Koloruj
 | Polska › woj. warmińsko-mazurskie › powiat piski › Ruciane-Nida › Jezioro Guzianka Wielka |
Lata 1965-1966 , Statki na jeziorze Guzianka. Widokówka "Ruch" z roku 1967.
|
Na stronie od 2009 maj
17 lat 0 miesięcy 7 dni |
powierzchnia: około 65 ha
głębokość maksymalna: 25,5 m
długość : 2,6 km
długość linii brzegowej:6500 m
powierzchnia zlewni całkowitej: 110,0 km²
Jezioro mimo swojej nazwy jest dosyć małe. Jest długie i wąskie, co powoduje, że część osób myli się traktując środkową część jako kanał łączący dwa małe jeziorka. Część północna położona nieopodal śluzy jest najszersza. W tej części brzegi są wysokie i strome. Znajdują się tu też ośrodki wypoczynkowe. Południowa część ma brzegi niższe i w znacznym stopniu zagospodarowane przez człowieka. Znajduje się tu m.in. port i zabudowania Rucianego (część miejscowości Ruciane-Nida). Środkowa część jest węższa i znajdują się tu ruiny starego tartaku. Do jeziora dopływa kanał Nidzki z Jeziora Nidzkiego (woda stojąca w czasie badań), analizy wody ze względu na zawartość materii organicznej wskazują na II klasę czystości.
Jezioro Guzianka Wielka należy do zbiorników o małej powierzchni zwierciadła wody - 59,6 ha i znacznej głębokości. Jezioro posiada drugi 17-metrowy głęboczek, pojemność masy jeziornej nie przekracza 3894,6 tys. m³. Jezioro Guzianka Wielka jest jeziorem wytopiskowym z długą odnogą dochodzącą do Rucianego-Nidy. Konfiguracja dna jest dość urozmaicona z kilkoma głęboczkami. Bezpośrednie otoczenie zbiornika stanowią lasy Puszczy Piskiej.
Około 80% linii brzegowej porastają rośliny wodne, takie jak pałka szerokolistna, trzcina i manna wodna. Brzegi Guzianki Wielkiej są porośnięte lasem, oprócz części południowo-zachodniej, w której położona jest miejscowość Ruciane Nida. Przez całe jezioro prowadzi szlak ze śluzy w Guziance na Jezioro Nidzkie. Akwen pełni przede wszystkim rolę "tranzytową", ponieważ nieliczni tylko żeglują po nim dla samej przyjemności, chociaż sprzyja temu środkowa część akwenu.
W 1909 r. Mazurska Kompania Żeglugi Parowej z Giżycka (Masurische Dampfer-Kompagnie Lötzen) sprowadziła parowiec zbudowany w 1896 r. w stoczni Gustav Fechter Werft w Królewcu. Wcześniej jednostka służyła pod nazwą “Altstadt” jako holownik w królewieckim porcie. Po adaptacji statek otrzymał imię “Ernst” na cześć Ernsta Rakowskiego, jednego z założycieli MDKL. Statek napędzany był silnikiem o mocy 48 KM i zabierał na pokład do 100 pasażerów.
W 1914 r. statek “Ernst” przejęło wojsko. Po przystosowaniu i ustawieniu na pokładzie działa polowego parowiec pod nową nazwą “Barbara” pełnił funkcję kanonierki. “Barbara” odegrała ważną rolę podczas walk w rejonie Węgorzewa ostrzeliwując pozycje rosyjskie, eskortując statki transportowe, przewożąc rannych do szpitala w Giżycku i dostarczając zaopatrzenie dla oddziału niemieckiego na Wyspie Upałty. Później rejonem jej działania było Jezioro Śniardwy. W 1915 r. statek wrócił do służby cywilnej i pływał nadal jako “Barbara”. W 1944 r. statek został przekazany do dyspozycji wojska w ramach “Transportflotille der Masurischen Seen” i 22 stycznia 1945 r. podczas ewakuacji Giżycka został zatopiony w Kanale Łuczańskim.
W związku z powojenną odbudową żeglugi mazurskiej statek został wydobyty w 1945 r. i wyremontowany. Od 1946 r. pływał pod nazwą “Sieja”. W 1952 r. przeszedł modernizację połączoną ze zmianą napędu z parowego na motorowy oraz zmianą nazwy na “Barbara”. Jednak z powodu znacznej awaryjności statku został on w 1956 r. całkowicie przebudowany, łącznie ze zmianą kształtu kadłuba, i zwodowany pod nazwą “Mazury” jako jednostka holowniczo-pasażerska. W 1957 r. statek wszedł w skład floty nowopowstałego Przedsiębiorstwa Państwowego “Żegluga Mazurska” i był eksploatowany do 1966 r. Później został wyciągnięty na brzeg Zatoki Tracz, ale brak informacji co do jego dalszych losów.