|
starsze nowsze oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 15 głosów | średnia głosów: 6
1936 , Fotografia z albumu " Piękno Warszawy" z 1936 rokuSkomentuj zdjęcie
|
Dodane: 17 czerwca 2014, godz. 22:11:17 Źródło: cezar56 Rozmiar: 660px x 1100px Aparat: HP Scanjet djf4200
19 pobrań 2081 odsłon 6 średnia ocen Poprzednie i następne zdjęcia czarek Obiekty widoczne na zdjęciu
Pomnik Poległym Saperom więcej zdjęć (18) Architekt: Mieczysław Lubelski Zbudowano: 1933 Zlikwidowano: 1944-1945 Monument był usytuowany przy ulicy 6 Sierpnia (obecnie Nowowiejska) róg Topolowej (obecna Aleja Niepodległości). Pomnik składał się z trzech konstrukcji architektonicznych. Wyższa znajdująca się na tyłach pomnika o wysokości 8.30 metra została wykonana z łupanego granitu i oblicowana płytami z brązu. Na płytach umieszczono 600 nazwisk poległych saperów. Ciekawy był ich układ. Autor dysponując podziałem na pionowe kolumny umieścił nazwiska przy lewym brzegu, a imiona o wiersz niżej przy prawym. Na grzbiecie, tworzącym wysmukły prostokąt, wyryto epitafium poświęcone generałowi Jakubowi Jasińskiemu, patronowi saperów. Niższy prostopadłościan wykonany został w całości z granitu i licowany płytami z tego materiału. Wyryto na nim sześćdziesiąt nazw miejscowości bitew w których polegli wspomniani saperzy. Trzecią część monumentu stanowiła kamienna podstawa o wymiarach 11 na 19 metrów na której znajdowały się przenikające nawzajem cokoły, związane architektonicznie z dwoma poprzednimi. Na jednym z tych cokołów umieszczono bardzo realistyczną, wykonaną ze spiżu postać sapera. Wysokość posągu wynosiła 3.30 metra. Natomiast wysokość pomnika licząc od chodnika do wierzchu brązu 3.50 metra. Zastosowanie piaskowca jako podstawy pomnika poddano krytyce w czasopiśmie Architektura i Budownictwo z 1934 roku “Szkoda, że poziome podstawy, widocznie już ze względów oszczędnościowych, są z piaskowca. Powstaje przez to pewna wrażeniowa anomalia, ze materiał mocny i twardy stoi na słabszym i miększym”. Twórcą pomnika był prof. Mieczysław Lubelski. Autor wielu posągów oraz rzeźb dekoracyjnych. Autor: Monika Moroz Źródło: ul. Nowowiejska więcej zdjęć (728) Dawniej: 6 Sierpnia Korzenie ulicy Nowowiejskiej sięgają wieku XVIII, kiedy to z polecenia króla Stanisława Augusta Poniatowskiego wyznaczono tzw. Drogę Wolską wiodącą z zamku w Ujazdowie na pole elekcyjne na Woli. W jej ciągu powstała z woli króla wzorcowa osada, tzw. Nowa Wieś, od której pochodzi nazwa ulicy. W ramach tzw. założenia ujazdowskiego i osi stanisławowskiej nowo powstała ulica miała stanowić oś wielkiego założenia placów gwiaździstych. Dwa z nich nadal znajdują się w ciągu ulicy, są to place Politechniki i Zbawiciela. Trzeci, plac na Rozdrożu, znajduje się poza ulicą Nowowiejską, której historyczny fragment nosi obecnie miano Alei Wyzwolenia. W latach osiemdziesiątych XIX wieku tereny wokół zachodniej części ulicy zostały zagospodarowane na siedzibę Filtrów Warszawskich. Ulicą, noszącą wówczas miano ulicy 6 Sierpnia poprowadzono linię tramwaju elektrycznego. Na przełomie wieków ulica wypełniła się zabudową, o charakterze wielkomiejskim w swojej wschodniej i środkowej części, nieco bardziej kameralnym w zachodniej. W sąsiedztwie jej środkowego biegu powstawać zaczął zespół budynków Politechniki Warszawskiej. Zniszczenia okresu wojny dotknęły ulicę w znacznym stopniu. Ponadto wiele budynków zostało wyburzonych ze względu na powstanie nowego założenia - Marszałkowskiej Dzielnicy Mieszkaniowej i przebijanej ulicy Waryńskiego. Przy ulicy wzniesiono w tym okresie szereg budynków w charakterystycznym stylu. W tym samym okresie wschodni fragment ulicy został włączony w skład innego założenia urbanistycznego i przemianowany na Aleję Wyzwolenia. To samo miano nosiła krótko po wojnie cała ulica. Obecnie ul. Nowowiejska jest jedną z najważniejszych ulic południowego Śródmieścia, a na wzrost jej roli wpływają: następujący w ostatnich latach rozwój komunikacji (budowa metra), istnienie licznych placówek edukacyjnych oraz usługowych. Wikipedia |