Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 11 głos | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. opolskie › Opole › Dzielnica IX › ul. Książąt Opolskich › Sąd Krajowy i Rejonowy |
31 stycznia 1931 , Unikatowa fotografia ukazująca jedno z wnętrz nieistniejącego już dziś gmachu sądu. Wykonano ją podczas procesu sądowego, dwóch polskich lotników - sierżanta Hugo Wolffa i plutonowego Mariana Imieli.
9 stycznia 1931 roku, lotnicy zostali aresztowani i osadzeni w opolskim więzieniu po uprzednim lądowaniu na placu ćwiczeń wojskowych przy ul. Ozimskiej. W Opolu znaleźli się przypadkowo. Swoją podróż rozpoczęli w Krakowie, a ich celem był Grudziądz. Niestety po drodze wpadli w burzę śnieżną, tracąc orientację, przez co nie mieli pojęcia że znaleźli się nad terytorium Niemiec. Chcąc zorientować się gdzie się znajdują, wylądowali ze zdumieniem dowiadując się iż znajdują się poza Polską.
Z Krakowa wyleciały trzy maszyny. Trzecią z nich pilotował kapral Dutkiewicz, który nie zdecydował się na lądowanie w Opolu i po krótkim międzylądowaniu w Oleśnie, znalazł się z powrotem w Polsce.
Wolff i Imiela mieli dużo mniej szczęścia. Pech chciał, że znaleźli się w Opolu w dniu wizyty Kanclerza Rzeszy - Heinricha Brüninga. Co Niemcy odebrały jako demonstrację polityczną ze strony Polski. Sprawa trafiła nawet na szczebel rządowy. Mocno zaangażowany był w nią konsul generalny RP w Niemczech - Leon Malhomme, widoczny na fotografiach z procesu.
Proces odbył się 31 stycznia i zakończył się uniewinnieniem Polaków, którzy powrócili do kraju.
Fot. "Kronika działalności dyplomatycznej Leona Malhomme".
Skomentuj zdjęcie
krzysztal
+3 głosów:3  Ja cię :)) Nie sądziłem, że jakiekolwiek zdjęcia z rozprawy przetrwały :)) Cud miód :)) Osobiście myślę, że zgubienie się w śnieżycy to trochę "ściema" Wolffa, moim zdaniem powód był taki, jak podejrzewali Niemcy :) Wolff nie był jakimś pierwszym, lepszym lotnikiem - miał potężne doświadczenie, w I wojnie światowej latał w służbie Niemiec zdobywając tytuł asa. Po wojnie postanowił zasilić polskie lotnictwo, nie niemieckie. Był jednym z najbardziej doświadczonych i najlepszych lotników, jacy ówcześnie latali w Krakowie. 2013-03-10 13:46:31 (13 lat temu)
† Festung
+3 głosów:3 Przyłączam się do Twoich gratulacji: wykopek + ciekawy opis tego zapewne mało znanego zdarzenia czynią całość b. interesującą. 2013-03-10 14:04:01 (13 lat temu)
Cristoforo
+2 głosów:2 do krzysztal: Też byłem zaskoczony :) Tym bardziej, że uchowały się aż trzy zdjęcia :) Co do śnieżycy to pewnie masz rację. No ale nie ma się co Wolffowi dziwić, że nie chciał się pogrążyć - dzięki temu wrócił szczęśliwie do Polski :) 2013-03-11 17:46:41 (13 lat temu)
Wycinek z prasy na tą okoliczność z foto samolotu SPAD - i Komentarz został edytowany przez użytkownika - powód: link 2021-10-02 10:16:49 (4 lata temu)
Gandalf
+2 głosów:2 do foxi: Ani zdjęcie z linku, ani ten typ samolotu nie mają nic wspólnego z tym wydarzeniem. W Opolu wylądowały wtedy dwa samoloty tego typu: , być może ten na zdjęciu to jeden z nich. Komentarz został edytowany przez użytkownika - powód: dopis 2021-10-02 11:45:25 (4 lata temu)
