Pierwszymi tramwajami kursującymi po Wrocławiu od 1877 roku były wozy tramwajów konnych. Miały one nadwozia drewnianej konstrukcji ustawionej na stalowym podwoziu, ciągnięte przez jednego konia. Składały się one z dwóch pomostów i przedziału pasażerskiego, wzdłuż którego ścian ustawiono parę ławek. Był on wyposażony w 4 pary dużych i 2 pary wąskich, prostokątnych okien, a od pomostów odgrodzony przeszklonymi, drewnianymi drzwiami. Wagon posiadał 14 miejsc siedzących i 12 stojących.
Producentem była firma „P. Herbrand & Company” z Ehrenfeld pod Kolonią.
W 1879 wprowadzono do użytku 8 wagonów letnich (Sommerwagen) z 28 siedzeniami poprzecznymi i 11 miejscami stojącymi.
W latach dziewięćdziesiątych XIX wieku na ulicach Wrocławia pojawiło się kilka wagonów parokonnych. Były one dłuższe, a przez to mogące pomieścić większą liczbę pasażerów. Na dwóch podłużnych ławkach mogło siedzieć 20 osób, a na pomostach stać 12 osób. Ze względu na wagę, wagony te przeznaczono do ciągnięcia przez parę koni. Producentem była fabryka Waggonfabrik Gebr. Hofmann & Comp. A-G, Breslau
Tramwaje konne kursowały we Wrocławiu do 1906 roku.

[v] na podstawie:
Przemysław Wiater : „Historia wrocławskiej komunikacji tramwajowej do 1945 roku”, LIBRA, 2014
Jan Wojcieszak „100 jat tramwajów elektrycznych we Wrocławiu” 1993.

Pierwszy tramwaj konny we Wrocławiu wyjechał na trasę w lipcu 1877 r., natomiast pierwszą linię elektryczną uruchomiono w czerwcu lub lipcu 1893 r.

Obecna nazwa ulicy jest tłumaczeniem przedwojennej nazwy Parkstr. pochodzącej od Parku Szczytnickiego. W latach 1953-1992 r. obowiązywała nazwa Juliusa i Ethel Rosenbergów, amerykańskich naukowców, którzy zostali straceni w USA pod zarzutem szpiegostwa na rzecz ZSRR.