Jak podaje encyklopedia Szczecina, był to historyczny obszar jeszcze z czasów słowiańskich, który znajdował się na obszarze dzisiejszego Nowego Miasta i dawnej najstarszej wioski Turzyn (Torney).

Położone na południe od bramy miejskiej, Bramy Świętego Ducha osiedle podmiejskie, zwane Górny Wik (vicus superior) zostało ostatecznie sprzedane Radzie Miejskiej i mieszkańcom Szczecina w kwietniu 1319 przez księcia Ottona I, za zgodą jego wasali, i za wiedzą kapituły mariackiej. Książę sprzedał „oba wiki koło miasta Szczecin, mianowicie górny i dolny” wraz ze wszystkimi nadaniami. Granice najstarszego obszaru Górnego Wiku rozciągały się od zatoki rzeki Odry w miejscu późniejszego portu osady kolonistów niemieckich (Havening), dalej biegły doliną cieku wpływającego z góry do tej zatoki, obejmując wzniesienie „Psiej Góry” (Rodenberg) i kolejne w rejonie Placu Batorego zwane „Górą Świętego Ducha”, na którym usytuowano średniowieczne tory powroźnicze cechu powroźników, a także wzniesienie w rejonie Placu Zawiszy zwane „Górą Młyńską”, dochodząc tym samym do granicy gruntów najstarszej wsi Turzyn i położonej przy końcu obecnej ulicy Potulickiej Szubienicznej Góry, gdzie osiągały obniżenie przyległe do gruntów wsi Pomorzany (Pomerenstorp, 1253), zwane „Doliną” (Im Grunde) lub „Świńską Doliną” (Im Schwyns Grunde).
Wik Górny w czasach Ottona I swym zasięgiem obejmował pasmo nadbrzeżne i górujące nad nim zbocze, na obszarze od Bramy Świętego Ducha, do granicy pomorzańskich pół. Niniejszy opis obejmuje także siedziby mieszkalne wspomniane w spisach podatkowych w 1586 roku, położone przy głównej ulicy wioskowej zwanej obecnie ulicą Kolumba, oraz obecnej ulicy Dworcowej, usytuowanej w miejscu późniejszego Zielonego Szańca. Wzdłuż głównej ulicy osiedla przepływał kanał połączony ze strumieniem płynącym Świńską Doliną do Odry. Kanał ten, zwany Młynówką (Mühlwasser), zasilał znajdujące się w rejonie obecnej Poczty nr 2 trzy stawy i wprawiał w ruch koła młyńskie młyna wodnego przy Bramie Świętego Ducha, o czym pisał sekretarz miasta Elias Schlecker w swoim spisie wód z roku 1598, cyt.: „/strumień/ Buckow został poprowadzony długim rowem (kanałem) od Pomorzan wzdłuż Górnego Wiku do fosy miejskiej i stawu przed Bramą Świętego Ducha wprawiając w ruch koła młyńskie małego miejskiego młyna /położonego/ pomiędzy bramami Bramy Świętego Ducha” (Die Buckow wird durch einem schmalen langen Graben geleitet von Pomersdorff die Oberwiek entlängst in den Stadtgraben und Deich vor dem Heiligen Geistthor treiben des Mülen Rad uff der Stadt kleinen Molen zwischen Heiligen Geistthor. Fredrich na podstawie informacji Schleckera określa ten strumień nazwą „Bukow–Bach” [6], i podaje, że „toczy swe wody aż spod Świerczewa, płynąc wartkim nurtem szeroką Świńską Doliną (Schweinegrund, 1548) w kierunku Szubienicznej Łąki (Galgwiese), położonej w ciągu obecnej ulicy Dąbrowskiego (Galgwiesenstraße) i Madalińskiego (Sannestraße), a w okolicy obecnego wiaduktu kolejowego u wylotu ulicy Dąbrowskiego, przy tzw. Zapadłej Bramie (Hohles Thor, 1897, 1898, Hohles Tor, 1939), wpada wzdłuż obecnej ulicy Tama Pomorzańska (Schwarzer Damm) do kanału /nieczynnej obecnie/ gazowni przy ulicy Zapadłej, i dalej do rzeki Odry. Kiedy i w jakim czasie po wykupieniu przez miasto strumienia „Bukow” wybudowano kanał młyński, nie wiemy, sądzi się, iż wkrótce po jego nabyciu”. Pewne jest, że przetrwał aż do czasów budowy na tym terenie fortyfikacji szwedzkich, gdyż jest naniesiony na widoku miasta Kotego/Rollosa z 1625, a także na szkicu Portiusa z roku 1631, pod nazwą „Młynówka” („Mühlwasser”)

Źródło :