Gmach poczty czekowej wzniesiono w latach 1926-1929 według proj. Lothara Neumanna w miejscu starego cmentarza wojskowego. Pierwszy wrocławski wieżowiec ma w części wieżowej wysokość 43 m, a korpus wysokości 20 m i szerokości 16 m ma długość 142 m.
Na dwa wewnętrzne dziedzińce prowadzą dwa przejazdy, a między nimi znajduje się przedsionek, główny hall, jadalnia i palarnię. Te ostatnie ozdobione były malowidłami przedstawiającymi sceny sportowe autorstwa Bruno Waltera. Na sześciu kondygnacjach korpusu mieściły się głównie biura, których pracownicy mogli się relaksować na urządzonym na dachu ogrodzie. W części wieżowej umieszczono główną salę kasową, a także klatkę schodową z kutymi kratami wykonanymi przez Jaroslava Vonkę. Elewację obłożono ciemnoczerwoną cegłą, a za ozdoby posłużyły płaskorzeźby przedstawiające sceny z życia mieszczan, studentów i robotników (południowo-wschodni narożnik) oraz kartusze obrazujące rozwój poczty od 1590 do 1928 r.

(za: Atlas architektury Wrocławia, tom II)

Do 1839 r. ulica rozciągała się między ul. Traugutta i ul. Komuny Paryskiej. Wtedy też przedłużono ją do al. Słowackiego. Przy nowym fragmencie ulicy znajdował się najstarszy cmentarz żydowski (pełniący wtedy już funkcje cmentarza wojskowego). W jego miejscu w latach 1926-1929 wzniesiono pierwszy wrocławski wieżowiec według proj. Lothara Neumanna, w którym mieściła się poczta czekowa. Niemiecką nazwę Gross Feldstr. nadano w 1823 r. dla odróżnienia od Klein Feldstr. (Sandomierska), lecz od 1907 r. używano już tylko nazwy Feldstr.

Po wojnie krótko używano przetłumaczonej niemieckiej nazwy - ul. Polna, wkrótce zmienionej na ul. Zygmunta Krasińskiego (1812-1859), poety i powieściopisarza epoki romantyzmu.

Plac Dominikański we Wrocławiu (niem. Dominikanerplatz) - jeden z głównych placów Wrocławia.

Pierwotny plac Dominikański przylegał do południowej elewacji dominikańskiego kościóła św. Wojciecha, a zatem znajdował się na przedłużeniu ulicy Wita Stwosza pomiędzy ulicami bł. Czesława i Klemena Janickiego. Przy budowie nowego hotelu (Mercure) zrekonstruowano w przybliżeniu dawny obrys placu.

Krótko po II wojnie światowej przetłumaczono niemiecką nazwę placu na plac Dominikański, lecz w dobie stalinizacji w końcu lat 40. otrzymał on imię współtwórcy aparatu stalinowskiego państwa, Feliksa Dzierżyńskiego. Po usunięciu zgliszczy przyległego do południowej strony placu kwartału (w miejscu dawnej wewnętrznej fosy) teren sięgający aż po ulicę Oławską splantowano i zamieniono w zieleniec i parking, zaś po jego wschodniej stronie wzniesiono w początku lat 70. XX w. według projektu typowego hotel Panorama. Termin plac Dzierżyńskiego rozciągnął się tym samym na cały, większy od Rynku, areał, włączając w to skrzyżowanie ulic Oławskiej, Piotra Skargi i Kazimierza Wielkiego. W 1991 przywrócono placowi historyczną nazwę, w świadomości mieszkańców i na wielu planach plac znajduje się jednak zasadniczo na wymienionym skrzyżowaniu, a zatem około 200 m od pierwotnego położenia.

Pod placem znajduje się tunel dla ruchu kołowego będący częścią trasy W-Z oraz dwa przejścia podziemne dla pieszych.

Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0

Plac Feliksa Dzierżyńskiego leżał na terenie między promenadą nad fosą miejską, ul. Oławską, Krawiecką i jezdnią prowadzącą od al. Słowackiego do ul. Wita Stwosza. Plac powstał w rezultacie całkowitego zrównania z ziemią w czasie działań wojennych [...] dawnych ul. Pocztowej (nazwa powojenna Bł. Czesława), tzw. Podwala (po wojnie Zaułek Niski), Zaułka Kociego, Górki Kacerskiej, części ul. Nowej oraz odcinka Winogronowego Zaułka. Nazwa placu została nadana uchwałą MRN z 18 marca 1951 r., przy czym uchwała ta nie dotyczyła istniejącego obok (między ul. Św. Katarzyny i Bernardyńską) wąskiego pl. Dominikańskiego. Plac ten został włączony do pl. Dzierżyńskiego na mocy osobnej uchwały podjętej przez MRN 11 grudnia 1951 r Wg Zygmunt Antkowiak, "Ulice i place Wrocławia", Ossolineum, 1970 Nazwę zniesiono Uchwałą Nr VIII / 45 / 89 Miejskiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 17 listopada 1989r