Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 14 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. lubelskie › Zamość › Stare Miasto › ul. Staszica Stanisława › Staszica 29 |
1966 , Kamienice ulicy Staszica w rynku. Od lewej numery 25, 27 i 29 czyli Morandowska, Szczebrzeska i Bystrzyckiego.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2010 luty
16 lat 3 miesiące 14 dni |
Dodane: 28 marca 2013, godz. 22:12:23
Aktualizacja: 17 sierpnia 2014, godz. 21:32:42
Źródło: Cultural Institute Google
Rozmiar: 1823px x 1289px
4 pobrania 1724 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Wiesław Smyk
Obiekty widoczne na zdjęciu
Staszica 29
więcej zdjęć (12)
Zbudowano: 1603
Dawniej: Kamienica Bystrzyckiego
W 1591 roku działka była nie zabudowana. Ok.1610 roku wzniesiona została zapewne parterowa kamienica /wg proj. B. Moranda/ dla malarza Zamoyskich Krzysztofa Bystrzyckiego. W 1641 roku nadbudowane zostało piętro oraz wbudowany sklep od wschodu i klatka schodowa w pierwotnie szeroką sień. Właścicielem był wówczas podczaszy Racławski Jakub Zieliński, który nabył kamienicę od pisarza miejskiego Wojciecha Muldorfa. Kolejnymi właścicielami byli Tobiasz Taburt i Jan Fimester /ok. 1657/. W końcu XVII w. właścicielem był Jakub Lędza, a następnie Jerzy Lausch /1707/. W 1709 r. właścicielami byli wspólnie Jakubowa Lędzina i J. Lausch. W końcu XVIII wieku właścicielkami były siostry Elżbieta Berentówna i Katarzyna z Berentów Orzechowska. Po 1807 roku kamienica należała do Barbary i Jana Zielińskich. W 1847 r. nabył ją od Sułtanowa Warnerow. Ok. poł. XIX w. zniesiono attykę i przebudowano wnętrza. Od 1865 r. kamienica była wspólną własnością Zielińskich, Finkelsztajnów i Kahanów, a od 1884 r. również Gorszonów. W końcu XIX w. została własnością Hernhutów drukarzy i księgarzy. W latach 20-tych XX w. właścicielami byli sukcesorzy Mojżesza; Jakub i Stanisław. Po wojnie kamienicą przejął Zarząd Nieruchomości, a następnie K. Królikowski i w latach 60-tych Julian Wernhut. Obecnie jest własnością komunalną. W okresie powojennym parter służył celom handlowym, również w zabudowanej sieni mieścił się do czasu renowacji niewielki sklepik. Od 1982 roku piętro jest siedzibą urzędu konserwatorskiego; ob. Wojewódzki Oddział Państwowej Służby Ochrony Zabytków.\\\\\\\'W 1591 roku działka była nie zabudowana. Ok.1610 roku wzniesiona została zapewne parterowa kamienica /wg proj. B. Moranda/ dla malarza Zamoyskich Krzysztofa Bystrzyckiego. W 1641 roku nadbudowane zostało piętro oraz wbudowany sklep od wschodu i klatka schodowa w pierwotnie szeroką sień. Właścicielem był wówczas podczaszy Racławski Jakub Zieliński, który nabył kamienicę od pisarza miejskiego Wojciecha Muldorfa. Kolejnymi właścicielami byli Tobiasz Taburt i Jan Fimester /ok. 1657/. W końcu XVII w. właścicielem był Jakub Lędza, a następnie Jerzy Lausch /1707/. W 1709 r. właścicielami byli wspólnie Jakubowa Lędzina i J. Lausch. W końcu XVIII wieku właścicielkami były siostry Elżbieta Berentówna i Katarzyna z Berentów Orzechowska. Po 1807 roku kamienica należała do Barbary i Jana Zielińskich. W 1847 r. nabył ją od Sułtanowa Warnerow. Ok. poł. XIX w. zniesiono attykę i przebudowano wnętrza. Od 1865 r. kamienica była wspólną własnością Zielińskich, Finkelsztajnów i Kahanów, a od 1884 r. również Gorszonów. W końcu XIX w. została własnością Hernhutów drukarzy i księgarzy. W latach 20-tych XX w. właścicielami byli sukcesorzy Mojżesza; Jakub i Stanisław. Po wojnie kamienicą przejął Zarząd Nieruchomości, a następnie K. Królikowski i w latach 60-tych Julian Wernhut. Obecnie jest własnością komunalną. W okresie powojennym parter służył celom handlowym, również w zabudowanej sieni mieścił się do czasu renowacji niewielki sklepik. Od 1982 roku piętro jest siedzibą urzędu konserwatorskiego; ob. Wojewódzki Oddział Państwowej Służby Ochrony Zabytków.
