W roku 1747 na miejscu dawnego dworu w Dęblinie wybudowano barokowy pałac. Jego projektantem był prawdopodobnie Paweł Antoni Fontana. Już w latach siedemdziesiątych tego samego wieku dokonano przebudowy pałacu, w stylu klasycystycznym. Autorem zmian był Dominik Merlini. W tym samym czasie pałac otoczono parkiem w stylu francuskim projektu Jana Christiana Schucha. Na pałacu tym założono w 1783 r. pierwszy w Polsce piorunochron.Około dziesięciu lat później parku nadano styl angielski za sprawą Dionizego Mac Clair'a. Na początku XIX w. dobra dęblińskie przechodzą w ręce książąt Jabłonowskich. W 1840 r. Dęblin i okolice objął we władanie feldmarszałek rosyjski Iwan Paskiewicz.

Kolejna przebudowa pałacu to już połowa XIX w. Pałac utracił wtedy attykę i większość wyposażenia wywiezionego przez Paskiewiczów do Homla gdzie mieściła się ich rodowa siedziba. Paskiewiczowie także dobudowali przed frontem pałacu dwie oficyny.

Wycofujące się z dęblińskiej twierdzy w 1915 roku wojska rosyjskie spaliły pałac. Odbudowy dokonano w latach 1924-1927. Autorem projektu stworzonego z myślą o umieszczeniu w pałacu szkoły lotniczej funkcjonującej dotąd w Grudziądzu był Antoni Dygat. Kolejne zniszczenia przyniosła następna wojna światowa. Odbudowy dokonano w latach pięćdziesiątych XX wieku. W budynku umieszczono wtedy Klub Garnizonowy. Kolejny remont przeprowadzono w roku 1980 odkrywając we wnętrzach fragmenty starych polichromii. Pałac posiada w swoim prawym parterowym skrzydle salę balową. Początkowo była to sala teatralna. Park zdziczał ale zachowały się w nim stare drzewa posadzone jeszcze w XVIII wieku.

Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych, znana na świecie jako dęblińska „Szkoła Orląt", nawiązuje do tradycji oficerskich szkół lotniczych, działających od 1918 roku. Oficerska Szkoła Lotnictwa powstała w Grudziądzu w listopadzie 1925 roku. Na przyznane wojsku w 1919 roku dęblińskie grunty, „Szkołę Orląt" przeniesiono 14 kwietnia 1927 roku. Od 1928 roku, już jako Szkoła Podchorążych Lotnictwa, rozpoczęła kształcenie kadr oficerskich, obserwatorów i pilotów. W czasie II wojny światowej polscy lotnicy, po wrześniowych bojach w kraju, walczyli na Zachodzie pod sztandarem Polskich Sił Powietrznych. Sztandar - relikwia, przechowywany w Sali Tradycji „Szkoły Orląt", jest świadectwem chwały polskich skrzydeł i jedności lotników polskich walczących na Zachodzie i Wschodzie. Dęblińscy wykładowcy i piloci - instruktorzy kontynuowali wojenne kształcenie kadr lotniczych w polskich szkołach pilotażu, między innymi w Hucknall i Newton. W kraju częściowo wyzwolonym spod okupacji niemieckiej, 31 października 1944 roku wznowiono w Zamościu szkolenie lotnicze w Wojskowej Szkole Lotniczej Wojska Polskiego, którą 23 marca 1945 roku przeniesiono na dęblińskie lotniska. W 1968 roku Oficerską Szkołę Lotniczą przeformowano w Wyższą Oficerską Szkołę Lotniczą, której absolwenci uzyskiwali wyższe wykształcenie. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 czerwca 1994 roku przekształcono Szkołę w uczelnię o nazwie Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych.



Zachowując w wiecznej pamięci zapisany w kartach historii dorobek lotniczych pokoleń, Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych działa na rzecz rozwoju polskiego lotnictwa, kształcąc nowe pokolenia lotników oraz pomnażając dorobek naukowy i techniczny.

W ostatnich latach w związku z podniesieniem statusu uczelni do rangi akademii zmieniono jej nazwę na Lotniczą Akdemię Wojskową.

Kopiec – wał ziemny w kształcie szańca z betonowym cokołem na szczycie. Usypany został na terenie byłego fortu Gorczakowa. Na czterech tablicach upamiętniono działania Armii Radzieckiej i Armii Wojska Polskiego na odcinku od Dęblina do Puław w dniach od 29 lipca do 4 sierpnia 1944 r. Jedna z tablic jest poświęcona Michałowi Okurzałemu radiotelegrafiście, który w czasie walk o przyczółek w rejonie wsi Głusiec na zachodnim brzegu Wisły, zginął śmiercią bohatera 2.08.1944r. Michał Okurzały, kapral WP, urodził się w 1919 r. w niewielkiej wsi małopolskiej. Zginął w wieku 25 lat. Od czerwca 1943 r. był żołnierzem 1 DP im. Tadeusza Kościuszki i pełnił służbę zwiadowcy w baterii 2 PP. Brał udział w bitwie pod Lenino. W 1968 r. z inicjatywy działaczy dęblińskiej Komisji Krajoznawczej i Wojskowego Koła PTTK NR 8 „ Ikar ” rozpoczęto wielką akcję mającą na celu usypanie symbolicznego kurhanu. W tym samym roku odbył się I zlot młodych krajoznawców, podczas manifestacji, podczas której uroczyście wmurowano w usypanym kurhanie akt erekcyjny.

źródło: