Strona wschodnia
Obejmująca numery od 29 do 41 strona wschodnia, niegdyś określana jako Strona Zielonej Trzciny (niem. Grüne-Rohr-Seite), znajduje się naprzeciw głównej elewacji Ratusza.

Rynek 29 Pod Złotą Koroną w tym miejscu stała niegdyś renesansowa kamienica Pod Złotą Koroną z 1523-1528, w 1908 zastąpiona domem towarowym o ukośnie wycofanej linii zabudowy, któremu w latach 50. XX w. przydano nieproporcjonalną pseudohistoryczną elewację nawiązującą do pierwotnej.
Rynek 30 Kamienica Stary Ratusz
Rynek 31-32 dom towarowy braci Barasch (obecnie Feniks) projektu Georga Schneidera, secesyjny z 1904 r.
Rynek 33 dawny bank E. Heimanna z 1794 r.
Rynek 34 Kamienica Pod Złotą Gwiazdą
Rynek 35
Rynek 36-37
Rynek 38 Pod Złotą Kotwicą
Rynek 39-40 dom towarowy firmy Louis Lewy projektu Leona Schlesingera z 1904 r.
Rynek 41 Kamienica Pod Złotym Psem powstała dopiero w 1994 według projektu Macieja Małachowicza jako ostatni odbudowany dom w Rynku.
Źródło:

Nazwę Zielonej Rury ta część Rynku zawdzięcza studni która pierwotnie znajdowała się na wprost kamienicy nr 35. Ze studni tej wypływała woda zzieleniałą rurą. Studnia ta właśnie dzięki temu kolorowi rury miała nazwę Studni Zielonej Rury.

Po powstaniu w 1877 roku pierwszego tramwaju konnego największym powodzeniem cieszyły się kursy w czasie wolnym w celach rekreacyjnych. Wychodząc naprzeciw tym potrzebom BSEG zamówiło wozy tramwajowe Sommerwagen. Były to uproszczone wagony z poprzecznymi ławkami na 28 osób. Nie miały bocznych burt, były nisko zawieszone (55 cm) co ułatwiało wsiadanie. Do roku 1894 firma dysponowała 40 pojazdami o nr taborowych 101-140.

Pierwszy tramwaj konny we Wrocławiu wyjechał na trasę w lipcu 1877 r., natomiast pierwszą linię elektryczną uruchomiono w czerwcu lub lipcu 1893 r.

W 1901 roku, kilka lat po przebudowie trakcji konnej na elektryczną przedsiębiorstwo B.S.E.G. zakupiło roku 50 długich, czteroosiowych wagonów motorowych typu „ Maximum Drehgestell ” o wymiarach 11 540 mm długości, 3 310 mm wysokości i wadze 11,5 tony. Wozy te nosiły w B.S.E.G. numerację 301-350.
Ich specyfiką były dwie wzdłużne ławki na 28 miejsc siedzących oraz 16 stojących. Posiadały one zawieszenie w tzw. systemie pulmanowskim, niezbędne do funkcjonowania tak dużych jednostek. Poważnym mankamentem, oprócz ciężaru była ich długość utrudniająca jazdę po wąskich i krętych ulicach wrocławskiego centrum.
Zakładani produkującymi te tramwaje była firma „Waggonenfabrik-Falkenried” z Hamburga.

Rynek we Wrocławiu (niem. Großer Ring in Breslau) – średniowieczny plac targowy we Wrocławiu, obecnie centralna część strefy pieszej. Stanowi prostokąt o wymiarach 205 na 175 m[1]. Jest to jeden z największych rynków staromiejskich Europy. Zabudowę otaczającą Rynek stanowią budynki pochodzące z różnych epok historycznych. Centralną część Rynku zajmuje blok śródrynkowy, składający się z Ratusza, Nowego Ratusza oraz licznych kamienic. Rynek tworzy układ urbanistyczny wraz z przekątniowo przyległymi placem Solnym oraz placem wokół kościoła św. Elżbiety. Do Rynku prowadzi 11 ulic – po dwie w każdym narożniku (Świdnicka, Oławska, E. Gepperta (Zamkowa), Ruska, św. Mikołaja, Odrzańska, Kuźnicza, Wita Stwosza), ponadto przebity w XIV lub XV w. Kurzy Targ po stronie wschodniej oraz wąskie ul. Więzienna i Przejście św. Doroty.

Rynek powstał w związku z lokacją Wrocławia, wedle nowszych badań już za czasów Henryka Brodatego, między 1214 a 1232. Starsze publikacje twierdziły, że powstał dopiero w czasie powtórnej lokacji w 1241-1242. Z biegiem czasu wokół Rynku powstały kamienice patrycjatu, a około połowy XIV wieku utworzyły ciągłe pierzeje i nastąpiło utrwalenie podziałów własnościowych.

W XIX w. przez Rynek poprowadzono linie tramwaju, najpierw konnego, a później także elektrycznego. Tramwaje kursowały przez Rynek do połowy lat 70. zeszłego stulecia, gdy przeniesiono je na Trasę W-Z. W latach 1996-2000 wyremontowano nawierzchnię Rynku, ostatecznie zamykając ruch samochodowy po jego wschodniej stronie, jak również odnowiono większość elewacji.

Przy Rynku znajduje się obecnie 60 numerowanych posesji, przy czym niektóre budynki posiadają kilka numerów. Podziały działek przebiegają najczęściej inaczej niż dawne podziały lokacyjne, na skutek wtórnych podziałów i scaleń. Każda działka posiada również swoją historyczną nazwę, zwykle związaną z atrybutem umieszczonym niegdyś na elewacji kamienicy lub losami miejsca, np. Pod Gryfami, Pod Błękitnym Słońcem, Stary Ratusz.

Źródło: