Budynek Rozgłośni Polskiego Radia w Toruniu – dawna siedziba Pomorskiej Rozgłośni Polskiego Radia w Toruniu, obecne budynek mieszkalny, wpisany do Gminnej Ewidencji Zabytków (nr 2522).
Budynek powstał w 1934 roku według projektu arch. Antoniego Dygata i przeznaczony był na siedzibę Pomorskiej Rozgłośni Polskiego Radia, którą otwarto 15 stycznia 1935 roku. Była to ósma z kolei radiostacja w Polsce i jedna z większych w kraju (moc emisji wynosił 24 kilowaty).
W czasie II wojny światowej rozgłośnię przejęły władze niemieckie, wykorzystując nadajnik do zagłuszania audycji nadawanych w Londynie i do retransmisji programów z Gdańska. W styczniu 1945 roku, w czasie wycofywania się wojsk niemieckich z Torunia, została ona przez nie częściowo wysadzona.
Po wojnie budynek został odbudowany i kontynuował swą funkcję jako redakcja Pomorskiej Dyrekcji Okręgowej Polskiego Radia. W latach 1974–1996 gmach stał się siedzibą oddziału Zakładu Usług Foniczno-Wizyjnych Wifon oraz Studia Polskiego Radia w Warszawie.
Obecnie budynek pełni funkcję mieszkalną, a siedziba redakcji Polskiego Radia PiK, które jest spadkobiercą tejże rozgłośni, mieści się przy ul. Ślusarskiej 5.
Budynek powstał w stylu modernistycznym, a jego charakterystycznym elementem jest "kubiczna kompozycja bryły, złożona z przenikających się prostopadłościanów o zróżnicowanych wysokościach, oddających funkcjonalne przeznaczenia poszczególnych części obiektu". Jego forma była skrajnie awangardowa i jak pisze swoim opracowaniu cytowany wyżej Michał Pszczółkowski jest to "przykład nurtu funkcjonalistycznego, inspirowanego teoriami i realizacjami Le Corbusiera".
Po zaadaptowaniu obiektu na cele mieszkalne i jego termomodernizacji stylistyka awangardowego modernizmu uległa zatarciu (dotyczy to np. ceglanych okładzin pomiędzy oknami). Elementy modernistycznego wystroju zachowały się natomiast do dzisiaj wewnątrz (m.in. lastrykowe posadzki z symbolami nawiązującymi do pierwotnej roli budynku, klatka schodowa, stolarka drzwiowa).