Pałac wzniesiony w II połowie XVI w. przez ród Czettritzów początkowo miał charakter dworu obronnego. W XVII i XVIII przebudowany został na rezydencję barokową. Jego początkowa historia jest nieznana. Pierwsze wzmianki dotyczące pierwotnej budowli w Strudze zachowały się dzięki historii rodu Czettritz spisanej przez Hugo von Czettritz. Według autora już w 1453 r. musiała istnieć w Strudze siedziba rycerska, określana jako “Gesetze”. Pierwszym znanym właścicielem wsi był Heinmann de Adellungesbach (Struga). Po raz pierwszy został odnotowany jako świadek na dokumencie Konrada Reinchenabacha w Dzierżoniowie przed 23 lipca 1290 r. W roku 1377 właścicielem wsi jest rycerz Urlich Schoff. Niestety nie miał męskiego spadkobiercy, więc Struga jako męskie lenno z powrotem trafiła w ręce króla czeskiego. W dniu 14 lutego 1453 r. Hans von Golditz (starosta księstwa świdnicko-jaworskiego) sprzedał Strugę Hermanowi Czettritz. W latach 1545 do 1585 w Strudze mieszkał Abraham Czettritz, w tym okresie dokonał przebudowy zamku. Do dziś w portalu znajdują się herby jego i jego żony Marii von Nimptsch. W 1670 r. Zmarł Jan Jerzy – na nim zakończyła się linia Czettritzów ze Strugi. Po jego śmierci Dolna Struga i Cieszów przypadła Henrykowi Czettritz Neuhaus. Do rodu Czettriz należały także: Lubomin (niem. Liebersdorf), Cieszów (niem. Fröhlichedorf) wraz z ruiną zamku Cisów (niem. Zeiskenschloss), Mrowiny (niem. Konradswaldau), Czarny Bór (niem. Schwartzwaldau) i Jabłów (niem. Gablau). Później także dolna część Boguszowa (niem. Gottesberges), Laski (niem. Lässig) i Wilberg. Struga pozostawała w rękach rodu Czettritz aż do XVIIIw. Od 1733 roku wlaścicielem Górnej i Dolnej Strugi są spadkobiercy Krystiana von Kluges. Karol Ferdynand von Seher-Thoss odkupił od nich dobra, które po jego śmierci przejęła siostra Maria Eleonora. Wyszła ona za mąż za generała Prittwitz. Później właścicielką dóbr była Charlotta Zofia Tugendreich z domu von Lieres.

Na początku XIX wieku właścicielem Strugi był hrabia Zeithen. On dokonał kolejnej przebudowy pałacu. Następni właściciele nie są znani.

Badania archeologiczne wykonane na zlecenie obecnych właścicieli umożliwiły zlokalizowanie pierwotnej rezydencji w południowo-wschodniej części dzisiejszego Pałacu. Prawdopodobnie w drugiej połowie XV wieku była to czworoboczna, podpiwniczona wieża mieszkalna. Następnie do ściany północnej dobudowano prostokątną budowlę mieszkalną. Na przełomie XV i XVI w. powstał obiekt uznawany za wieżę.

W pierwszej połowie XVI wieku dokonano kolejnej przebudowy – powstało zachodnie skrzydło pałacu. Świadczy o tym data wyryta na trzonie kolumny w narożnym, północno-zachodnim pomieszczeniu. W drugiej połowie XVII wieku lub na początku XVIII wieku dobudowano przypory do ściany wschodniej i mur oporowy. Prawdopodobnie mur oporowy wzmacniał brzeg fosy biegnącej wokół całej budowli. Pod koniec XVIII w. dokonano ostatniej przebudowy – zlikwidowano przypory i zasypano domniemaną fosę.

Dziś w oficynie przy pałacu siedzibę ma Centrum Szkoleniowe