Kościół późnobarokowy znajdujący się na głogowskiej starówce, niedaleko ratusza. Najstarsza wzmianka o kościele Bożego Ciała pochodzi z 1403 roku. Była to wówczas bardzo skromna kaplica. W 1420 roku została ona rozbudowana i spełniała rolę kaplicy zamkowej. W roku 1666 rozpoczęto tu budowę kolegium Jezuitów, zaś w latach 1696-1702, powstał w tym miejscu kościół zbudowany według projektu architekta Giulio Simonettiego. Po pożarze w 1711 roku świątynię odbudował wrocławski budowniczy J.B. Peintner. Ostateczny wyraz architektoniczny otrzymał dopiero ok 1730 roku, kiedy to A. Karinger ukończył fasadę. Przy ponownej restauracji w latach 1795-1797, którą kierował architekt Aloys Molinari, część fresków wykonana została przez romantycznego pisarza, muzyka i malarza E.T.A Hoffmanna, który w tych latach odbywał praktykę w sądzie głogowskim. Mocno zniszczony w 1945 roku odbudowany został etapami po wojnie. Niewiele zachowało się z oryginalnego wystroju wnętrza. Ołtarz i organy pochodzą z protestanckiego kościoła w Kożuchowie. Nie zachowały się przedwojenne hełmy wież. Ze zniszczonego kolegium zachowały się tylko mury kapitalne skrzydła, będącego przedłużeniem korpusu kościoła. W ścianę dawnego klasztoru wmurowany pod koniec XIX wieku portal z kamienicy Rynek 26 autorstwa Johanna Pola z Głogowa, po 1945 roku silnie zniszczony.

Ratusz w Głogowie wraz z wieżą powstał na przełomie XIII i XIV w .W ciągu wieków był kilkakrotnie spalony o odbudowywany. W czasie oblężenia miasta w 1945 r ratusz spalił się , a następnie pozostawał w ruinie. Odbudowa rozpoczęła się w roku 1986 a zakończyła w 2002 r. W skrzydle wschodnim zachowały się wczesnorenesansowe ,piękne sklepione sale piwnicy ratuszowej i dawny odwach. Wieża ratuszowa zrekonstruowana została na podstawie stanu z 1720 r. Posiada wysokość 80,6 m i jest najwyższą wieżą ratuszową na Śląsku a podobno druga co do wielkości w Polsce. Galeria na wysokości 47 m jest udostępniona jako punkt widokowy. Od 2002 r w Ratuszu mieści się Urząd Miejski.