Kiedy w 1641 roku uruchomiono na zrębowisku w Kuźni Raciborskiej kuźnicę żelaza oraz tartak do wyrobu gontów, zaszła pilna potrzeba ściągania tu ludzi w celu rozwinięcia w pełni świeżo narodzonego przemysłu hutniczego. Był to przemysł feudalny, ówczesne hutnictwo żelaza używało węgla drzewnego jako paliwa technologicznego.
Zaraz po uruchomieniu kuźnicy żelaza i tartaku w Kuźni Raciborskiej w 1641 roku powstały Siedliska jako osiedle robotnicze obsługujące ten powstający przemysł hutniczy.
Nazwa SIEDLISKA wzięła się od siedlisk ludzi ściągniętych na prędce do ścinania drzew i wyrobu węgla. Na mapie Pruskiej sporządzonej około roku 1850 zapisano nazwę naszej miejscowości jako "Neu Hammer".
Osadnicy otrzymywali od wielkiego właściciela ziemskiego działkę lub nawet trochę więcej pola do produkcji rolnej. Potem otrzymywali również za darmo budulec, w celu wybudowania sobie domu mieszkalnego lub gospodarczego.
W zależności ile otrzymali, pańszczyzna wynosiła od 1 do 3 dni pracy w tygodniu na rzecz zamku. Chłopi pracowali 3 dni w tygodniu, zagrodnicy przeważnie 2, a chałupnicy 1 dzień w tygodniu. Zdarzały się jednak wypadki, że ilość tych dni została zwiększona. Mieszkańcy Siedlisk pracowali głównie przy ścinaniu drzew i wypalaniu węgla.
W roku 1776 było w Siedliskach 7 gospodarstw, gospodarzy o takich nazwiskach jak: Kalemba, Kubik, Czech, Skorupa, Guretzki i Chroboczek.
Na początku XIX wieku Siedliska przyłączono do Turza (wówczas Thurze) jako kolonia Turze, a później od 1911 roku jako Kolonie Wellendorf. Dopiero za czasów Hitlera przemianowano polsko brzmiące nazwy na niemieckie. Wówczas Siedliska otrzymały nazwę SIEDEL.
Dzieci szkolne z Siedlisk chodziły początkowo do szkoły w Kuźni Raciborskiej . Dopiero kiedy w 1824 roku wybudowano szkołę w Turzu, dzieci z Siedlisk przeszły do szkoły w Turzu.
W 1841 roku w Siedliskach było 39 budynków mieszkalnych.
Dzieci szkolne wsi Siedliska miały jednak do przebycia trudna drogę do szkoły. Wtedy nie było jeszcze szosy do Turza, a rzeki wylewały prawie corocznie. Częste powodzie doprowadziły do ciężkich warunków życiowych, pozbawiając tutejszą ludność żywności i pokarmu dla zwierząt gospodarskich. Stąd też między innymi wnioskowano, aby w Siedliskach powstała szkoła filialna.
W dniu 1 stycznia 1846 roku otwarto linię kolejową przebiegającą koło Siedlisk, a 23 grudnia 1982 przejechał pierwszy pociąg elektryczny.
Rodzina Smiatek w 1852 roku wybudowała w Siedliskach Młyn.
W roku 1872 wybudowano w centrum wsi Kaplicę domkową pod wezwaniem Niepokalanego Serca Najświętszej Marii Panny. Kaplicę zbudowano jako wotum dziękczynne od mieszkańców Siedlisk za zakończenie i powrót ludzi z wojny trzydziestoletniej.
W dniu 15 maja 1890 roku zdarzyła się w Turzu tzw. tragedia na Odrze, kiedy to utopiło się 43 dzieci pierwszokomunijnych. Wówczas nie było jeszcze kościoła w Turzu, a ludzie uczęszczali do kościoła w Sławikowie.
Również trudna do przebycia była wówczas rzeka Odra. W dniu tej tragedii w Odrze utopiły się następujące dziewczynki z Siedlisk: Chroboczek Franciszka ur.1876r, Chroboczek Agnes ur.1878r, Kotzur Augusta ur.1878r, Kubiczka Katerine ur.1877r, Czech Heidwig ur.1869r, Kuska Marta ur.1877r, Grzesik Wiktorie ur.1877r, Piechula Brigitte ur.1877r, Czogala Franziska ur.1877r, Czogala Viktorie ur.1877r. Z pośród dwóch uratowanych jedna była z Siedlisk "“ Emilia Tkocz ur. 1877r.
Należy dodać, że ówczesny przewoźnik przewiózł najpierw chłopców, dopiero przy drugim razie kiedy przewoził dziewczynki wydarzyło się to nieszczęście.
W 1892 roku w szkole w Turzu było 318 dzieci z tego 90 z Siedlisk.
Pierwszą szkołę w Siedliskach uruchomiono w 1897 roku w restauracji należącej do Emila Brzoski. Wówczas było tu aż 114 dzieci szkolnych.
