Pierwsze we Wrocławiu tramwaje elektryczne pojawiły się w 1893 roku. Były to wagony wyprodukowane przez firmę „P. Herbrand & Company” z Ehrenfeld pod Kolonią, noszące w ESB numerację 1-40.
Posiadały one z boku 6 wąskich okien zaokrąglonych u góry, 20 miejsc siedzących na dwóch ławkach wzdłuż drewnianego pudła, 12 stojących na pomostach. Wyposażono je w 2 silniki firmy A.E.G. o mocy 12 KM każdy, hamulec ręczny łańcuchowy i awaryjne elektromagnetyczne hamulce zwarciowe. Wymiary to: długość 7 300 mm, wysokość 3 270 mm, szerokość ok. 2 000 mm, rozstaw osi 1 900 mm. Dostarczono także 10 zamkniętych wagonów doczepnych (nr 41-50). Były one podobne do silnikowych i posiadały 20 miejsc siedzących i 16 stojących.
W 1896 doszło 15 dalszych wagonów silnikowych (nr 101-115) o takim samym wyglądzie, ale ze zmodernizowanym podwoziem i mocniejszymi silnikami, a dwa lata później w 1898 dostarczono 20 wozów silnikowych (nr 116-135) nowego typu. Wzmocniono nadwozie posiadające teraz 4 szerokie okna, wysokie świetliki dachowe oraz powiększone platformy. Po roku przybyło jeszcze 10 takich wozów (nr 136-145).
Z czasem wagony sześciookienne były modernizowane na wzmocnione czterookienne.

[v] na podstawie:
Przemysław Wiater : „Historia wrocławskiej komunikacji tramwajowej do 1945 roku”, LIBRA, 2014
Jan Wojcieszak „100 jat tramwajów elektrycznych we Wrocławiu” 1993.

Pierwszy tramwaj konny we Wrocławiu wyjechał na trasę w lipcu 1877 r., natomiast pierwszą linię elektryczną uruchomiono w czerwcu lub lipcu 1893 r.

Rynek we Wrocławiu (niem. Großer Ring in Breslau) – średniowieczny plac targowy we Wrocławiu, obecnie centralna część strefy pieszej. Stanowi prostokąt o wymiarach 205 na 175 m[1]. Jest to jeden z największych rynków staromiejskich Europy. Zabudowę otaczającą Rynek stanowią budynki pochodzące z różnych epok historycznych. Centralną część Rynku zajmuje blok śródrynkowy, składający się z Ratusza, Nowego Ratusza oraz licznych kamienic. Rynek tworzy układ urbanistyczny wraz z przekątniowo przyległymi placem Solnym oraz placem wokół kościoła św. Elżbiety. Do Rynku prowadzi 11 ulic – po dwie w każdym narożniku (Świdnicka, Oławska, E. Gepperta (Zamkowa), Ruska, św. Mikołaja, Odrzańska, Kuźnicza, Wita Stwosza), ponadto przebity w XIV lub XV w. Kurzy Targ po stronie wschodniej oraz wąskie ul. Więzienna i Przejście św. Doroty.

Rynek powstał w związku z lokacją Wrocławia, wedle nowszych badań już za czasów Henryka Brodatego, między 1214 a 1232. Starsze publikacje twierdziły, że powstał dopiero w czasie powtórnej lokacji w 1241-1242. Z biegiem czasu wokół Rynku powstały kamienice patrycjatu, a około połowy XIV wieku utworzyły ciągłe pierzeje i nastąpiło utrwalenie podziałów własnościowych.

W XIX w. przez Rynek poprowadzono linie tramwaju, najpierw konnego, a później także elektrycznego. Tramwaje kursowały przez Rynek do połowy lat 70. zeszłego stulecia, gdy przeniesiono je na Trasę W-Z. W latach 1996-2000 wyremontowano nawierzchnię Rynku, ostatecznie zamykając ruch samochodowy po jego wschodniej stronie, jak również odnowiono większość elewacji.

Przy Rynku znajduje się obecnie 60 numerowanych posesji, przy czym niektóre budynki posiadają kilka numerów. Podziały działek przebiegają najczęściej inaczej niż dawne podziały lokacyjne, na skutek wtórnych podziałów i scaleń. Każda działka posiada również swoją historyczną nazwę, zwykle związaną z atrybutem umieszczonym niegdyś na elewacji kamienicy lub losami miejsca, np. Pod Gryfami, Pod Błękitnym Słońcem, Stary Ratusz.

Źródło: