Bazylika archikatedralna św. Stanisława i św. Wacława w Krakowie – kościół katedralny, położony na Wzgórzu Wawelskim stanowiący własność archidiecezji krakowskiej. Miejsce koronacji królów Polski oraz spoczywania ich szczątków. Pochowani tu są św. Stanisław ze Szczepanowa i inni biskupi krakowscy aż po czasy współczesne, królowie od Władysława I Łokietka do Augusta II Mocnego (łącznie 19 królów) i członkowie rodzin królewskich oraz wielcy wodzowie i wieszcze narodowi.



Na miejscu obecnego kościoła gotyckiego istniały dwie katedry romańskie. Najwcześniejsza, pierwsza katedra tzw. chrobrowska, była poświęcona św. Wacławowi. Budowę świątyni rozpoczęto w 1020 r. w związku z utworzeniem w 1000 r. biskupstwa na zjeździe gnieźnieńskim. Świątynia została zniszczona w 1038 r. przez najazd księcia czeskiego Brzetysława.



Drugą katedrę zaczęto budować za Bolesława II Śmiałego, budowę kontynuował Władysław Herman (od niego jest nazywana hermanowską), a dokończył Bolesław III Krzywousty. Konsekracja odbyła się w 1142. Budowla ta miała kształt trójnawowej, wieżowej bazyliki z dwoma chórami i kryptą zbudowaną pod zachodnim chórem. W XIII w. dobudowano do niej kaplice św. Mikołaja (od północy) i ŚŚ. Piotra i Pawła (od południa), zaś na środku wzniesiono grobowiec-ołtarz św. Stanisława ze Szczepanowa (biskupa i męczennika), którego szczątki sprowadzono w 1289 ze Skałki. Od tego czasu z katedrą związany jest kult tego świętego.



Katedra spłonęła w 1305 r. Do dzisiaj zachowała się z niej krypta św. Leonarda oraz dolna część wieży Srebrnych Dzwonów a także najniższa część Wieży Zegarowej. W 1320 jeszcze w katedrze romańskiej (zniszczonej i wypalonej), arcybiskup gnieźnieński Janisław koronował Władysława Łokietka na króla. Biskup krakowski Nanker wkrótce potem rozpoczął wznoszenie nowej, gotyckiej katedry.



Budowę zaczęto od kaplicy św. Małgorzaty (obecnie zakrystia). Prezbiterium było gotowe w 1346 r., a w 1364 reszta kościoła (nawa główna, transept i nawy boczne). Wtedy to, 28 marca 1364 r., w obecności króla Kazimierza Wielkiego arcybiskup gnieźnieński Jarosław Bogoria Skotnicki konsekrował katedrę. Ukończona z funduszów bpów Jana Grota i Bodzanty, to bazylika trójnawowa z transeptem, ambitem i trzema wieżami, otoczona wieńcem kaplic. W ciągu następnych stuleci ulegała zmianom. Królowie, biskupi i magnaci przebudowywali dawne i wznosili nowe kaplice z przeznaczeniem na mauzolea, wyposażali wnętrza w dzieła sztuki.



W 1679 r. podniesiono północne skrzydło ambitu do wysokości prezbiterium, zaś w latach 1713-1715 z polecenia bpa Kazimierza Łubieńskiego podwyższono dwa pozostałe skrzydła, zapewne według planów Kacpra Bażanki. Katedrę grabiły kilkakrotnie wojska nieprzyjacielskie. I tak w latach 1655 – 1657 (w czasie potopu szwedzkiego) zniszczono wiele dzieł sztuki gromadzonych w świątyni. Szwedzi ponownie zdemolowali kościół w 1702 r.



W XIX w. katedra była wielokrotnie przerabiana. Gruntownej restauracji dokonano w latach 1895-1910 za bpów Albina Dunajowskiego i Jana Puzyny, pod kierunkiem kolejno Sławomira Odrzywolskiego (do 1904 r.) i Zygmunta Hendela. W czasie zaboru austriackiego planowano zamienienie świątyni na kościół garnizonowy i przeniesienie grobów królewskich do kościoła śś. Piotra i Pawła.



W 1817 sprowadzono zwłoki księcia Józefa Poniatowskiego, a w 1818 gen. Tadeusza Kościuszki. Prochy Adama Mickiewicza sprowadzono z Francji w 1890, zaś Juliusza Słowackiego w 1927. Marszałek Józef Piłsudski spoczął w podziemiach katedry 1935 r. W 1993 sprowadzono prochy gen. Władysława Sikorskiego.



W czasie ostatniej wojny (1939-1945) hitlerowcy zamknęli kościół, a wiele zabytków zniszczono i zagrabiono.

Źródło:

Licencja: CC-BY-SA 3.0 /p>

Budynek dawnego szpitala - obiekt, znajdujący sie na zachodnim stoku wzgórza wawelskiego pod numerem 9.



Budynek wzniesiono według projektu krakowskiego architekta Feliksa Księżarskiego w latach 1853-1856. Przeznaczono go na szpital wojskowy. Po II wojnie światowej do 1991 r. znajdowały się w nim reprezentacyjne apartamenty Urzędu Rady Ministrów. Później obiekt przeznaczono na reprezentacyjne apartamenty Kancelarii Prezydenckiej. Obecnie mieści się w nim Centrum Wystawowo-Konferencyjne Zamku Królewskiego na Wawelu oraz mieszkania pracowników wawelskich.

Link:

Licencja: CC-BY-SA 3.0 Polska

Baszta Złodziejska – jedna z trzech zachowanych w pełni baszt na Wzgórzu Wawelskim, położona w zachodniej części wzgórza.

Wzniesiona została w XIV wieku w linii gotyckiego muru obronnego. W w. XVI owa wieża fortyfikacyjna kędy złocznyńcę sadzają była niszczona przez pożary i kilkakrotnie odnawiana. W połowie XIX wieku została przebudowana przez Austriaków, podobnie jak pozostałe baszty wawelskie. W latach 1950-1951 przywrócono jej stan z XVIII wieku, zgodnie z projektem opracowanym pod kierunkiem prof. Witolda Minkiewicza.

W podziemnej części baszty zachował się do dziś dawny loch więzienny.

Wikarówka, zwana również domem kapitulnym po Koniecpolskim lub domem wikariuszy zamkowych – budynek nr 3 na wzgórzu wawelskim w Krakowie. Mieści się na zachód od Katedry Wawelskiej.
Pierwotnie częściowo drewniany obiekt był własnością królewską, którą w 1441 r. Władysław III Warneńczyk ofiarował kanclerzowi wielkiemu koronnemu Janowi Taszce Koniecpolskiemu. Następnie jego żona podarowała budynek Kapitule krakowskiej. Został on przebudowany w 1522 r., a w 2. połowie XVI wieku rozbudowany. W 1889 r.[1] budynek znów przebudowano przez architekta Antoniego Siedekę. Obecnie wykorzystywany jest na kancelarię parafialną, a także mieszkania kleru katedralnego.
Wikarówka jest trójkondygnacyjna budowlą z dziedzińcem wewnętrznym. Od północy znajduje się wieżyczka z klatką schodową, dobudowana w 2. połowie XIX wieku. Z tego okresu pochodzi również drugie piętro oraz pewne elementy neorenesansowe. Na pierwszym piętrze na kroksztynach nadwieszony jest wykusz, pochodzący z 1. połowy XVI wieku.