starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 10 głosów | średnia głosów: 5.25
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródm. Południowe › ul. Lwowska › Lwowska 3 |
23 lipca 2014 , Kamienice przy Lwowskiej.
Skomentuj zdjęcie
† ML
 Szkoda, że domy "lecą na plecy". Zdjecie fajne, bo uwypukla "rzeźbę" frontonów, ale ten przechył.... 2014-07-27 23:34:28 (11 lat temu)
do † ML: Próbowałam wysłać wersję z popawioną perspektywą, ale nie chce się zaktualizować. 2014-08-03 22:23:27 (11 lat temu)
do GZ_Zuk: Podmienisz przez edycję i zatwierdzasz przyciskiem Submit. 2014-08-03 22:37:35 (11 lat temu)
|
|
Na stronie od 2013 czerwiec
12 lat 11 miesięcy 12 dni |
1 / 2000sƒ / 4.6ISO 10010mm
4 pobrania 1126 odsłon 5.25 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia GZ_Zuk
Obiekty widoczne na zdjęciu
Lwowska 3
więcej zdjęć (3)
Architekt: Henryk Stifelman
Zbudowano: 1911
Dawniej: Kamienica Salomona Peretza
Zabytek: 772 z 01-07-1965
Poprzedni adres: (Nowo)Wielka 3, rok budowy: 1911
Kamienica Salomona Peretza wybudowana w roku 1911 według projektu duetu Henryk Stifelman-Stanisław Weiss, który projektował również kamienice przy Noakowskiego 4, Polnej 50 i 52, Bagateli 13 i 15, Jagiellońskej 28, Litewskiej 3 (Teatr Syrena). Henryk Stifelman (1870- 1938) aktywnie działał w organizacjach charytatywnych, współpracował z Januszem Korczakiem projektując jego Dom Sierot przy Krochmalnej 92.
Datę powstania dokumentuje inskrypcja na tympanonie.
Dom ma dosyć skomplikowaną strukturę własnościową, co przez lata paraliżowało ewentualne podjęcie remontu. Do niedawna w posiadaniu gminy, co nie wychodziło mu na dobre. Część lokali została wykupiona, a część domu w maju 1997 została odzyskana przez spadkobierców dawnych właścicieli. Zapadła decyzja Prezydenta Miasta zwracająca część własności - pozostała część już przed wojną była państwowa. Niestety tę część objęły w posiadanie dziwne firmy, którym zależy raczej na działce niż na samym zabytku, czego dowiodły podczas remontu. Przedstawiciel prawdziwych nowych/starych właścicieli nawiązał ze mną kontakt, podzieliłem się z nim materiałami na temat kamienicy.
Jeszcze niedawno (do połowy roku 2012) był to jedyny na ulicy dom ozdobiony drewnianymi "podcieniami" - zamienionymi potem na poziomą siatkę przymocowaną do fasady na poziomie pierwszego piętra - zabezpieczającymi głowy przechodniów przed spadającymi odłamkami sztukaterii. A jest jej sporo! Kamienicy groziło, że jeśli będzie dalej spadać w tym tempie, to wkrótce zmieni styl na minimalistyczny :(
W roku 2011 przeprowadzono, przy wsparciu finansowym Miasta, remont pokrycia dachowego. Niestety w trakcie robót doszło do wypadku, w wyniku którego zginął jeden z robotników pracujących na wysokościach.
Ostatecznie remont domu został przeprowadzony, mimo obstrukcji i przeszkód ze strony częściowego właściciela, w końcu roku 2012, co zostało dostrzeżone i docenione przez prasę i warszawiaków. W tej chwili jest to jeden z najpiękniejszych domów Lwowskiej i całej Warszawy. Gratulacje dla Wspólnoty!
14 września 1940 roku na Lwowskiej 1, podczas próby aresztowania trojga członków Komendy Obrońców Polski zastrzelony został gestapowiec. W odwecie Niemcy przeprowadzili aresztowania wśród mieszkańców domów Noakowskiego 4 oraz Lwowskiej 1 i 3.
Kamienica Salomona Peretza wybudowana w roku 1911 według projektu duetu Henryk Stifelman-Stanisław Weiss, który projektował również kamienice przy Noakowskiego 4, Polnej 50 i 52, Bagateli 13 i 15, Jagiellońskej 28, Litewskiej 3 (Teatr Syrena). Henryk Stifelman (1870- 1938) aktywnie działał w organizacjach charytatywnych, współpracował z Januszem Korczakiem projektując jego Dom Sierot przy Krochmalnej 92.
Datę powstania dokumentuje inskrypcja na tympanonie.
Dom ma dosyć skomplikowaną strukturę własnościową, co przez lata paraliżowało ewentualne podjęcie remontu. Do niedawna w posiadaniu gminy, co nie wychodziło mu na dobre. Część lokali została wykupiona, a część domu w maju 1997 została odzyskana przez spadkobierców dawnych właścicieli. Zapadła decyzja Prezydenta Miasta zwracająca część własności - pozostała część już przed wojną była państwowa. Niestety tę część objęły w posiadanie dziwne firmy, którym zależy raczej na działce niż na samym zabytku, czego dowiodły podczas remontu. Przedstawiciel prawdziwych nowych/starych właścicieli nawiązał ze mną kontakt, podzieliłem się z nim materiałami na temat kamienicy.
