Publiczny park miejski w Warszawie, położony w Śródmieściu; pierwotnie królewski ogród pałacowy przy Pałacu Saskim, udostępniony publiczności w 1727 r., jeden z najstarszych parków w Polsce; współcześnie o powierzchni 15,5 ha.



Ogród Saski został założony na przełomie XVII i XVIII wieku przez króla Augusta II Mocnego na tzw. Osi Saskiej jako ogród przypałacowy w stylu francuskim. W maju 1727 został udostępniony wszystkim mieszkańcom miasta. W 1748 August III Sas wzniósł tu Opernhaus (operalnię), pierwszy na terenie Polski zbudowany specjalnie w tym celu wolno stojący budynek teatralny.[1]



W XIX wieku zamieniony w park w stylu angielskim. W latach 40. XX wieku, podczas okupacji niemieckiej, przez zachodnią część parku przebito ulicę Marszałkowską. Drzewostan częściowo przetrwał powstanie warszawskie, jednak wszystkie elementy architektoniczne uległy zniszczeniu. Po II wojnie światowej park odtworzono.



Źródło:

Licencja: CC

Ulica Fredry została wytyczona w roku 1876 na terenach dawnej posesji Pałacu Brühla. Zwana początkowo Brylowską, od roku 1879 nosiła imię hr. Pawła Kotzebue, namiestnika Królestwa Polskiego i de facto pierwszego generał-gubernatora warszawskiego. Pierwszą zabudowę przypisaną numeracji ul. Fredry stanowiła kamienica Bachrachów, wzniesiona pod nr. 10 krótko po powstaniu ulicy; autorem jej projektu był Jan Kacper Heurich. Równocześnie pod nr. 12 powstał gmach Hotelu Brühlowskiego, należącego do Isera Cohena; projekt monumentalnego gmachu wykonał Witold Lanci. Elewacja frontowa hotelu wychodziła na Ogród Saski; krótsza boczna - na ul. Niecałą. Nieparzystą stronę ulicy wypełniała elewacja ogrodowa Pałacu Brühla, wzniesionego w latach 1639-1642 dla Jerzego Ossolińskiego. W latach 1885-86 od strony ulicy Fredry pałac otrzymał nowe wejście, wiodące do biur urzędu telegraficznego. W okresie 1896-97 pod nr. 6 powstał zachowany do dziś budynek Banku Zachodniego; mimo pewnych nieścisłości w odtworzeniu jego fasad, podczas remontu w roku 1995 przywrócono reprezentacyjny, neostylowy wystrój wnętrz. Dokładnie w tym samym czasie, przed rokiem 1897 pod nr. 8 według projektu Kazimierza Löewego powstał gmach Banku Dyskontowego; prace budowlane przy jego wzniesieniu prowadziło Warszawskie Biuro Architektoniczno Budowlane Karol Kozłowski i S-ka.

Obecność banków, telegrafu, hotelu i Ogrodu Saskiego nadały ulicy Fredry ekskluzywny, wielkomiejski charakter: we wznoszonych tu kamienicach mieszkania miały najwyższy standard. Poważną zmianą w otoczeniu ul. Fredry przyniosła dopiero adaptacja Pałacu Brühla nas siedzibę Ministerstwa Spraw Zagranicznych w okresie 1932-36. Do odrestaurowanego pałacu pod kierunkiem Bohdana Pniewskiego dobudowano willę, w której rezydował minister Józef Beck; owa willa otrzymała też ogród, urządzony kosztem fragmentu Ogrodu Saskiego. Krótko przed rokiem 1939 zdołano jeszcze gruntownie wyremontować Hotel Brühlowski, nadając jego wnętrzom wysoki standard, czyniąc go jednym z najbardziej ekskluzywnych hoteli w mieście. W roku 1944 przy ul. Fredry Niemcy spalili cztery kamienice; wysadzili w powietrze Pałac Brühla oraz willę ministra Becka. W latach 1945-46 rozebrano mury Hotelu Brühlowskiego oraz kamienicy Bachrachów; ocalałe kamienice nr. 2 i 4 wyburzono mimo niezłego stanu zachowania pod koniec lat czterdziestych. Obecnie w sferze planów pozostaje odbudowa Pałac Brühla w ramach rekonstrukcji zachodniej pierzei placu Piłsudskiego, co zmieni także kształt ulicy Fredry.

Nazwa ulicy upamiętnia postać Aleksandra Fredry, wybitnego polskiego komediopisarza i poety.

Wikipedia