaczą do różnych instancji, patrzą z żalem na znikające zadrzewione ongiś przestrzenie, wreszcie zaczynają się organizować, by przeprowadzać gromadne wystąpienia”. Po kilkuletnich bojach administracyjnych kobiety doprowadzają do założenia Ogrodu Jordanowskiego na terenie ogrodu Pomologicznego.