do Gandalf: Z Krakowa wyleciały trzy maszyny. Trzecią z nich pilotował kapral Dutkiewicz, który nie zdecydował się na lądowanie w Opolu i po krótkim międzylądowaniu w Oleśnie, znalazł się z powrotem w Polsce. 2021-10-02 12:48:10 (4 lata temu)
do Gandalf: Wibault 70C1 2021-10-02 15:09:48 (4 lata temu)
do Gandalf: Krakowska jednostka od 1928 roku używała Spadów. W 1930 pojawiły się Avie natomiast kilka Wibaultów w 1931 i używano ich tylko do treningu. Co prawda na Wiki jest informacja o wprowadzeniu ich w 1930, ale bardziej wyspecjalizowane portale piszą wlaśnie o 1931 roku. Komentarz został edytowany przez użytkownika - powód: literówka 2021-10-02 15:37:47 (4 lata temu)
do Gandalf: Wycofuję się z poprzedniego postu. Z Krakowa wystartowały 3 Wibaulty. 2021-10-02 16:07:52 (4 lata temu)
do Woj11: Szala przechyla się jednak w stronę dwupłatowca, gdzieś mam jeszcze inne słabe czaro-białe zdjęcie z tego lądowania właśnie dwupłata SPAD-a 2021-10-02 16:23:00 (4 lata temu)
Gandalf
+2 głosów:2 do foxi: Foxi, przestań już mieszać, tu masz wycinki z ówczesnej prasy polskiej i niemieckiej: i myślę że to definitywnie wyjaśnia sprawę. 2021-10-02 16:48:55 (4 lata temu)
do Gandalf: Bomba, krucafux. Trza było od razu ;-) 2021-10-02 17:27:30 (4 lata temu)
|
|
Na stronie od 2006 kwiecień
20 lat 0 miesięcy 28 dni |
10 pobrań 2660 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Cristoforo
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
sądy
|
Sąd Krajowy i Rejonowy
więcej zdjęć (36)
Architekt: Zygmunt Gorgolewski
Zbudowano: 1879-1881
Zlikwidowano: 1945
Dawniej: Königlische Land und Amtsgericht
Gmach sądu w Opolu zbudowano w latach 1879-1881 jako ostatni budynek przy końcu ulicy Książąt Opolskich (wtedy ulicy Mikołaja). Tu kończyło się miasto, dalej były już tylko pola, ogrody i droga do Zakrzowa
Duży monumentalny gmach zakrywający usytuowany za nim kompleks więzienny nie przetrwał ostatniej wojny - zniszczony w 1945 roku legł w gruzach. A był ten gmach jedynym w przedwojennym Opolu działem wybitnego polskiego architekta Zygmunta Gorgolewskiego (1845-1903). Był to twórca bardzo wielu realizacji w Niemczech i w Polsce, licznych pałaców i obiektów użyteczności publicznej, zasłynął przede wszystkim jako architekt gmachu Teatru Miejskiego we Lwowie, który zrealizował w wyniku wygranego konkursu.
Opolski projekt Gorgolewskiego mieścił się w obowiązującym pod koniec XIX wieku nurcie historyzującego eklektyzmu, podobnie jak inne powstałe w tym czasie budowle opolskich koszar i szkół. Budynek z elewacjami w surowej cegle charakteryzował się harmonią kompozycji, równowagą podziałów poziomych i pionowyc, znaczonych gzymsami i ryzalitami, nieco neoromańską stylizacją, a przede wszystkim nastrojem powagi adekwatnym do funkcji tego budynku.
Kiedy w 1933 roku zbudowano obwodnicę miejską (dzisiejsza ulica Nysy Łużyckiej) i most przez Odrę, ulica Mikołaja (dziś Książąt Opolskich) ożywiła się - przy jej wylocie naprzeciw gmachu sądu usytuowano stację benzynową.
Po wojnie ciasne skrzyżowanie z ulicą Nysy Łużyckiej nie mogło już sprostać szybko narastającemu natężeniu ruchu. Po likwidacji stacji benzynowej zbudowano tu w 1963 roku przestronne rondo komunikacyjne.
