W roku 1978 została podjęta decyzja o budowie nowego Szpitala Wojewódzkiego w Zamościu. Decyzja ta wynikała z bardzo złego poziomu opieki zdrowotnej w regionie, na który składały się deficyt bazy łóżkowej i zły stan techniczny obiektów starego szpitala. Sytuację tę potwierdzały wskaźniki statystyczne plasujące region zamojski na jednym z ostatnich miejsc w kraju. Miał powstać szpital o 793 łóżkach, jego uruchomienie pierwotnie planowano w 1987 r. Budowa szpitala w latach osiemdziesiątych realizowana była zbyt skromnymi środkami, występowały trudności w zaopatrzeniu materiałowym i wyposażeniowym. W rezultacie planowany pierwotnie termin uruchomienia szpitala nie został dotrzymany. Przełomem w realizacji inwestycji było powołanie Szpitala Wojewódzkiego i przejęcie przez niego roli inwestora, wcześniej sprawowanej przez Wojewódzką Dyrekcję Inwestycji. Pierwszym dyrektorem szpitala została pani dr Maria Czesak-Dudek. W nowej rzeczywistości, jaka nastała po 1989 roku, powstały nowe możliwości dokończenia inwestycji. Zniknęły bariery ograniczające dostęp do najnowszych technologii, pojawiły się nowe źródła finansowania. Władze województwa wraz z dyrekcją szpitala czyniły starania w kierunku pozyskania dodatkowych środków na dokończenie budowy i wyposażenie szpitala. W ramach tych działań w 1989 roku podjęto rozmowy poprzez Biskupa Archidiecezji Lubelskiej ks. Bp. Bolesława Pylaka z Instytutem Świętego Rafała w Mediolanie. Ich efektem było przyznanie przez Rząd Włoski dotacji na wyposażenie Szpitala Wojewódzkiego w Zamościu w wysokości 8,3 mld lirów. Na wykonawcę zadań pomocy Rządu Włoskiego wyznaczone zostało Stowarzyszenie Włoskie dla Solidarności Między Narodami – Associazione Italiana per la Solidarieta tra i Popoli- AISPO. Realizacja programu odbywała się w latach 1992 – 1998 poprzez dostawy wysokospecjalistycznego sprzętu i aparatury medycznej, organizację kursów szkoleniowych oraz finansowanie stypendiów krajowych i zagranicznych dla fachowej kadry Szpitala Wojewódzkiego. Czytaj dalej