Ulica Zgierska w Łodzi ma około 6 km długości, biegnie w kierunku północnym jako przedłużenie ul. Nowomiejskiej od skrzyżowania z ul. Podrzeczną (przy Starym Rynku) do granicy miasta Łodzi ze Zgierzem, gdzie przechodzi w ul. Łódzką.

Na odcinku od Ronda mjr. Alfreda Biłyka do granicy miasta ulicą przebiega droga krajowa 1 oraz trasa europejska północ-południe E75, łącząca Norwegię z Grecją.

Ulica Zgierska powstała etapami po uregulowaniu wsi Bałuty wiodąca w kierunku Radogoszcza. W latach 70. XX w. poszerzono ulicę i na miejscu starych domów wybudowano rozległe osiedle „Jagiełły”. Od 1901 roku po dzisiaj, wzdłuż ulicy prowadzi podmiejska linia tramwajowa, która łączy Łódź ze Zgierzem, a także z Ozorkowem.

* W czasie wojny zmieniono nazwę na Hohensteiner Strasse.
* Po wojnie powrócono do oryginalnej nazwy ulicy.
Wikipedia

Ulica Limanowskiego jest główną ulicą wybiegającą z centrum Bałut w kierunku Aleksandrowa Łódzkiego. Ulica zaczyna się przy ul. Zgierskiej, a kończy się na wiadukcie nad linią kolejową Łódź Kaliska - Zgierz, i ma długość ok. 3,3 km. Przedłużeniem jej za wiaduktem jest ul. Aleksandrowska.

W latach 1858-60 została wybudowana szosa aleksandrowska. Zaczynała się przy obecnej ul. Zgierskiej będącej fragmentem tzw. Traktu fabrycznego poprowadzonego jeszcze w 1822 r. z Łowicza przez Zgierz, Łódź, Pabianice do Kalisza. W 1857 r. sporządzono plan parcelacji części gruntów wsi Bałuty (zwanej później Starymi Bałutami), w ramach którego wytyczono po wschodniej stronie szosy do Zgierza Rynek Bałucki wraz z wychodzącymi z niego ulicami. Szosa aleksandrowska poprowadzona została przez las Żubardź (od dawna będący przedmiotem sporu pomiędzy właścicielami Bałut i Radogoszcza zakończonego w 1834 r. rozgraniczeniem na dwie części na wysokości obecnej ul. Sprawiedliwej), następnie przecięła grunty wsi Żabieniec, Grabieniec i Kały by dotrzeć do Aleksandrowa.

W 1866 r. rozpoczęto wyrąb bałuckiej części lasu Żubardź i parcelację tego terenu. Od lat 70. na działkach położonych po obu stronach szosy zaczęła powstawać osada Nowe Bałuty zasiedlana przez ludność z okolic Łodzi znajdującą zatrudnienie w łódzkich fabrykach, m.in. w zakładach Poznańskiego. Zabudowa powstawała nie tylko wzdłuż szosy, ale również wzdłuż szeregu wytyczonych poprzecznie do niej prywatnych ulic. Do I wojny światowej cały odcinek ul. Limanowskiego od ul. Zgierskiej do Hipotecznej został ciasno zabudowany w znacznej części drewnianymi domami, jak również niewielkimi kamienicami. Dopiero na początku XX w. większe kamienice zaczęto wznosić na początkowym odcinku ulicy i w pobliżu skrzyżowania z ulicami Hipoteczną i Klonową. W tym samym czasie pojawiła się zabudowa wzdłuż dalszego fragmentu ulicy, czyli na terenie osady Żubardź (Radogoski) i we wschodniej części Żabieńca. Najrzadziej zabudowany był odcinek od mostu na Bałutce (przy ul. Mokrej) do ul. Swojskiej przebiegający wtedy przez południowe krańce gruntów wsi Radogoszcz. W 1902 r. szosę przecięła linia kolei warszawsko-kaliskiej, a w 1910 r. uruchomiona została linia tramwaju podmiejskiego do Aleksandrowa. Wtedy też do ul. Hipotecznej ulica była już wybrukowana.