Na przełomie wieków XIX i XX w Siedliskach obok młyna funkcjonował tartak.
W 1900 roku wybudowano nową szkołę w Siedliskach.
Od 1895 roku uregulowano sprawę wypadnięcia nauki w szkołach w czasie upałów. Jeżeli o godz. 10-tej było powyżej 35 stopni to nauka w szkole mogła trwać tylko 4 godz., a rozpoczynała się o godz. 7.00
W 1911 roku główna droga przez Siedliska została po raz pierwszy utwardzona tłuczniem.
W czasie I wojny światowej nauczycielem w Siedliskach był Gorzel, później Kerman, ale ze względu na brak ludzi do pracy, godziny nauki skracano, zaś wakacje wydłużano bo dzieci zastępowały w pracach powołanych do wojska.
W 1914 roku od 16 lipca do 6 grudnia stacjonowały w Siedliskach wojska austriackie.
W 1918 roku zakończyła się I wojna światowa, podczas której zginęło 20 mieszkańców Siedlisk wcielonych do wojska.
Kiedy przed podziałem Górnego Śląska z Siedlisk do granicy Polski było ponad 100 km. to teraz po podziale było tylko 15 km. Te nowe tereny przyjęła Polska w dniu 15 czerwca 1922 roku. Ten kto nie był zadowolony z nowego podziału Górnego Śląska mógł swobodnie udać się gdzie chciał.
Szkoły mniejszości uruchamiano np. w Turzu, Budziskach i Siedliskach. Do szkoły mniejszości w Siedliskach zapisało się na początek 90 dzieci, czyli prawie wszyscy. Jednakże w krótkim czasie szkołę tę rozwiązano z powodu braku chętnych. W 1925 roku było w Siedliskach dwóch nauczycieli, a mianowicie: Karl Botor i Artur Nawrath. Jedyną z czołowych postaci okresu międzywojennego w szkolnym komitecie rodzicielskim był chałupnik Karl Czogala.
W maju 1927 roku było ogromne oberwanie chmury, wszystko wokół Kolonii Wellendorf było pod wodą, powstałe szkody były w dotychczas niespotykanej wysokości.
Od 28 października do 2 listopada 1930 roku nawiedziła Siedliska duża powódź.
W 1931 r. po dużych opadach deszczu rzeki Ruda i Sumina wystąpiły z koryt rzek i nastąpiło zalanie całej miejscowości.
W latach 1936-39 pochodzący z Siedlisk Karol Grzesik pełnił funkcję Marszałka Sejmu Śląskiego i Prezydenta Chorzowa.
Od roku 1937, dla lepszej orientacji, w miejscowości wprowadzono nazwy ulic.
Również w 1937 odbyły się w Siedliskach prymicje księdza Ignacego Czogała, który to niestety w 1939 r. został rozstrzelany w Aleksandrowie Kujawskim.
W czerwcu 1940 miejscowość znów została zalana przez powódź tak, że zniszczyła zboża, a kartofle sadzono drugi raz.
1941 rok "“ surowa zima zniszczyła w większej części drzewa owocowe.
Po raz pierwszy rok szkolny rozpoczął się 1 września (przedtem rozpoczynał się 1 kwietnia).
II wojna światowa "“ 1944 rok - 11 czerwca ogłoszono w Siedliskach pierwszy alarm przeciwlotniczy, 21 czerwca drugi alarm przeciwlotniczy, 24 czerwca trzeci. Podczas czwartego nalotu, 7 lipca, pierwsze bomby spadły na Siedliska.
18 maja 1945 roku wprowadzono na tych terenach polską władzę uruchamiając Urząd Gminy z siedzibą w Kuźni Raciborskiej, do którego należały następujące miejscowości: Kuźnia Raciborska, Siedliska, Budziska, Turze, Solarnia, Ruda i Ciechowice. Po wojnie nikt z nauczycieli niemieckich nie został. Jeżeli nie uciekł przed frontem, to później został aresztowany lub internowany i tego okresu nie przeżył. W dodatku budynki szkolne mocno ucierpiały. Najbardziej została zniszczona szkoła w Siedliskach, którą trzeba było dopiero odbudować. Naukę rozpoczęto tu dopiero w 1946 roku, podczas gdy w pozostałych szkołach naukę rozpoczęto 1 września 1945 roku. Brakowało także nauczycieli.
W 1945 roku wymuszano na tutejszej ludności potwierdzanie lojalności względem przynależności narodowej, z tego powodu wielu młodych ludzi (dziewcząt i chłopców) wywożono na przymusowe roboty na wschód, zesłania trwały latami i wielu wywiezionych już nie wróciło.
W 1945 roku w Siedliskach było 6 nazw ulic: Gliwicka, Dąbrowskiego, Arki Bożka, Powstańców, Mała i Domańskiego.
Za: http://www.osp-siedliska.pl/ciekawostkihistoryczne_galeria.htm
