Trudno byłoby wyobrazić sobie miasto bez karczmy, a jeszcze trudniej karczmę bez piwa. O tym, jak ważny był ten złocisty trunek w dawnym Wrocławiu, najlepiej świadczy tzw. wojna piwna, która miała miejsce w naszym mieście pod koniec XIV wieku.

Zaczęło się od tego, że w 1380 r. rada miejska skonfiskowała zakazane wówczas we Wrocławiu ze względu na uprzywilejowanie lokalnego trunku piwo świdnickie, które na Boże Narodzenie książę legnicki Rupert wysłał dziekanowi katedralnemu, a zarazem swemu bratu Henrykowi. W konflikt włączył się sam król Wacław IV, a skończyło się na tym, że wrocławscy kanonicy od tamtej pory mogli warzyć i sprowadzać piwo tylko na własne potrzeby.

Co ma jednak piwo do kamienicy? Otóż wiele, bowiem XVI i XVII wiek były dla Wrocławia złotym okresem karczmarstwa, a w domu Pod Złotym Dzbanem, czyli w Rynku 22, od 1519 r. mieścił się browar, który zaopatrywał w piwo najsłynniejszą karczmę w mieście - Piwnicę Świdnicką.

Choć dziś to rzecz niewiarygodna, cech karczmarzy był w XV wieku jednym z najważniejszych w mieście, a wśród jego członków nie brakowało radców i ławników miejskich. Stąd nic dziwnego w fakcie, że to rada miejska w 1500 roku założyła przy ul. Kotlarskiej browar, który miał zaopatrywać w piwo Piwnicę Świdnicką. Jednak ze względu na trudności w transportowaniu trunku, browar przeniesiono dokładnie naprzeciwko lokalu, czyli do domu Pod Złotym Dzbanem. By usprawnić transport z karczmą, połączono ją z kamienicą podziemnym korytarzem, który zachował się do dziś.


Współczesny dom pod adresem Rynek 22 jest odwzorowaniem klasycystycznej kamienicy, która została rozebrana w 1900 roku. Już w dwa lata później na jej miejscu stanął secesyjny dom handlowy Klausner. Co ciekawe, w latach 30. XX wieku na parterze domu handlowego mieściła się lodziarnia, a dziś mieści się tu kawiarnia Pod Złotym Dzbanem.

Zwracając uwagę na architektoniczne walory budynku, warto wcześniej przyjrzeć się Rynkowi 16. Podobieństwo obydwu kamienic jest uderzające. Jako jedyne na południowej pierzei utrzymane są w klasycystycznym stylu, obydwie mają cztery kondygnacje i czteroosiowy układ okien, okna pierwszego piętra zdobią trójkątne naczółki, a dodatkowo podobieństwo podkreśla żółty kolor obydwu kamienic.

Źródło [ wroclaw.naszemiasto.pl]

Choć historia domu Pod Zieloną Dynią sięga XII wieku, liczne perypetie sprawiły, że dziś ma on raczej charakter scenografii architektonicznej niż zabytku.

Kamienicę tę bez wątpienia można nazwać kreacją historyczną, ponieważ nie tylko została rozebrana jeszcze przed wojną, ale po niej została odbudowana w taki sposób, aby pasowała do charakteru całej południowej pierzei - wyjaśnia historyk sztuki i miejski przewodnik Damian Kanclerski.

Renesansowy charakter dom Pod Zieloną Dynią zyskał po przebudowie z 1541 roku, o czym do dziś świadczy data widoczna na wejściowym portalem, pod którą znajdziemy również rok odbudowy kamienicy, czyli 1954. Wówczas wąska, trzyosiowa kamienica wyróżniała się charakterystycznym, horyzontalnym szczytem z poziomymi wolutami. Przechodząc obok, warto zwrócić uwagę właśnie na portal, który wieńczy łacińska sentencja "Verbum Domini manet in aeternum", co oznacza "Słowo Pana pozostaje na zawsze".

Jak wiele z rynkowych kamienic na początku XX wieku, w 1910 roku kamienicę rozebrano, by stworzyć miejsce dla nowo powstającego domu handlowego Geschäftshaus Schäffer. Jeszcze w tym samym roku na miejscu kamienicy stanął modernistyczny budynek z elementami secesyjnymi i szczytem utrzymanym w neorenesansowym stylu według projektu architekta Buchmanna.

