Wg przekazu najstarszych ludzi studnię drążono w litej skale wapiennej w kilku etapach. Ciągle nie było wody... Aż na przełomie wieku XIX i XX podczas kolejnego pogłębiania natrafiono na bardzo wydajną żyłę wodną. Podobno drążącego wtedy skałę wyciągano bardzo szybko. Od tej pory nawet w najbardziej suche lato woda w studni była zawsze. Zimna i czysta.
Pamiętam jej cudny smak do dziś... Może dlatego, że tak trudno było ją wydobyć z głębokiej studni, może dlatego, że trzeba ją było oszczędzać...
Wodę wyciągano ze studni przy pomocy kołowrotu w dwóch drewnianych cebrach - jeden pusty opadał w dół, drugi z wodą wędrował do góry. O ile pamiętam każdy ceber miał pojemność dwóch przeciętnych wiader. Potem wiadra z cenną wodą niosło się przy pomocy specjalnych nosideł do domu. Dla mieszkających daleko od studni, na skraju wsi, był to spory wysiłek.
Studnia przestała być używana pod koniec XX wieku, gdy w Kotowicach wywiercono nową studnię głębinową i zbudowano wodociąg...
Teraz wokół studni urządzono zadbany placyk. Można tam usiąść, odpocząć w czasie wędrówki, np. do ruin zamku w Mirowie lub do odbudowanego zamku w Bobolicach.