Ulica Młodych Techników we Wrocławiu - ulica w osiedlu Szczepin; do 1945 nosiła nazwę Anderssen Straße, a w 1946 przejściowo ul. Mogileńska. Przebiega na całej swej długości (ok. 750 metrów) niemal dokładnie południkowo i łączy ul. Długą i ul. Legnicką.

Miejska zabudowa ulicy rozpoczęła się od XIX wieku, kiedy po zajęciu w 1807 Wrocławia przez wojska napoleońskie nakazano miastu rozbiórkę fortyfikacji i rozpoczęła się ekspansja w kierunku przedmieść, w tym Przedmieścia Mikołajskiego. Wcześniej jednak, już w 1788 zlokalizowano przy dzisiejszej ul. Młodych Techników zakład przemysłowy – walcownię cyny, która na początku XX wieku zatrudniała ok. 400 osób.

Oblężenie Festung Breslau pod koniec II wojny światowej zrównało z ziemią wszystkie budynki przy tej ulicy. W latach 70. XX wieku rozpoczęła się zabudowa tej ulicy wielkopłytowymi blokami wielorodzinnymi. Na działce zlokalizowanej w kwartale ulic Młodych Techników, Salezjańskiej, Inowrocławskiej i Zachodniej w latach 1978-1991 wzniesiono nowy kościół pw. Chrystusa Króla wg projektu arch. Witolda Jerzego Molickiego, w którym znajduje się także parafia, klasztor salezjanów, ośrodek kultury i Prywatne Salezjańskie Liceum Ogólnokształcące im. św. Dominika Savio.

Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0

Najstarszy odcinek ulicy (od pl. 1. Maja) pokrywa się z biegiem dawnej drogi biegnącej w stronę Brandenburgii i Saksonii. Była to wtedy główna droga Przedmieścia Mikołajskiego. Około XVI w. ulica byla luźno zabudowana a po obu jej stronach rozciągały się ogrody. Gwałtowny rozwój nastąpił po zdobyciu Wrocławia przez wojska francuskie na początku XIX wieku. Wtedy zaczęły powstawać pierwsze kamienice. Od lat 70. XIX w. w związku ze zwiększeniem urbanizacji przedmieścia zabudowa została jeszcze bardziej zagęszczona. W XX wieku stanowiły ją już głównie kamienice czynszowe o różnym standarcie. Przy ulicy były to okazałe budynki dla bogatszych zaś oficyny zamieszkiwali głównie biedni pracownicy pobliskich fabryk. Odmienna zabudowa charakteryzowała młodszy odcinek ulicy. Były to głównie budynki z lat 20. w rejonie Szczepina i Popowic.
Omawiając nazwę ulicy trzeba zaznaczyć, że na obecną ul. Legnicką składają się dwie przedwojenne ulice:

- Friedrich-Wilhelm-Str. od pl. 1. Maja do pl. Strzegomskiego. Patronem był pruski król Fryderyk Wilhelm III (1770-1840)

- Frankfurterstr. od pl. Strzegomskiego do ul. Na Ostatnim Groszu. Nazwa pochodziła od miasta Frankfurt nad Odrą, w stronę którego ulica prowadzi. Do ok. 1910 r. ten odcinek był częścią szosy berlińskiej (Berliner Chaussee).

W 1945 r. zabudowa tej szerokiej, reprezentacyjnej ulicy została zrównana z ziemią. Przez rok ulica już na całej długości (od pl. 1. Maja do ul. Na Ostatnim Groszu) funkcjonowała pod nazwą ul. Lignickiej. W tym roku skorygowano nazwę miasta Legnica i od tego czasu obowiązuje obecna nazwa. W latach 70. wzdłuż ulicy wniesiono osiedla bloków z wielkiej płyty.