 | Polska › woj. lubuskie › Gorzów Wielkopolski › Śródmieście › Stary Rynek › Katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny |
30 czerwca 2012 , Perspektywa ul. Sikorskiego, róg ul. Pionierów, dalej Stary Rynek i katedra.
|
Na stronie od 2012 sierpień
13 lat 8 miesięcy 14 dni |
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Katedra Wniebowzięcia NMP w Gorzowie Wielkopolskim - wzniesiona pod koniec XIII wieku miejska świątynia parafialna. Obecnie ma plan trzynawowego, pseudobazylikowego korpusu z wieżą przy elewacji zachodniej oraz zakrystią w kształcie prostokąta, przy elewacji północnej. Budowę kościoła datuje się na drugą połowę XIII wieku. Z tego okresu pochodzi korpus nawowy z masywem wieżowym (od zachodu) i zakrystią (od północy). W 1489 roku od wschodu dobudowano prezbiterium. Wieża została nadbudowana w 1621 roku, otrzymała barokowy hełm.
Pierwotnie nosiła tytuł Maryi Panny i 11 Dziewic. Początkowo patronat nad kościołem sprawowało miasto, od 1299 kapituła kolegiaty w Myśliborzu, a następnie zakon krzyżacki oraz brandenburscy elektorzy.
Bardziej znaczące zmiany w strukturze gorzowskiej katedry miały miejsce w jej wnętrzu. Pierwotnie liczba ołtarzy w świątyni wynosiła siedemnaście. Ruchy obrazoburcze w czasie reformacji doprowadziły do likwidacji szesnastu z nich. Z czasów średniowiecznych pozostały zaledwie nieliczne rzeźby.
Od końca XVI w. była świątynią luterańską, a jej wnętrze uległo znacznej transformacji.
Kościół Mariacki ustanowiono katedrą 12 grudnia 1945 i zaczął pełnić rolę martyrium. Znajdują się tam groby m.in. biskupów Wilhelma Pluty i Teodora Benscha.
Żródło:
Dawna siedziba Landsberskiego Towarzystwa Kredytowego wybudowana w 1925 roku w stylu późnej secesji.
Na elewacji od ulicy Pionierów widać bardzo ciekawy, zdobiony wizerunkami żab i pelikanów, portal boczny wejścia . Ważnym elementem elewacji od ulicy Sikorskiego jest portal wejściowy, częściowo wykonany z piaskowca i umieszczony ponad nim czworokątny ryzalit z owalnym medalionem przedstawiającym zasłużonego członka Towarzystwa Kredytowego – burmistrza Lehmanna. Ponad ryzalitem znajduje się niewielki taras i trójkątny fronton.
Za:
29 lipca 1899 - uroczyste uruchomienie tramwajów elektrycznych (konnych wcześniej nie było). Trzy linie na prawobrzeżnej części miasta: w kierunkach na północ (dz. Mieszka I), zachód (dz. Sikorskiego i 11 listopada) wschód (dz. Warszawska).
1903-1904 - uruchomienie odnogi do Parku Słowiańskiego (od Mieszka I) i przedłużenie linii zachodniej do rejonu dz. pl. Słonecznego.
11 września 1922 - zawieszenie ruchu z powodu nierentowności.
15 sierpnia 1924 - wznowienie ruchu tramwajowego
1926 - otwarcie nowej linii na Zamoście przy okazji budowy nowego mostu przez Wartę.
1945-1947 - zawieszenie ruchu (działania wojenne i dewastacja infrastruktury oraz brak sprzętu)
1 maja 1947 - ponowne uruchomienie tramwajów (stopniowo przywrócono sieć na prawym brzegu Warty sprzed 1945 r. z wyjątkiem odnogi do Parku Słowiańskiego).
1951 - wznowienie ruchu na Zamoście
1955 - przedłużenie linii wschodniej do ul. Energetyków
1967 - likwidacja linii na Zamoście (związana z przebudową mostu przez Wartę)
1 maja 1972 - przedłużenie linii zachiodniej do nowej pętli "Wieprzyce" wraz z nową zajezdnią (zlikwidowano starą zajezdnię na ul. Składowej)
1973 - wydłużenie linii północnej do nowej pętli "Piaski"
luty 1975 - wydłużenie linii wschodniej do nowej pętli "Silwana"
2012 - zawieszenie kursowania tramwajów do dworca PKP (bez likwidacji infrastruktury)
1.10.2017 - zawieszenie kursowania tramwajów w związku z kompleksową modernizacją sieci tramwajowej, m.in. Kostrzyńska, Walczaka, Chrobrego, Mieszka I, Warszawska, Sikorskiego i Dworcowa (planowane ukończenie - 2019 rok). Po ukończeniu prac, planowana jest rozbudowa sieci na os. Górczyn.
2.07.2020 - wznowienie regularnych przewozów pasażerskich na odcinku Wieprzyce-Silwana