Wieża Bramy Prudnickiej

Wieża jest przykładem architektury obronnej oraz najlepiej zachowanym elementem miejskich obwarowań Białej. Wieża została wzniesiona jako część systemu murowanych obwarowań miejskich, który na pocz. XV w. zastąpił umocnienia drewniano-ziemne. Składał się on z pierścienia ceglanego muru z basztami łupinowymi oraz dwóch bram: pn. Nyskiej i pd. Prudnickiej, z przyległą kwadratową wieżą, a także wału i fosy. Wieża - wówczas w linii obwarowań, a od XIX w. wolno stojąca - pełniła funkcję obserwacyjną, aresztu oraz zbrojowni. W 1745 r., gdy zawaliły się zewnętrzne drewniane schody prowadzące na górne kondygnacje, ta część wieży przestała być użytkowana.
Wieża znajduje się w pd. części Białej, przy drodze w stronę Prudnika. Dawniej sprzężona z bramą i kurtyną murów miejskich, dziś jest obiektem wolnostojącym. Murowana z cegły na podmurówce z kamienia polnego, na planie kwadratu, pięciokondygnacyjna, zwieńczona jest czworobocznym dachem iglicowym krytym gontem. Elewacje grubych na ponad 2 m murów o ceglanym licu w wątku gotyckim zwieńczone są łukowymi tynkowanymi blendami i fryzem arkadkowym. Na dwóch kondygnacjach znajdują się wąskie okienka. Otwór w ścianie zach. jest większy - przypuszczalnie nim prowadziły schody do magazynu broni. Mury noszą ślady licznych napraw i przekształceń. Obiekt jest nieużytkowany i nieudostępniany zwiedzającym.
Oprac. Joanna Szot, OT NID w Opolu, 01.01.2015 r.
Źródło: https://zabytek.pl/pl/obiekty/wieza-bramy-prudnickiej-1611 (CC BY-NC-ND 3.0)

Wieża straciła stożkowy hełm w 1971 roku na skutek pożaru. Odzyskała zwieńczenie po remoncie w 2006 roku.