Pierwsze we Wrocławiu tramwaje elektryczne pojawiły się w 1893 roku. Były to wagony wyprodukowane przez firmę „P. Herbrand & Company” z Ehrenfeld pod Kolonią, noszące w ESB numerację 1-40.
Posiadały one z boku 6 wąskich okien zaokrąglonych u góry, 20 miejsc siedzących na dwóch ławkach wzdłuż drewnianego pudła, 12 stojących na pomostach. Wyposażono je w 2 silniki firmy A.E.G. o mocy 12 KM każdy, hamulec ręczny łańcuchowy i awaryjne elektromagnetyczne hamulce zwarciowe. Wymiary to: długość 7 300 mm, wysokość 3 270 mm, szerokość ok. 2 000 mm, rozstaw osi 1 900 mm. Dostarczono także 10 zamkniętych wagonów doczepnych (nr 41-50). Były one podobne do silnikowych i posiadały 20 miejsc siedzących i 16 stojących.
W 1896 doszło 15 dalszych wagonów silnikowych (nr 101-115) o takim samym wyglądzie, ale ze zmodernizowanym podwoziem i mocniejszymi silnikami, a dwa lata później w 1898 dostarczono 20 wozów silnikowych (nr 116-135) nowego typu. Wzmocniono nadwozie posiadające teraz 4 szerokie okna, wysokie świetliki dachowe oraz powiększone platformy. Po roku przybyło jeszcze 10 takich wozów (nr 136-145).
Z czasem wagony sześciookienne były modernizowane na wzmocnione czterookienne.

[v] na podstawie:
Przemysław Wiater : „Historia wrocławskiej komunikacji tramwajowej do 1945 roku”, LIBRA, 2014
Jan Wojcieszak „100 jat tramwajów elektrycznych we Wrocławiu” 1993.