W 1904 roku dokonano rozbiórki dwóch skrzydeł klasztoru pp. bernardynek, czyli północno-wschodniego, oraz innych istniejących tu budynków. Na ich miejscu został wystawiony gmach Szkoły Handlowej Zgromadzenia Kupców im. A. i J. Vetterów. Własnością szkoły stało się północno-zachodnie skrzydło klasztoru użytkowane na cele mieszkalne. Zespołowi Szkół Ekonomicznych w Lublinie patronuje dwóch braci: August i Juliusz Vetterowie – lubelscy przemysłowcy i kupcy, społecznicy i filantropi, zasłużeni dla rozwoju gospodarczego miasta i regionu na przełomie XIX i XX wieku. W 1860 roku w Zgromadzeniu Kupców miasta Lublina powstała myśl założenia szkoły handlowej. Została uruchomiona po wielu staraniach, 5 sierpnia 1866 roku, jako 4-klasowa Szkoła Niedzielno-Handlowa

Finansowe wsparcie Towarzystwa Pomocy dla Szkoły Handlowej, aktywność jego prezesów – Mieczysława Wolskiego, a szczególnie Augusta i Juliusza Vetterów – przyczyniły się do wybudowania pięknego gmachu przy ulicy Bernardyńskiej. Rozpisany konkurs architektoniczny wygrał projekt opatrzony godłem „Czerwony pierścień”, którego autorami byli warszawscy architekci – Teofil Wiśniewski i Józef Holewiński.

Nauka w nowym budynku z czerwonej cegły rozpoczęła się 5 września 1906 roku. Imię braci Augusta i Juliusza Vetterów szkoła otrzymała w 1928 roku i zostało ono utrzymane po II wojnie światowej dla wszystkich instytucji, jakie działały w gmachu Zgromadzenia Kupców. Nie ma drugiej w mieście i regionie szkoły, która doczekała by się tylu opracowań – od pracy Zygmunta Bownika po monografię Karola Poznańskiego i Tadeusza Kąckiego. Szkoła Vetterów działa już nieprzerwanie od 135 lat. Kształci w specjalnościach handlowo-ekonomicznych.

Obecnie w skład Zespołu Szkół Ekonomicznych wchodzą: Liceum Ekonomiczne, Liceum Zawodowe, XVI Liceum Ogólnokształcące, Policealne Studium Zawodowe. Na terenie szkoły znajduje się mur przy posesji Gorajskich, będący częścią trójskrzydłowego założenia, które powstawało w pierwszym etapie budowy założenia klasztornego. Być może etap ten był znacznie rozciągnięty w czasie, gdyż w latach 1669–1675 dobudowano piętro nad refektarzen, cztery cele sklepione i zakończono budowę dolnego w górnego dormitarza, natomiast cześć klasztoru była już w bardzo złym stanie. Tymi zniszczonymi zabudowaniami były prawdopodobnie kamienice przy ul. Bernardyńskiej.

Kęcki T., Szkoły im A. i J. Vetterów w Lublinie i ich uczniowie 1866–2000

Ulica Bernardyńska została wytyczona na początku XIX wieku na miejscu dawnej drogi prowadzącej na Żmigród. W 1904 roku zburzono część zabudowań klasztornych bernardynek aby ją poszerzyć i ostatecznie uregulować. Droga biegnąca w kierunku Żmigrodu i rzeki Bystrzycy wzięła swoją nazwę od klasztoru bernardynów. Zakonnicy wybudowali go na jednym ze wzniesień Lublina pod koniec XV wieku. W latach 1951 - 1990 ulica funkcjonowała pod nazwą Dąbrowskiego. W 1990 roku przywrócono jej dawną nazwę.
Za