starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 5 głosów | średnia głosów: 5.5
 | Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Ostrów Tumski › ul. Wyszyńskiego Stefana, kard. › Cmentarz św. Wojciecha |
8 czerwca 2008 , Krzyż ten znajdował się w Ogrodzie Botanicznym w części, w której był dawny cmentarz. Prawdopodobnie pochodził z niego, został znaleziony i powieszony na drzewie. Obecnie już go nie ma.
Skomentuj zdjęcie
Neo[EZN]
 Ciekawe czy to faktycznie pamiątka po dawnym cmentarzu. 2013-01-10 22:10:08 (13 lat temu)
|
|
Na stronie od 2010 maj
16 lat 0 miesięcy 9 dni |
Dodane: 10 stycznia 2013, godz. 19:35:38
Autor zdjęcia: labeo7
Rozmiar: 681px x 1024px
Aparat: PENTAX K100D
1 / 60sƒ / 4ISO 40033mm
1 pobranie 1028 odsłon 5.5 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia labeo7
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
cmentarze
|
Cmentarz św. Wojciecha
więcej zdjęć (4)
Zbudowano: 1836
Zlikwidowano: 1871, 1933
Dawniej: Franzosenfriedhof, Friedhof St. Adalbert
Cmentarz założono w 1806 roku. Początkowo chowano poległych w walkach z wojskami napoleońskimi. Od 1834 cmentarz należał do parafii św. Wojciecha. , a od 1836 nosił nazwę św. Wojciecha. W 1933 obszar nekropolii włączony został do terenów Ogrodu Botanicznego. Do dziś w ramach prac budowlanych i remontowych odnajduje się resztki nagrobków i osób pochowanych co dokumentują załączone fotografie.
b/h/
Cmentarz otwarto w 1836 roku. Decyzja o zamknięciu zapadła w 1871 roku.
Po utworzeniu w 1818 roku parafii św. Wojciecha kolegium kościelne rozpoczęto starania o założenie nekropolii parafialnej. W 1834 roku uzyskano zezwolenie na zakup parceli o powierzchni około 0,18 hektara (134 pruskich prętów kwadratowych), z przeznaczeniem na pole grzebalne. Obszar ten już wcześniej pełnił funkcję nekropolii - od końca 1806 roku byli tutaj chowani żołnierze napoleońscy, którzy zginęli lub zmarli w latach okupacji Wrocławia przez wojska sprzymierzone (od stycznia 1807 do listopada 1808 roku). W związku z tym omawiany teren zwyczajowo określano jako „Franzosenfriedhof” (cmentarz Francuzów).
Nekropolię poświęcono 28 kwietnia 1836 roku, już jednak w 1871 roku została ona zamknięta. W 1933 roku obszar pocmentarny włączono do sąsiadującego z nekropolią od zachodu, założonego w 1811 roku Ogrodu Botanicznego. W ten sposób przesądzono o rzeczywistej likwidacji cmentarza św. Wojciecha, chociaż jeszcze do 1945 roku na jego terenie zachowały się nieliczne nagrobki, w tym - omawiany w prasie wrocławskiej na początku lat trzydziestych XX wieku - pomnik nagrobny wrocławskich handlowców z rodziny Molinarich.
Znane osoby pochowane na tym cmentarzu:
Karl Bartel (urodzony w 1802 roku, zmarły 26 stycznia 1861 roku), pedagog.
Molinari - zasłużona dla Wrocławia i parafii św. Wojciecha rodzina handlowców. W spisie Adriana Josefa Hoverden-Plenckena figurują jej przedstawiciele: Lina Molinari (urodzona w 1814 roku, zmarła 12 października 1836 roku), Jacob Molinari (urodzony w 1777 roku, zmarły 1 lipca 1850 roku), Caroline Molinari (urodzona w 1787 roku, zmarła 15 stycznia 1855 roku), Theodor Molinari (urodzony w 1803 roku, zmarły 25 lipca 1867 roku). Rodzina miała we Wrocławiu firmę Molinari und Sohne, Kolonialwaren, Farbwaren und Produktenhandiung, którą prowadziło trzech braci Molinarich: Theodor, współzałożyciel Partii Narodowo-Liberalnej (1848 rok), pierwszy prezes wrocławskiej Izby Handlowej (Handelskammer - 1849 rok), od 1855 roku w parlamencie pruskim, Leo Jacob (1827-1907), w latach 1867-1870 wrocławski radny, w latach 1886-1903 prezes wrocławskiej Izby Handlowej, oraz Ottomar.
Źródło: Cmentarze dawnego Wrocławia
b/h/
Cmentarz otwarto w 1836 roku. Decyzja o zamknięciu zapadła w 1871 roku.
