Pierwszymi tramwajami kursującymi po Wrocławiu od 1877 roku były wozy tramwajów konnych. Miały one nadwozia drewnianej konstrukcji ustawionej na stalowym podwoziu, ciągnięte przez jednego konia. Składały się one z dwóch pomostów i przedziału pasażerskiego, wzdłuż którego ścian ustawiono parę ławek. Był on wyposażony w 4 pary dużych i 2 pary wąskich, prostokątnych okien, a od pomostów odgrodzony przeszklonymi, drewnianymi drzwiami. Wagon posiadał 14 miejsc siedzących i 12 stojących. Na przednim nieosłoniętym pomoście zajmował swoje miejsce woźnica, a konduktor na tylnym.
Tramwaj posiadał nieskomplikowane hamulce łańcuchowe, boczne tablice informacyjne o trasie, dzwonek i lampę naftową. Podstawowe ich wymiary wynosiły: 6 030 mm długości, 2 000 mm szerokości, 2 230 mm wysokości przy rozstawie osi 1 600 mm.
Producentem była firma „P. Herbrand & Company” z Ehrenfeld pod Kolonią.

Pierwszymi tramwajami kursującymi po Wrocławiu od 1877 roku były wozy tramwajów konnych. Miały one nadwozia drewnianej konstrukcji ustawionej na stalowym podwoziu, ciągnięte przez jednego konia. Składały się one z dwóch pomostów i przedziału pasażerskiego, wzdłuż którego ścian ustawiono parę ławek. Był on wyposażony w 4 pary dużych i 2 pary wąskich, prostokątnych okien, a od pomostów odgrodzony przeszklonymi, drewnianymi drzwiami. Wagon posiadał 14 miejsc siedzących i 12 stojących.
Producentem była firma „P. Herbrand & Company” z Ehrenfeld pod Kolonią.
W 1879 wprowadzono do użytku 8 wagonów letnich (Sommerwagen) z 28 siedzeniami poprzecznymi i 11 miejscami stojącymi.
W latach dziewięćdziesiątych XIX wieku na ulicach Wrocławia pojawiło się kilka wagonów parokonnych. Były one dłuższe, a przez to mogące pomieścić większą liczbę pasażerów. Na dwóch podłużnych ławkach mogło siedzieć 20 osób, a na pomostach stać 12 osób. Ze względu na wagę, wagony te przeznaczono do ciągnięcia przez parę koni. Producentem była fabryka Waggonfabrik Gebr. Hofmann & Comp. A-G, Breslau
Tramwaje konne kursowały we Wrocławiu do 1906 roku.

[v] na podstawie:
Przemysław Wiater : „Historia wrocławskiej komunikacji tramwajowej do 1945 roku”, LIBRA, 2014
Jan Wojcieszak „100 jat tramwajów elektrycznych we Wrocławiu” 1993.

Pierwszy tramwaj konny we Wrocławiu wyjechał na trasę w lipcu 1877 r., natomiast pierwszą linię elektryczną uruchomiono w czerwcu lub lipcu 1893 r.

Ulica czterokrotnie w swej historii zmieniała nazwę. Po przyłączeniu Szczytnik do miasta nosiła do roku 1888 starą nazwę Schwoitscher Chaussee (Szosa Swojczycka) pochodzącą od nazwy wsi Swojczyce, do której wiodła. Później przemianowano ją na Thiergartenstraße, traktując ją jako przedłużenie dzisiejszej ulicy Curie-Skłodowskiej. W roku 1903 zmieniono ortografię nazwy na Tiergartenstraße. Z kolei w roku 1925 dla uczczenia pamięci zmarłego w tymże roku pierwszego prezydenta Republiki Weimarskiej ulicę przemianowano na Friedrich Ebert Straße. Konsekwencją tej zmiany było także nadanie nowej numeracji posesjom. Niespełna osiem lat później, w dniu 30.IV.1933 socjaldemokratycznego prezydenta zastąpił w roli patrona tej ulicy wódz III Rzeszy i odtąd nosiła ona nazwę Adolf Hitler Straße. Z przyczyn oczywistych nowo powołana Komisja Do Spraw Zmiany Nazw Ulic w czerwcu roku 1945 podjęła decyzję o przemianowaniu ulicy na Adama Mickiewicza, była to jedna z pierwszych dwunastu polskich nazw wprowadzonych w życie w miesiąc po zakończeniu działań wojennych we Wrocławiu.