Niestety, lokacja na wąskiej parceli nie była zbyt fortunna dla domu handlowego, a z powodu ograniczeń przestrzennych wynikały w nim liczne problemy komunikacyjne. Podczas oblężenia Wrocławia w 1945 roku Geschäftshaus Schäffer uległ poważnym zniszczeniom, a po wojnie budynek odbudowano w renesansowym kształcie, jednak nie na podstawie zachowanej dokumentacji, lecz korzystając z przykładów innych fasad przyrynkowych kamienic.

Jeszcze przed rozebraniem renesansowego budynku na parterze domu mieściła się firma Papierhandlung Ansichtkarten-Verlag Wilhelma Homanna, która specjalizowała się w wydawaniu pocztówek z widokami Wrocławia i okolic. Warto dodać, że było to jedno z najbardziej renomowanych wydawnictw pocztówek w ówczesnym Wrocławiu i to właśnie z niego wyszła między innymi seria "Breslau im Hochwasser, Juli 1903", która obrazowała wrocławską powódź z 1903 roku.

Źródło [ wroclaw.naszemiasto.pl]

Wagony doczepne Trelenberg [B 20]
Numery taborowe SSB: 3801-3811 - zamknięta platforma [B 20]
Numery taborowe SSB: 3812-3843 - otwarta platforma [B 10]

Seria wagonów Trelenberg wyprodukowanych w latach 1904-1916 .
Wagony serii [B 10] (ex nr 191-200, 701-732) były eksploatowane z otwartymi pomostami. Wagony typu [B 20] (ex nr 633-645) z 1916 zostały w 1920 (1927 ?) roku zmodernizowane poprzez zabudowę pomostów. Wagony posiadały w górnej części okien kabiny charakterystyczne obrotowe prostokątne wywietrzniki (po 6 z każdej strony), płaski dach typu Flachdach.

Pierwszy tramwaj konny we Wrocławiu wyjechał na trasę w lipcu 1877 r., natomiast pierwszą linię elektryczną uruchomiono w czerwcu lub lipcu 1893 r.

Rynek we Wrocławiu (niem. Großer Ring in Breslau) – średniowieczny plac targowy we Wrocławiu, obecnie centralna część strefy pieszej. Stanowi prostokąt o wymiarach 205 na 175 m[1]. Jest to jeden z największych rynków staromiejskich Europy. Zabudowę otaczającą Rynek stanowią budynki pochodzące z różnych epok historycznych. Centralną część Rynku zajmuje blok śródrynkowy, składający się z Ratusza, Nowego Ratusza oraz licznych kamienic. Rynek tworzy układ urbanistyczny wraz z przekątniowo przyległymi placem Solnym oraz placem wokół kościoła św. Elżbiety. Do Rynku prowadzi 11 ulic – po dwie w każdym narożniku (Świdnicka, Oławska, E. Gepperta (Zamkowa), Ruska, św. Mikołaja, Odrzańska, Kuźnicza, Wita Stwosza), ponadto przebity w XIV lub XV w. Kurzy Targ po stronie wschodniej oraz wąskie ul. Więzienna i Przejście św. Doroty.

Rynek powstał w związku z lokacją Wrocławia, wedle nowszych badań już za czasów Henryka Brodatego, między 1214 a 1232. Starsze publikacje twierdziły, że powstał dopiero w czasie powtórnej lokacji w 1241-1242. Z biegiem czasu wokół Rynku powstały kamienice patrycjatu, a około połowy XIV wieku utworzyły ciągłe pierzeje i nastąpiło utrwalenie podziałów własnościowych.

W XIX w. przez Rynek poprowadzono linie tramwaju, najpierw konnego, a później także elektrycznego. Tramwaje kursowały przez Rynek do połowy lat 70. zeszłego stulecia, gdy przeniesiono je na Trasę W-Z. W latach 1996-2000 wyremontowano nawierzchnię Rynku, ostatecznie zamykając ruch samochodowy po jego wschodniej stronie, jak również odnowiono większość elewacji.

Przy Rynku znajduje się obecnie 60 numerowanych posesji, przy czym niektóre budynki posiadają kilka numerów. Podziały działek przebiegają najczęściej inaczej niż dawne podziały lokacyjne, na skutek wtórnych podziałów i scaleń. Każda działka posiada również swoją historyczną nazwę, zwykle związaną z atrybutem umieszczonym niegdyś na elewacji kamienicy lub losami miejsca, np. Pod Gryfami, Pod Błękitnym Słońcem, Stary Ratusz.

Źródło: