Na stacji Katowice Zawodzie trwają intensywne prace przy użyciu specjalistycznych maszyn. Wykonawca przygotowuje grunt pod budowę wiaduktów kolejowych, demontuje też stare tory i perony. Po modernizacji stacja zyska nowe i wygodne przejście podziemne, które umożliwi bezpieczny dostęp na perony i na drugą stronę miasta.

 

Perony będą wyposażone w pochylnie i windy, dzięki czemu zwiększy się dostęp do kolei dla mieszkańców i podróżnych.

Przy stacji Katowice Zawodzie powstanie całkiem nowy, 7-torowy układ z wiaduktami kolejowymi. Ruch dalekobieżny skierowany zostanie na 4 tory znajdujące się na wiaduktach, a regionalny na trzy tory poprowadzone „dołem”. Nowe rozwiązania przyczynią się do zwiększenia przepustowości i usprawnienia ruchu kolejowego w stronę Katowic, Sosnowca i Mysłowic. W rejonie stacji powstanie też nowa nastawnia, która zapewni bezpieczne prowadzenie ruchu kolejowego. 

Oprócz stacji Katowice Zawodzie, na terenie stolicy województwa zmodernizowane zostaną stacje Katowice, Katowice Ligota oraz dwa przystanki Katowice Szopienice Południowe, Katowice Brynów. Na wszystkich przebudujemy infrastrukturę, a na stacji Katowice Ligota oraz przystanku Katowice Szopienice Płd. dobudujemy po jednym dodatkowym peronie. Wszystkie będą przystosowane do obsługi podróżnych o ograniczonych możliwościach poruszania się. Wygodny i bezpieczny dostęp do nich zapewnią pochylnie lub windy. Na antypoślizgowych nawierzchniach zamontujemy ścieżki naprowadzające dla osób niewidomych oraz niedowidzących. Perony wyposażone zostaną w nowe wiaty, ławki, oświetlenie. Codzienne podróże ułatwi czytelna informacja pasażerska.

www.slaskienatorach.pl

Kolej Warszawsko-Wiedeńska – linia kolejowa o długości 319,031 km, łącząca Warszawę z Katowicami.

Projekt budowy linii kolejowej z Warszawy do granicy z zaborem austriackim powstał już w 1835. Ponieważ ze stacji Granica w miejscowości Maczki (obecnie dzielnica Sosnowca), leżącej nad granicą zaborów, projektowany szlak miał się łączyć z linią kolejową przez Kraków do Wiednia, projektowana linia otrzymała nazwę: Droga Żelazna Warszawsko-Wiedeńska. Trasę przeprowadzono według projektu inż. Stanisława Wysockiego.

W pierwszym roku funkcjonowania kolei (1845) przewieziono 143 600 pasażerów i 143 300 cetnarów towarów. Tabor kolejowy wówczas składał się z 8 lokomotyw parowych (opalanych drewnem), 58 wagonów osobowych i 62 towarowych. W 1848 liczba lokomotyw sięgnęła już 35, wagonów osobowych 87 i towarowych 312.

Kolej poddawana była stałej modernizacji technicznej, łącznie z rozwojem techniki kolejowej. Od 1859 parowozy opalano węglem. W latach od 1860 do 1880 ułożono drugi tor od Warszawy do Ząbkowic. W 1890 liczba lokomotyw sięgnęła 287, wagonów osobowych 432 i towarowych 8718; liczba przewiezionych pasażerów sięgnęła 2,5 miliona, a ładunków 2,7 miliona ton. Do 1901 lokomotywy dla kolei warszawsko-wiedeńskiej kupowano w fabrykach zachodnioeuropejskich, dopiero po tej dacie używano lokomotyw rosyjskich, jednakże różniących się szerokością toru.

Łącznie z budową kolei, w Warszawie w 1845 zbudowano okazały gmach Dworca Wiedeńskiego, projektu arch. Henryka Marconiego. Dworzec nie zachował się do dzisiejszych czasów; w jego miejscu znajduje się obecnie stacja metra "Centrum". W Warszawie umiejscowiono też Warsztaty Główne kolei. W 1875 otwarto Szkołę Techniczną Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej.

W latach 1857-64 kolej była dzierżawiona przez spółkę niemiecką, poza tym okresem pozostawała w polskich rękach. W 1912 Droga Żelazna Warszawsko-Wiedeńska została upaństwowiona przez rząd rosyjski. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, została włączona do systemu kolei polskich.

Źródło - wikipedia