Początek historii kopalni sięga 1856 roku, w którym to nadano pola górnicze Heinitz. Pierwsze prace ruszyły dopiero osiem lat później, kiedy właścicielem stał się Otto Friedlander. W 1870 roku w obrębie kopalni wydrążono już dwa szyby wydobywcze o nazwach Stalmach i Bończyk oraz wzniesiono budynek sortowni, jednak eksploatacja ruszyła dopiero w 1878 roku.

Na początku lat 80. XIX wieku przyłączono nowe tereny kopalniane: „Rossberg”, „Nanny” i „Mortiz”.

W 1883 roku zakład popadł w długi i wkrótce został zlicytowany. Nowym właścicielem stał się koncern Spadkobierców Georga Gieschego, który zarządził prace nad drążeniem nowych pokładów kopalnianych. W szybkim czasie uzyskano pierwsze rezultaty, uzyskując wysoką eksploatację węgla kamiennego z poziomów 450 m i 540 m.

Kolejnym krokiem okazało się przyłączenie kopalni do dwóch pół górniczych: Hoffnung oraz Heinitz Erweiterung. Z czasów inwestycji koncernu pochodzą zabudowania cechowni, maszynowni, przerobionej później na warsztaty szkolne, kuźni, budynek straży pożarnej, willa dyrekcji oraz dwa budynki administracyjne.

Począwszy od 1909 roku do lat 30. XX wieku na terenie kopalni wydrążono kolejne szyby: Lompy/Romhild, Stalmach/Prittwitz, Bończyk/ Mauve oraz wentylacyjny szyb Barbara. Po 1922 roku w części terenu należącej do strony polskiej utworzono odrębne pola górnicze.

W latach 70. włączono do nich kopalnię „Łagiewniki”. W latach 1998–1999 w wyniku reorganizacji własnościowych kopalnia „Rozbark” została przekształcona w Zakład Górniczy „Bytom II”.

W 2004 roku nastąpiła likwidacja zakładu, a w 2007 roku zespół kopalni został wpisany do rejestru zabytków. Zespół zabudowy dawnej kopalni Rozbark obejmuje budynek dawnej cechowni wzniesiony w 1911 roku, budynek kotłowni z 1915 roku, maszynownię szybu Bończyk z 1907 roku – w późniejszym okresie zaadoptowany na warsztaty szkolne oraz zabudowania muru oporowego wzniesionego w 1886 roku. Murowany z cegły i nieotynkowany budynek cechowni, wzniesiony został na rzucie prostokąta w systemie bazylikowym. Obiekt z zewnątrz dwukondygnacyjny, wewnątrz trójnawowy.

Źródło: WSTĘPNE SPRAWOZDANIE Z INWENTARYZACJI OBIEKTÓW PRZEMYSŁOWYCH
W WOJEWÓDZTWIE ŚLĄSKIM, Katowice, styczeń 2012