Dzieje kompleksu sięgają 1878 roku, kiedy to firma Lilpop, Rau i Loewenstejn uzyskała od władz zgodę na budowę nowego zakładu hutniczego, który miał być zlokalizowany między ul. Szwedzką a ówczesną ul. Nowopraską. Podstawowym zadaniem stalowni była produkcja szyn kolejowych, obręczy do kół wagonowych i parowozowych oraz osi. W tamtym czasie była to największa stalownia w Królestwie Polskim, która pokrywała 80% jego zapotrzebowania na asortyment kolejowy. W okresie największej świetności zatrudniała ona aż 1100 osób. Jednak ze względu na kryzys wywołany radykalną podwyżką ceł na surowce sprowadzane z zagranicy zakład został zamknięty w 1888 roku. Następnie jego losy na kolejne 120 lat zostały związane z wojskiem. Na początku XX wieku kompleks został wykupiony przez zarząd okręgowy artylerii Warszawskiego Okręgu Wojennego, gdzie do 1914 roku funkcjonowały rosyjskie warsztaty artyleryjskie. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku nieruchomość została przejęta przez Wojsko Polskie, które zorganizowało tu Zbrojownię nr 2. Początkowo remontowano i naprawiano w niej sprzęt artyleryjski, później zaś pełniła ona funkcję prototypowni z podziemnym laboratorium i strzelnicą. Wykonano tu m.in. prototypy karabinu przeciwpancernego 35 UR, produkowano w niej również części do dział i karabinów maszynowych (np. podstawę wzór 1930 do ckm). W okresie międzywojennym był to również jeden z największych wojskowych zakładów remontowych w II Rzeczpospolitej. W 1944 roku część budynków Zbrojowni zostało wysadzone przez Niemców. W latach 1945-2000 teren ten był użytkowany przez Wojsko Polskie.

Stan aktualny- AMW sprzedała jedną ze swoich najcenniejszych nieruchomości powojskowych – zabudowaną działkę przy ul. Szwedzkiej 2/4 w Warszawie. Praska stalownia znalazła nowego właściciela, który wygrał przetarg oferując za wylicytowaną kwotę 43 mln 935 tys. złotych. Nabywcy przysługuje jednak 50% bonifikata z tytułu wpisania nieruchomości do rejestru zabytków. Oznacza to, że za nieruchomość zapłaci niespełna 22 mln złotych.

Za