Za
Za
Staszica 25
więcej zdjęć (27)
Architekt: Bernardo Morando
Zbudowano: XVI
Dawniej: Kamienica Morandowska II (Fołtynowiczowska)
Kamienica nr 25 przy ulicy Staszica w jej części rynkowej zwana Kamienicą Morandowską II lub Kamienicą Fołtynowiczowską. Bernardo Morando zaprojektował i rozpoczął budowę kamienicy ok.1590 r. o czym świadczy m.in. regularna, czterookienna fasada z arkadami, zdobionymi na włoską modłę pełnoplastycznymi boniami. Wyżej bogaty płaskorzeźbiony fryz okuciowy z rozetami. Elewację boczną zdobi płaski fryz utworzony z połączonych prostokątów i owali. W podcieniu portal arkadowy. W sali na piętrze polichromowany fryz roślinny ze znakami zodiaku.
Staszica 27
więcej zdjęć (14)
Zbudowano: 1600
Dawniej: Kamienica Szczebrzeska
Kamienica nr 27 przy ulicy Staszica w jej części rynkowej zwana Kamienicą Szczebrzeską. Zbudowana ok. 1600 r. przez miasto Szczebrzeszyn, służyła do bezpiecznego przechowywania skarbów miejskich w twierdzy. Regularna fasada tej kamienicy wyróżnia się bobiowanymi arkadami podcieni. Nad gzymsem prostokątnego portalu znajduje się bogato rzeźbione zwieńczenie z kartuszem w którym umieszczono prawdopodobnie herb Szczebrzeszyna.
Strona południowa
więcej zdjęć (14)
ul. Staszica Stanisława
więcej zdjęć (669)
Dawniej: Bełzka, Turobińska, Franciszkańska, Stolarska, Unter den Lauben
Rynek Wielki
więcej zdjęć (1483)
Dawniej: Pl. Mickiewicza, Rathausplatz
Rynek Wielki w Zamościu – kwadratowy plac w centrum Starego Miasta w Zamościu, zarazem jego główne miejsce. Wymiary Rynku Wielkiego wynoszą 100 na 100 metrów.
Po każdej stronie tego rynku (pierzei) znajdują się kamienice (niemal wszystkie zabytkowe[1]) z podcieniami oraz ratusz, główny obiekt tego placu. Nie jest on położony w jego centrum, jak w większości rynków, m.in. z okresu średniowiecza, lecz w jego północnej pierzei, po stronie zachodniej (na zachód od ulicy Solnej biegnącej na północ od rynku) i nieznacznie wysunięty do środka Rynku Wielkiego. Wiąże się to z wolą założyciela miasta, Jana Zamoyskiego, dla którego najważniejszym obiektem w jego mieście był pałac, dla jakiego ratusz miał nie stanowić konkurencji wśród najokazalszych budowli. Posiada 52 – metrową wieżę zegarową oraz szerokie, wachlarzowe schody dobudowane w XVIII wieku.
Od zachodniej i wschodniej pierzei rynku biegną po 3 ulice (S. Staszica w obu kierunkach, Grodzka w obu kierunkach, H. Kołłątaja na zachód, Ormiańska na wschód), natomiast w osi północ-południe po jednej (Solna i B. Moranda). Wyjątkowo od północnej krawędzi Rynku Wielkiego biegnie na północ druga ulica, Ratuszowa, jaka pojawiła się w XVII wieku po oddzieleniu ratusza od kamienic po jego zachodniej stronie. Jako główna arteria uchodziła prowadząca do pałacu (\\\"głowy\\\" miasta) ulica Grodzka, jaka przecina rynek (\\\"serce\\\") na linii wschód-zachód, stanowiąca jego \\\"kręgosłup\\\", od którego odbiegały dwa \\\"ramiona\\\"[2], tj. wspomniane ulice Solna i B. Moranda. Za wiki
Po każdej stronie tego rynku (pierzei) znajdują się kamienice (niemal wszystkie zabytkowe[1]) z podcieniami oraz ratusz, główny obiekt tego placu. Nie jest on położony w jego centrum, jak w większości rynków, m.in. z okresu średniowiecza, lecz w jego północnej pierzei, po stronie zachodniej (na zachód od ulicy Solnej biegnącej na północ od rynku) i nieznacznie wysunięty do środka Rynku Wielkiego. Wiąże się to z wolą założyciela miasta, Jana Zamoyskiego, dla którego najważniejszym obiektem w jego mieście był pałac, dla jakiego ratusz miał nie stanowić konkurencji wśród najokazalszych budowli. Posiada 52 – metrową wieżę zegarową oraz szerokie, wachlarzowe schody dobudowane w XVIII wieku.
Od zachodniej i wschodniej pierzei rynku biegną po 3 ulice (S. Staszica w obu kierunkach, Grodzka w obu kierunkach, H. Kołłątaja na zachód, Ormiańska na wschód), natomiast w osi północ-południe po jednej (Solna i B. Moranda). Wyjątkowo od północnej krawędzi Rynku Wielkiego biegnie na północ druga ulica, Ratuszowa, jaka pojawiła się w XVII wieku po oddzieleniu ratusza od kamienic po jego zachodniej stronie. Jako główna arteria uchodziła prowadząca do pałacu (\\\"głowy\\\" miasta) ulica Grodzka, jaka przecina rynek (\\\"serce\\\") na linii wschód-zachód, stanowiąca jego \\\"kręgosłup\\\", od którego odbiegały dwa \\\"ramiona\\\"[2], tj. wspomniane ulice Solna i B. Moranda. Za wiki