Już w 1906 r. fragment szosy leżący na terenie osady Żubardź (pomiędzy ul. Sprawiedliwą i mostem na Bałutce) znalazł się w granicach miasta. W 1915 r. Bałuty, południową część Radogoszcza i południowo-wschodnią część Żabieńca (do toru kolejowego) również przyłączono do Łodzi. Ulica otrzymała nazwę Aleksandrowska. W okresie międzywojennym nowych budynków przybywało głównie w zachodniej części. W 1925 r. na wolnym terenie pod nr 156 powstała fabryka wyrobów gumowych “Gentleman” ( późniejszy zakład Fagum-Stomil). W 1928 r. ulicy nadano imię Bolesława Limanowskiego. Jeszcze przed wybuchem wojny jednotorowa wcześniej linia tramwaju podmiejskiego przebudowana została do przejazdu kolejowego na Żabieńcu na dwutorową. Po utworzeniu w 1940 r. Litzmannstadt Ghetto początkowy odcinek ulicy do skrzyżowania z ulicami Piwną i Urzędniczą znalazł się w jego obrębie, ale dla swobodnego przejazdu miał jezdnię wyizolowaną i niedostępną dla jego mieszkańców. Przejście z jednej strony na drugą możliwe było poprzez kładkę przy skrzyżowaniu z ul. Masarską (obecnie ul. Zachodnia).

W okresie powojennym do lat 60. zabudowa ulicy w zasadzie nie zmieniła się. Jedynie następowała stopniowa rozbiórka skupionych głównie na wschodnim odcinku domów drewnianych. W 1954 r. w związku z budową drugiego toru na linii kolejowej wybudowana została przy przejeździe pętla dla tramwajów linii miejskich docierających tu już od początku lat 40. i kończących dotychczas bieg na krańcówce mijankowej. Dla linii podmiejskiej wybudowano pętlę po drugiej stronie toru kolejowego. Dopiero powstanie w 1965 r. wiaduktu umożliwiło przedłużenie linii miejskich do ul. Aleksandrowskiej i powrót linii podmiejskiej do centrum miasta. Wtedy też zlikwidowano pętlę tramwajową przy ul. Grunwaldzkiej. W połowie lat 60. Rozpoczęła się budowa osiedla bloków mieszkalnych “Wielkopolska” na Żabieńcu, a w latach 70. na miejscu wyburzanej stopniowo starej zabudowy pojawiły się bloki po północnej stronie ulicy pomiędzy ul. Urzędniczą i Prusa, a po południowej od ul. Hetmańskiej do Obornickiej i w okolicy ul. Bydgoskiej oraz na miejscu zlikwidowanych zakładów Stomil. W 1971 r. została uruchomiona zajezdnia autobusowa MPK “Limanowskiego”. Obecnie ze starej zabudowy ulicy pozostało niewiele budynków skupionych głównie na początkowym i końcowym odcinku ulicy.

Ulica Drewnowska w Łodzi ma około 2,8 kilometra długości, biegnie od ul. Zgierskiej na Starym Mieście (przy Starym Rynku) do skrzyżowania ul. Solec i al. Unii Lubelskiej.
Plan Starego Miasta w Łodzi z 1859 roku

Ulica prawdopodobnie powstała jeszcze przed 1423 rokiem, kiedy Łódź otrzymała prawa miejskie. Dawniej uliczka prowadziła w stronę lasu, a ówcześni mieszkańcy osady jeździli nią po drewno. Inna wersja mówi, że ulica zawdzięcza swoją nazwę od nazwiska znanej w całej osadzie rodziny Drewnowiczów (lub Drewnów).

* W czasie wojny zmieniono nazwę na Holzstrasse (jedyny okres w historii).

Wikipedia

Ulica Lutomierska należy do najstarszych ulic w Łodzi. Ulica o długości ok. 2,4 km zaczyna się przy ul. Zgierskiej i kończy przy al. Włókniarzy. Pełni funkcję ulicy zbiorczej prowadzącej również ruch z północno-zachodnich dzielnic miasta w kierunku północnego śródmieścia.

Droga będąca poprzedniczką ul. Lutomierskiej istniała już w średniowieczu przynajmniej od początku XIV w. jeszcze przed lokacją miasta Łodzi i była fragmentem szlaku łączącego Szadek i Lutomiersk z Brzezinami i Rawą Mazowiecką. W miejscu, gdzie potem powstał pl. Kościelny, krzyżowała się z głównym szlakiem prowadzącym z Łęczycy do Piotrkowa (ul. Łagiewnicka). Znany jest jej dokładniejszy przebieg na terenie dzisiejszej Łodzi w późniejszych wiekach. Od pl. Kościelnego droga prowadziła ulicą Lutomierską i Tybury (obecnie gen. Kutrzeby) do ul. Stolarskiej (dawna droga polna oddzielająca najstarsze niwy łódzkie od niwy Nowe Przymiarki), następnie ok. 100 m na południe odchodziła dalej na zachód (ten odcinek dziś nie istnieje) do obecnej ul. Złotno, i przez Niesięcin i Mirosławice docierała do Lutomierska.

W okresie miejskim w XVI w. na początkowym odcinku drogi od pl. Kościelnego do obecnego nr 26 ukształtował się wydłużony plac, gdzie ze względów bezpieczeństwa pożarowego usytuowane było poza zwartą zabudową skupisko stodół miejskich. Z czasem drogę i poprzeczną drogę, późniejszą ul. Stodolnianą (obecnie ul. Zachodnia), zaczęto nazywać Stodolną. W 1823 r. powstał plan regulacyjny miasta, w wyniku realizacji którego początkowy odcinek do ul. Wesołej (obecnie ul. Zachodnia) uzyskał dzisiejszy przebieg. Stopniowo stodoły przenoszone były na dalszy odcinek drogi sięgający późniejszej ul. Piwnej, a na ich miejscu zaczęła powstawać zwarta zabudowa mieszkalna. W 1863 r. zatwierdzona została nazwa ulicy Lutomierska.

Uregulowany w latach 90. XIX w. kolejny fragment ulicy sięgający do obecnej ul. Gnieźnieńskiej uzyskał charakter szerokiej na ok. 35 m alei obsadzonej drzewami. W 1898 r. na istniejącym już wcześniej targowisku końskim i bydlęcym Józef Tanfani wybudował hale targowe (obecnie pl. Piastowski). Do początku XX w. stodoły ustąpiły miejsca nowym budynkom. W tym samym czasie wzdłuż zagonów polnych ciągnących się poprzecznie do ulicy na rozparcelowanych gruntach zaczęły powstawać uliczki zabudowane w okresie następnych czterdziestu lat skromnymi domami i niewielkimi kamienicami. Proces ten rozwijał się głównie po stronie północnej. Po południowej stronie ulicy od ul. Pawiej do końca, czyli do ul. Stolarskiej, aż do późnych lat 50. istniały tylko pola uprawne. Podczas II wojny światowej wschodni fragment ul. Lutomierskiej do ul. Modrej znalazł się w obrębie LItzmannstadt Ghetto.

W pierwszej połowie lat 50. pomiędzy ul. Zgierska i Zachodnią na miejscu wyburzonych domów wzniesiono nowe domy wielorodzinne. Na początku lat 60. rozpoczęto budowę osiedla bloków mieszkalnych “Żubardź”. W związku z tym w kilku etapach wybudowany został nowy odcinek ulicy Lutomierskiej od obecnej ul. Tybury do mostu na Bałutce, gdzie nastąpiło połączenie z istniejącą już od lat 30. ul. Wielkopolską. Dokonano przebicia przez zabudowę szeregu poprzecznych ulic od ul. Malinowej do ul. Św. Antoniego, a w 1964 r. włączono prowadzącą na zachód od tej ulicy wytyczoną jeszcze przed I wojną światową ulicę Świeżą. Zmieniony został bieg ulicy Lutomierskiej - dotychczasowy końcowy jej odcinek przemianowany został na ul. Tybury. W końcu lat 60. i w latach 70. również na terenach po północnej stronie pośród starej zabudowy wzniesiono nowe bloki mieszkalne. Wtedy też na wolnym terenie pod nr 108/112 wybudowano gamach Wojewódzkiej Komendy Milicji Obywatelskiej. Od tamtej pory zabudowa ulicy niewiele sie zmieniła. Stopniowo znikają tylko pozostałe jeszcze przedwojenne domy. Od 1960 r. ulicą zaczęły kursować autobusy miejskie linii nr 65 z pl. Piastowskiego w kierunku Kozin, a od 1966 r. autobusy linii pospiesznej “B”. Już w XXI w. odcinek końcowy za skrzyżowaniem z al. Włókniarzy został przyporządkowany do ul. Wielkopolskiej.