Po utworzeniu w 1818 roku parafii św. Wojciecha kolegium kościelne rozpoczęto starania o założenie nekropolii parafialnej. W 1834 roku uzyskano zezwolenie na zakup parceli o powierzchni około 0,18 hektara (134 pruskich prętów kwadratowych), z przeznaczeniem na pole grzebalne. Obszar ten już wcześniej pełnił funkcję nekropolii - od końca 1806 roku byli tutaj chowani żołnierze napoleońscy, którzy zginęli lub zmarli w latach okupacji Wrocławia przez wojska sprzymierzone (od stycznia 1807 do listopada 1808 roku). W związku z tym omawiany teren zwyczajowo określano jako „Franzosenfriedhof” (cmentarz Francuzów).
Nekropolię poświęcono 28 kwietnia 1836 roku, już jednak w 1871 roku została ona zamknięta. W 1933 roku obszar pocmentarny włączono do sąsiadującego z nekropolią od zachodu, założonego w 1811 roku Ogrodu Botanicznego. W ten sposób przesądzono o rzeczywistej likwidacji cmentarza św. Wojciecha, chociaż jeszcze do 1945 roku na jego terenie zachowały się nieliczne nagrobki, w tym - omawiany w prasie wrocławskiej na początku lat trzydziestych XX wieku - pomnik nagrobny wrocławskich handlowców z rodziny Molinarich.
Znane osoby pochowane na tym cmentarzu:
Karl Bartel (urodzony w 1802 roku, zmarły 26 stycznia 1861 roku), pedagog.
Molinari - zasłużona dla Wrocławia i parafii św. Wojciecha rodzina handlowców. W spisie Adriana Josefa Hoverden-Plenckena figurują jej przedstawiciele: Lina Molinari (urodzona w 1814 roku, zmarła 12 października 1836 roku), Jacob Molinari (urodzony w 1777 roku, zmarły 1 lipca 1850 roku), Caroline Molinari (urodzona w 1787 roku, zmarła 15 stycznia 1855 roku), Theodor Molinari (urodzony w 1803 roku, zmarły 25 lipca 1867 roku). Rodzina miała we Wrocławiu firmę Molinari und Sohne, Kolonialwaren, Farbwaren und Produktenhandiung, którą prowadziło trzech braci Molinarich: Theodor, współzałożyciel Partii Narodowo-Liberalnej (1848 rok), pierwszy prezes wrocławskiej Izby Handlowej (Handelskammer - 1849 rok), od 1855 roku w parlamencie pruskim, Leo Jacob (1827-1907), w latach 1867-1870 wrocławski radny, w latach 1886-1903 prezes wrocławskiej Izby Handlowej, oraz Ottomar.
Źródło: Cmentarze dawnego Wrocławia
ul. Wyszyńskiego Stefana, kard.
więcej zdjęć (1355)
Dawniej: Adalbert Strasse, św. Wojciecha, Józefa Wieczorka
Do końca nie wiadomo skąd wzięła się przedwojenna nazwa ulicy. Według jednej wersji wzięła się ona od cmentarza St. Adalbert, który znajdował się na terenie obecnego Ogrodu Botanicznego. Inna wersja mówi, że patronem był Heinrich Wilhelm Adalbert Prinz von Preußen, pruski admirał odznaczony w wojnie prusko-austriackiej z Danią w 1864 r.
Początkowo ulica istniała w dwóch odcinkach: od Odry do ul. Sienkiewicza i od ul. Nowowiejskiej na północ, przy czym ten drugi nosił nazwę Neue Adalbertstr. W kolejnych latach główny odcinek przedłużono do ul. Prusa a połączenie obu odcinków już pod jedną nazwą nastąpiło dopiero w 1936 r. po wytyczeniu łącznika od ul. Prusa do ul. Nowowiejskiej.
W 1945 r. ulica ucierpiała w znacznym stopniu szczególnie na odcinku południowym. W pierwszych powojennych latach ulica nosiła nazwę św. Wojciecha (czyli polski odpowiednik imienia Adalbert). W 1948 r. patronem ulicy został Józef Wieczorek, górnik, działacz ruchu robotniczego a następnie aktywny działacz KPP, który zginął w 1944 r. w Oświęcimiu. Ostatnia zmiana nazwy nastąpiła w 1992 r. Od tego czasu ulicy patronuje „prymas tysiąclecia” Stefan Wyszyński.
Początkowo ulica istniała w dwóch odcinkach: od Odry do ul. Sienkiewicza i od ul. Nowowiejskiej na północ, przy czym ten drugi nosił nazwę Neue Adalbertstr. W kolejnych latach główny odcinek przedłużono do ul. Prusa a połączenie obu odcinków już pod jedną nazwą nastąpiło dopiero w 1936 r. po wytyczeniu łącznika od ul. Prusa do ul. Nowowiejskiej.
W 1945 r. ulica ucierpiała w znacznym stopniu szczególnie na odcinku południowym. W pierwszych powojennych latach ulica nosiła nazwę św. Wojciecha (czyli polski odpowiednik imienia Adalbert). W 1948 r. patronem ulicy został Józef Wieczorek, górnik, działacz ruchu robotniczego a następnie aktywny działacz KPP, który zginął w 1944 r. w Oświęcimiu. Ostatnia zmiana nazwy nastąpiła w 1992 r. Od tego czasu ulicy patronuje „prymas tysiąclecia” Stefan Wyszyński.