Jeszcze niedawno (do połowy roku 2012) był to jedyny na ulicy dom ozdobiony drewnianymi "podcieniami" - zamienionymi potem na poziomą siatkę przymocowaną do fasady na poziomie pierwszego piętra - zabezpieczającymi głowy przechodniów przed spadającymi odłamkami sztukaterii. A jest jej sporo! Kamienicy groziło, że jeśli będzie dalej spadać w tym tempie, to wkrótce zmieni styl na minimalistyczny :(
W roku 2011 przeprowadzono, przy wsparciu finansowym Miasta, remont pokrycia dachowego. Niestety w trakcie robót doszło do wypadku, w wyniku którego zginął jeden z robotników pracujących na wysokościach.
Ostatecznie remont domu został przeprowadzony, mimo obstrukcji i przeszkód ze strony częściowego właściciela, w końcu roku 2012, co zostało dostrzeżone i docenione przez prasę i warszawiaków. W tej chwili jest to jeden z najpiękniejszych domów Lwowskiej i całej Warszawy. Gratulacje dla Wspólnoty!
14 września 1940 roku na Lwowskiej 1, podczas próby aresztowania trojga członków Komendy Obrońców Polski zastrzelony został gestapowiec. W odwecie Niemcy przeprowadzili aresztowania wśród mieszkańców domów Noakowskiego 4 oraz Lwowskiej 1 i 3.
ul. Lwowska
więcej zdjęć (97)
Aktualna nazwa została nadana w roku 1922, jako element polityki zmierzającej do scalania ziem byłych zaborów. Poprzednio Lwowska była częścią ulicy Wielkiej ciągnącej się aż od okolic Bagna i Chmielnej. Dla odróżnienia południowa część (od Alei Jerozolimskich) Wielkiej otrzymała nazwę Nowo-Wielkiej, a na przełomie XIX i XX wieku, po rozparcelowaniu folwarku Koszyki, dzisiejszą Lwowską nazywano Nowo-Nowo-Wielką.
Historia
Korzenie ulicy Lwowskiej sięgają XVIII wieku, kiedy to na tych terenach znajdował się Folwark Koszyki. Jako własność króla Stanisława Augusta Poniatowskiego został on zmodernizowany, a później włączony do wielkiego założenia urbanistycznego tzw. Ujazdowskiego i Osi Stanisławowskiej. Główna oś ogrodów folwarku wykorzystana została jako jedna z ulic odchodzących od gwiaździstego placu Politechniki – była to obecna ulica Lwowska. Jej rozwój wiąże się z rozbudową wodociągów miejskich i otwarciem pobliskiego Warszawskiego Instytutu Politechnicznego (później: Politechnika) oraz hali targowej Koszyki. Zamieszkiwała tu rosyjskojęzyczna kadra naukowa Instytutu, polscy i żydowscy przedsiębiorcy oraz przedstawiciele wolnych zawodów. W swoim dzisiejszym kształcie, z wielkomiejską zabudową wielopiętrowych kamienic ukształtowała się w zasadzie na początku oraz w latach 30. XX wieku.
Mimo toczących się tu walk podczas powstania warszawskiego (reduta broniona przez Batalion "Golski" AK nigdy nie została zdobyta), ulica i jej zabudowa przetrwała szczęśliwie wojnę bliska oryginalnego kształtu. Zniszczeniu uległy jedynie dwa domy przyległe do placu Politechniki. Dzięki temu może się dziś poszczycić szeregiem cennych budowli wpisanych do rejestru zabytków. Lwowska stanowi unikalne w skali Warszawy zwarte wnętrze miejskie z początku XX wieku.
W części północnej, za skrzyżowaniem z ulicą Koszykową wzniesiono w ostatnich latach nowoczesne budynki biurowe, z których jeden – Norway House – zyskał uznanie architektów i warszawiaków, zdobywając tytuł najlepszego budynku Warszawy za rok 1999.
Źródło:
Historia
Korzenie ulicy Lwowskiej sięgają XVIII wieku, kiedy to na tych terenach znajdował się Folwark Koszyki. Jako własność króla Stanisława Augusta Poniatowskiego został on zmodernizowany, a później włączony do wielkiego założenia urbanistycznego tzw. Ujazdowskiego i Osi Stanisławowskiej. Główna oś ogrodów folwarku wykorzystana została jako jedna z ulic odchodzących od gwiaździstego placu Politechniki – była to obecna ulica Lwowska. Jej rozwój wiąże się z rozbudową wodociągów miejskich i otwarciem pobliskiego Warszawskiego Instytutu Politechnicznego (później: Politechnika) oraz hali targowej Koszyki. Zamieszkiwała tu rosyjskojęzyczna kadra naukowa Instytutu, polscy i żydowscy przedsiębiorcy oraz przedstawiciele wolnych zawodów. W swoim dzisiejszym kształcie, z wielkomiejską zabudową wielopiętrowych kamienic ukształtowała się w zasadzie na początku oraz w latach 30. XX wieku.
Mimo toczących się tu walk podczas powstania warszawskiego (reduta broniona przez Batalion "Golski" AK nigdy nie została zdobyta), ulica i jej zabudowa przetrwała szczęśliwie wojnę bliska oryginalnego kształtu. Zniszczeniu uległy jedynie dwa domy przyległe do placu Politechniki. Dzięki temu może się dziś poszczycić szeregiem cennych budowli wpisanych do rejestru zabytków. Lwowska stanowi unikalne w skali Warszawy zwarte wnętrze miejskie z początku XX wieku.
W części północnej, za skrzyżowaniem z ulicą Koszykową wzniesiono w ostatnich latach nowoczesne budynki biurowe, z których jeden – Norway House – zyskał uznanie architektów i warszawiaków, zdobywając tytuł najlepszego budynku Warszawy za rok 1999.
Źródło: