starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 5 głosów | średnia głosów: 5.85
 | Polska › woj. łódzkie › Łódź › Zdrowie › ul. Krzemieniecka › Ogród Botaniczny im. Jakuba Mowszowicza |
Lata 1974-1977 , Pocztówka z widokami Ogrodu, a właściwie tylko jego części północno-wschodniej, najwcześniej urządzonej (alpinarium).
Pocztówka KAW.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2013 listopad
12 lat 5 miesięcy 6 dni |
Dodane: 25 października 2014, godz. 22:19:06
Źródło: Zbiory prywatne - blaggio
Autor: J. Milewski, J. Mucha ... więcej (1)
Rozmiar: 1407px x 1000px
Aparat: Canon MP230 series
10 pobrań 1812 odsłon 5.85 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia blaggio.
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
parki
|
Ogród Botaniczny im. Jakuba Mowszowicza
więcej zdjęć (10)
Architekt: Henryk Tomaszewski
Miejski Ogród Botaniczny w Łodzi zajmuje obszar o powierzchni 67 ha i jest największym pod tym względem ogrodem botanicznym w Polsce. Położony jest w zachodniej części miasta w bezpośrednim sąsiedztwie Parku im. Józefa Piłsudskiego. Do Ogrodu należy również palmiarnia i niewielki fragment (ok. 2 ha) Parku Źródliska w śródmieściu. Rośliny w Ogrodzie prezentowane są w następujących działach: Ogród japoński, Dział systematyki roślin zielnych, Alpinarium, Dział biologii roślin, Dział kolekcji roślin ozdobnych, Dział zieleni parkowej, Dział roślin leczniczych i przemysłowych, Dział flory polskiej i Arboretum. Zakres obowiązkowej działalności Ogrodu obejmuje m.in. prowadzenie upraw roślin zagrożonych wyginięciem i udział w badaniach naukowych ich dotyczących oraz edukację w zakresie ochrony gatunkowej roślin. Uzupełnieniem tej działalności są m.in. cykliczne wystawy tematyczne urządzane w specjalnej sali wystawowej.
Teren dzisiejszego Ogrodu Botanicznego poza fragmentem północno-zachodnim wzdłuż rzeki Łódki należał pierwotnie do wsi Retkinia. Do połowy XIX w. był w większej części zalesiony. Tędy prowadziła droga ze starej Łodzi do wsi Srebrna, od której odchodziła droga do Retkinii. Po utworzeniu w latach 40. XIX w. osady Karolew w jej granicach znalazł się obszar położony dziś na wschód od alei lipowej. Cała południowa część obecnego Ogrodu należała do niewielki ego folwarku Retkinia. Prawdopodobnie na przełomie lat 80. i 90. grunty Karolewa położone na zachód od obecnej ul. Retkińskiej oraz grunty należące do wsi Brus po południowej stronie Łódki nabył Izrael Poznański. Uruchomił tu cegielnię, która zlokalizowana była w miejscu, gdzie przebiega obecnie końcowy odcinek ul. Krzemienieckiej, a więc również na terenie zajętym dziś przez Zoo. Większość tego obszaru użytkowana była rolniczo. W okresie międzywojennym pola podzielone zostały siatką dróg gruntowych na kwatery o wymiarach ok. 100 m na 100 m. W 1936 r. we wschodniej części o powierzchni ok. 12 ha przeznaczonej do parcelacji na działki budowlane wytyczono ulice nazwane imionami generałów Kozietulskiego, Krukowieckiego (od 1946 r. Symboliczna), Chrzanowskiego, Gosiewskiego, Wybickiego i Grąbczewskiego nawiązujące swoim przebiegiem do wspomnianej siatki dróg. Jednak do wybuchu II wojny światowej zabudowana została tylko część posesji przy ul. Retkińskiej. Pozostałe parcele również po wojnie do połowy lat 60. de facto nie zmieniły swojej funkcji. W 1941 r. na terenie przyszłego ogrodu niemieckie władze okupacyjne urządziły szkółki drzew dla zieleni miejskiej. Przyłączony został też fragment dawnego folwarku Retkinia (rejon Ogrodu zajęty obecnie przez zaplecze gospodarczo-administracyjne). Po II wojnie światowej cegielnia wraz z gospodarstwem przejęta została przez państwo i przekazana Plantacjom Miejskim.
Przedwojenne plany utworzenia ogrodu botanicznego w ramach powstającego Parku im. Piłsudskiego nie zostały zrealizowane. W 1946 r. w na terenie użytkowanym już przez Wydział Plantacji i Ogrodów przy Zarządzie Miejskim utworzono pod egidą Uniwersytetu Łódzkiego i udostępniono zwiedzającym niewielki Ogród Roślin Leczniczych powiększony później z 1,3 do 6 ha. Na początku lat 50. większość zabudowań cegielni została zlikwidowana w związku z przesunięciem ul. Krzemienieckiej i powiększeniem Ogrodu Zoologicznego. W 1953 r. w ramach Łódzkiego Przedsiębiorstwa Ogrodniczego podlegającego Zarządowi Zieleni Miejskiej utworzony został Ogród Botaniczny. Jednak dopiero w 1967 r. rozpoczęto urządzanie Ogrodu w obecnym kształcie. Obszar Ogrodu powiększony został o pozostałe grunty dawnego folwarku Retkinia zajęte przez nieużytki (część południowo-zachodnia). Po stronie wschodniej po rozplanowaniu działek budowlanych wzdłuż ul. Kozietulskiego ostatecznie formalnie przyłączono do Ogrodu resztę terenu przyporządkowanego do wspomnianych wcześniej ulic wytyczonych jeszcze w 1936 r. W 1973 r. udostępniona została pierwsza część nowego Ogrodu o powierzchni ok. 20 ha obejmująca działy flory polskiej, alpinarium, systematyki roślin zielnych i fragment działu zieleni parkowej. Kolejne działy powstawały w następnych latach, jako ostatnie urządzone zostało arboretum. W 1988 r. Ogród Botaniczny otrzymał imię Jakuba Mowszowicza profesora Uniwersytetu Łódzkiego i inicjatora powstania Ogrodu. Od 1992 r. Ogród jest samodzielną miejską jednostką budżetową. Od 2005 r. podlega jej również palmiarnia w Parku Źródliska. W ostatnich latach na terenie Ogrodu powstało kilka ścieżek dydaktycznych. W 2014 r. rozpoczęto urządzanie skansenu roślinnego w postaci wiejskiej zagrody z oryginalną ponad stuletnią drewnianą chałupą, ogrodem, sadem i pasieką.
W opisie wykorzystane zostały m.in. informacje zawarte na stronie www.botaniczny.lodz.pl .
Teren dzisiejszego Ogrodu Botanicznego poza fragmentem północno-zachodnim wzdłuż rzeki Łódki należał pierwotnie do wsi Retkinia. Do połowy XIX w. był w większej części zalesiony. Tędy prowadziła droga ze starej Łodzi do wsi Srebrna, od której odchodziła droga do Retkinii. Po utworzeniu w latach 40. XIX w. osady Karolew w jej granicach znalazł się obszar położony dziś na wschód od alei lipowej. Cała południowa część obecnego Ogrodu należała do niewielki ego folwarku Retkinia. Prawdopodobnie na przełomie lat 80. i 90. grunty Karolewa położone na zachód od obecnej ul. Retkińskiej oraz grunty należące do wsi Brus po południowej stronie Łódki nabył Izrael Poznański. Uruchomił tu cegielnię, która zlokalizowana była w miejscu, gdzie przebiega obecnie końcowy odcinek ul. Krzemienieckiej, a więc również na terenie zajętym dziś przez Zoo. Większość tego obszaru użytkowana była rolniczo. W okresie międzywojennym pola podzielone zostały siatką dróg gruntowych na kwatery o wymiarach ok. 100 m na 100 m. W 1936 r. we wschodniej części o powierzchni ok. 12 ha przeznaczonej do parcelacji na działki budowlane wytyczono ulice nazwane imionami generałów Kozietulskiego, Krukowieckiego (od 1946 r. Symboliczna), Chrzanowskiego, Gosiewskiego, Wybickiego i Grąbczewskiego nawiązujące swoim przebiegiem do wspomnianej siatki dróg. Jednak do wybuchu II wojny światowej zabudowana została tylko część posesji przy ul. Retkińskiej. Pozostałe parcele również po wojnie do połowy lat 60. de facto nie zmieniły swojej funkcji. W 1941 r. na terenie przyszłego ogrodu niemieckie władze okupacyjne urządziły szkółki drzew dla zieleni miejskiej. Przyłączony został też fragment dawnego folwarku Retkinia (rejon Ogrodu zajęty obecnie przez zaplecze gospodarczo-administracyjne). Po II wojnie światowej cegielnia wraz z gospodarstwem przejęta została przez państwo i przekazana Plantacjom Miejskim.
Przedwojenne plany utworzenia ogrodu botanicznego w ramach powstającego Parku im. Piłsudskiego nie zostały zrealizowane. W 1946 r. w na terenie użytkowanym już przez Wydział Plantacji i Ogrodów przy Zarządzie Miejskim utworzono pod egidą Uniwersytetu Łódzkiego i udostępniono zwiedzającym niewielki Ogród Roślin Leczniczych powiększony później z 1,3 do 6 ha. Na początku lat 50. większość zabudowań cegielni została zlikwidowana w związku z przesunięciem ul. Krzemienieckiej i powiększeniem Ogrodu Zoologicznego. W 1953 r. w ramach Łódzkiego Przedsiębiorstwa Ogrodniczego podlegającego Zarządowi Zieleni Miejskiej utworzony został Ogród Botaniczny. Jednak dopiero w 1967 r. rozpoczęto urządzanie Ogrodu w obecnym kształcie. Obszar Ogrodu powiększony został o pozostałe grunty dawnego folwarku Retkinia zajęte przez nieużytki (część południowo-zachodnia). Po stronie wschodniej po rozplanowaniu działek budowlanych wzdłuż ul. Kozietulskiego ostatecznie formalnie przyłączono do Ogrodu resztę terenu przyporządkowanego do wspomnianych wcześniej ulic wytyczonych jeszcze w 1936 r. W 1973 r. udostępniona została pierwsza część nowego Ogrodu o powierzchni ok. 20 ha obejmująca działy flory polskiej, alpinarium, systematyki roślin zielnych i fragment działu zieleni parkowej. Kolejne działy powstawały w następnych latach, jako ostatnie urządzone zostało arboretum. W 1988 r. Ogród Botaniczny otrzymał imię Jakuba Mowszowicza profesora Uniwersytetu Łódzkiego i inicjatora powstania Ogrodu. Od 1992 r. Ogród jest samodzielną miejską jednostką budżetową. Od 2005 r. podlega jej również palmiarnia w Parku Źródliska. W ostatnich latach na terenie Ogrodu powstało kilka ścieżek dydaktycznych. W 2014 r. rozpoczęto urządzanie skansenu roślinnego w postaci wiejskiej zagrody z oryginalną ponad stuletnią drewnianą chałupą, ogrodem, sadem i pasieką.