Za rondem wyrosły wówczas pierwsze w Opolu wieżowce mieszkalne według projektu krakowskich architektów Stefana Golonki i Stanisława Sikorskiego, a później - w latach 1975-1977 - w miejscu po gmachu sądu zbudowano dwa wysokie domy bliźniacze z rozbudowanym zespołem usługowym autorstwa architektów Jana Matejuka i Zdzisława Tarwida z opolskiego Miastoprojektu.
I wreszcie w 1982 roku wzniesiono nad rondem estakadę usprawniającą ruch tranzytowy na trasie przelotowej. Nowe skrzyżowanie ulic Książąt Opolskich i Nysy Łużyckiej z rondem, estakadą i okalającymi je wieżowcami w niczym już nie przypomina cichego i spokojnego zakątka ulicy Mikołaja z czasów przedwojennego Opola.
I nie pozostał - poza nazwą przyległej ulicy Sądowej - najmniejszy nawet ślad po tym opolskim dziele znakomitego architekta Zygmunta Gorgolewskiego.
Andrzej Hamada
[dostęp 2014-03-20]
Duży monumentalny gmach zakrywający usytuowany za nim kompleks więzienny nie przetrwał ostatniej wojny - zniszczony w 1945 roku legł w gruzach. A był ten gmach jedynym w przedwojennym Opolu działem wybitnego polskiego architekta Zygmunta Gorgolewskiego (1845-1903). Był to twórca bardzo wielu realizacji w Niemczech i w Polsce, licznych pałaców i obiektów użyteczności publicznej, zasłynął przede wszystkim jako architekt gmachu Teatru Miejskiego we Lwowie, który zrealizował w wyniku wygranego konkursu.
Opolski projekt Gorgolewskiego mieścił się w obowiązującym pod koniec XIX wieku nurcie historyzującego eklektyzmu, podobnie jak inne powstałe w tym czasie budowle opolskich koszar i szkół. Budynek z elewacjami w surowej cegle charakteryzował się harmonią kompozycji, równowagą podziałów poziomych i pionowyc, znaczonych gzymsami i ryzalitami, nieco neoromańską stylizacją, a przede wszystkim nastrojem powagi adekwatnym do funkcji tego budynku.
Kiedy w 1933 roku zbudowano obwodnicę miejską (dzisiejsza ulica Nysy Łużyckiej) i most przez Odrę, ulica Mikołaja (dziś Książąt Opolskich) ożywiła się - przy jej wylocie naprzeciw gmachu sądu usytuowano stację benzynową.
Po wojnie ciasne skrzyżowanie z ulicą Nysy Łużyckiej nie mogło już sprostać szybko narastającemu natężeniu ruchu. Po likwidacji stacji benzynowej zbudowano tu w 1963 roku przestronne rondo komunikacyjne.
Za rondem wyrosły wówczas pierwsze w Opolu wieżowce mieszkalne według projektu krakowskich architektów Stefana Golonki i Stanisława Sikorskiego, a później - w latach 1975-1977 - w miejscu po gmachu sądu zbudowano dwa wysokie domy bliźniacze z rozbudowanym zespołem usługowym autorstwa architektów Jana Matejuka i Zdzisława Tarwida z opolskiego Miastoprojektu.
I wreszcie w 1982 roku wzniesiono nad rondem estakadę usprawniającą ruch tranzytowy na trasie przelotowej. Nowe skrzyżowanie ulic Książąt Opolskich i Nysy Łużyckiej z rondem, estakadą i okalającymi je wieżowcami w niczym już nie przypomina cichego i spokojnego zakątka ulicy Mikołaja z czasów przedwojennego Opola.
I nie pozostał - poza nazwą przyległej ulicy Sądowej - najmniejszy nawet ślad po tym opolskim dziele znakomitego architekta Zygmunta Gorgolewskiego.
Andrzej Hamada
[dostęp 2014-03-20]
ul. Książąt Opolskich
więcej zdjęć (353)
Dawniej: Nikolaistraße