Wieża jest przykładem architektury obronnej oraz najlepiej zachowanym elementem miejskich obwarowań Białej. Wieża została wzniesiona jako część systemu murowanych obwarowań miejskich, który na pocz. XV w. zastąpił umocnienia drewniano-ziemne. Składał się on z pierścienia ceglanego muru z basztami łupinowymi oraz dwóch bram: pn. Nyskiej i pd. Prudnickiej, z przyległą kwadratową wieżą, a także wału i fosy. Wieża - wówczas w linii obwarowań, a od XIX w. wolno stojąca - pełniła funkcję obserwacyjną, aresztu oraz zbrojowni. W 1745 r., gdy zawaliły się zewnętrzne drewniane schody prowadzące na górne kondygnacje, ta część wieży przestała być użytkowana.

Wieża znajduje się w pd. części Białej, przy drodze w stronę Prudnika. Dawniej sprzężona z bramą i kurtyną murów miejskich, dziś jest obiektem wolnostojącym. Murowana z cegły na podmurówce z kamienia polnego, na planie kwadratu, pięciokondygnacyjna, zwieńczona jest czworobocznym dachem iglicowym krytym gontem. Elewacje grubych na ponad 2 m murów o ceglanym licu w wątku gotyckim zwieńczone są łukowymi tynkowanymi blendami i fryzem arkadkowym. Na dwóch kondygnacjach znajdują się wąskie okienka. Otwór w ścianie zach. jest większy - przypuszczalnie nim prowadziły schody do magazynu broni. Mury noszą ślady licznych napraw i przekształceń. Obiekt jest nieużytkowany i nieudostępniany zwiedzającym.

Oprac. Joanna Szot, OT NID w Opolu, 01.01.2015 r.

Źródło:

Wieża straciła stożkowy hełm w 1971 roku na skutek pożaru. Odzyskała zwieńczenie po remoncie w 2006 roku.