Wierzyć się nie chce, że kiedyś tak odbywało się konfekcjonowanie towarów spożywczych.

do † Festung: To nie pamiętasz śmietany i mleka w aluminiowych kankach z zawieszonymi do wnętrza miarkami 1 i 0,5 l):). Bakterie jak konie grasowały!

do Danuta B.: Śmietany to nie pamiętam, ale mleko nosiłam z Pocztowej ok. 1967 r.

do † Festung: E, jeszcze w latach 80-tych tak kaszę w sklepach rozsypywano w tytki...

do † Festung: Cóż, automatów ważąco-pakujących nie było, to ludzie musieli zasuwać ....
Ale tak naprawdę, gdy na sklep poszedł cukier w workach (a tak też było), to kierownik sklepu "mógł" mieć co nieco cukru za darmo. Wystarczyło, że ważąc każde kilo cukru do torebki, nie odejmował od brutta tary, wtedy mógł zabrać tyle cukru, ile ważyły wszystkie torebki, do których rozsypał cukier z worka. Wszystko zależało od uczciwości ludzi, ale w tym systemie nic nie było czyjeś, wszystko było wspólne, więc takie zachowania niestety miały miejsce. Podobnie kombinowano w wypadku włamania do sklepu. Nagle okazywało się, w trakcie pisania protokołu strat, że zginęło to, i jeszcze to, i jeszcze tamto ......

do Jarosław Dubowski: U nas się mówiło: nasypać czegoś do dity. Dita to była papierowa torba na towar, w sklepach były wszystkie rozmiary, do 5 kg na ziemniaki włącznie. Czasem się prawiło: "na tuż mieli my tam śmiychu do kilowej dity"!
Takie dity robiło się chałupniczo w domach, służyła do tego kostka drewniana, ,różnych rozmiarów (bo różne były te dity), klej z kości, pędzel, i heja! Sąsiadka tym się trudniła, więc widziałem to "od kuchni": złożyć na kopycie, skleić, docisnąć na kopycie, odłożyć na stos, i następna ditka .... W latach 60 i 70-tyvh było to dość popularne domowe zajęcie, pozwalało dorobić osobom, które na co dzień prowadziły gospodarstwo domowe.
Inni znów "robili" druty grzejne do żelazek. Na drut oporowy nawlekało się jeden za drugim ceramiczne obrączki w kształcie kubków (to wyglądało po złożeniu jak segmenty palmy). Była to praca głównie dla niepełnosprawnych.
Moja mama miała maszynkę do podciągania lecących oczek w pończochach, wtedy nie było rajstop, tylko pończochy. Jak komuś poszło oczko z góry na dół, to się to naprawiało zaplatając ubytek specjalną maszynką na prąd, miała ona takie jakby szydełko z ruchomymi częściami, a zasilane było pneumatycznie powietrzem z mini pompki napędzanej małym silniczkiem elektrycznym 220 V. Może gdzieś mam zdjęcie tej maszynki, to Wam pokażę

Może ktoś pamięta jeszcze inne rodzaje pracy chałupniczej z lat PRL?