W opisie wykorzystane zostały m.in. informacje zawarte na stronie www.botaniczny.lodz.pl .
ul. Krzemieniecka
więcej zdjęć (506)
Ulica Krzemieniecka ma długość 1,6 km. Rozpoczyna się przy ul. Karolewskiej, a kończy przy ul. Konstantynowskiej. Zaliczana jest do kategorii ulic zbiorczych o znaczeniu tranzytowym w skali miasta. Prowadzi ruch o znacznym natężeniu z centrum w kierunku zachodnich dzielnic takich jak Karolew, Retkinia, Złotno i Teofilów oraz w kierunku wylotowym na Konstantynów Łódzki, a na odcinku pomiędzy ul. Retkińską i ul. Konstantynowską dodatkowo ruch w relacji Retkinia – Teofilów.
Historycznie przebieg ul. Krzemienieckiej ściśle związany jest z przebiegiem południowo-zachodniej granicy starej Łodzi. W obecnych warunkach terenowych ten przebieg można opisać następująco: od wschodu granica biegła od obecnej ul. Objazdowej do miejsca, gdzie dawniej było skrzyżowanie ul. Karolewskiej z Krzemieniecką (rejon po zachodniej stronie kładki dla pieszych nad torami tramwajowymi), następnie południową (lewą) stroną obecnej ul. Krzemienieckiej, przy budynku Krzemieniecka 24 przechodziła na prawą stronę i prowadziła ukosem wzdłuż północnej granicy skweru usytuowanego naprzeciwko ul. Retkińskiej, i dalej biegła łukiem przez obecny teren ogrodu zoologicznego do przecięcia z ul. Konstantynowską w rejonie bramy gospodarczej zoo na wprost ul. Zdrowie (na terenie zoo przebieg ten można łatwo odczytać z przebiegu wewnętrznych alejek). W latach 40. XIX w. na częściowo zalesionych gruntach należących do wsi Rekinia położonych na południe od wyżej opisanej granicy powstała kolonia rolnicza Karolew. Wzdłuż granicy biegła polna droga dojazdowa do działek rolnych wytyczonych prostopadle do głównej drogi osady, czyli dzisiejszej ul. Wileńskiej.
W latach 90. XIX w. granicę Łodzi z Karolewem przecięła szosa Karolewska (dzisiejsza ul. Karolewska). Szosa ta dochodziła do obecnej ul. Wileńskiej, która była jej przedłużeniem w kierunku zachodnim. Poprowadzono też nową drogę , która zaczynała się przy ul. Konstantynowskiej i biegła na południowy wschód wzdłuż granicy miasta do miejsca, gdzie kończy się ogród zoologiczny (odcinek ten stał się później częścią ul. Krzemienieckiej w pierwotnym jej przebiegu), następnie odbijała na południe w kierunku Retkinii (była to późniejsza ul. Retkińska) łącząc się z szosą Karolewską (ul. Wileńska). W najdalej wysuniętej na zachód części Karolewa po południowej stronie początkowego odcinka tej drogi Izrael Poznański założył dużą cegielnię, która zajmowała teren należący obecnie do ogrodu zoologicznego i ogrodu botanicznego. W 1893 r. Leo Plihal rozpoczął budowę swojej fabryki przy szosie Karolewskiej tuż za granicą miasta. Od początku XX w. grunty karolewskie ulegały stopniowej parcelacji pod niską zabudowę mieszkalną (powstały wtedy uliczki nazwane później: Kowieńska, Sandomierska, Grodzieńska, Gwiazdowa). Wtedy też dawna droga polna biegnąca skrajem lasu miejskiego od szosy Karolewskiej do drogi Retkińskiej stała się drogą dojazdową do tych ulic. W 1906 r. teren Karolewa przyłączono do Łodzi.
W 1921 r. całej drodze na docinku od Karolewskiej do Konstantynowskiej nadano nazwę Krzemieniecka. Jednak w okresie międzywojennym i w pierwszym dziesięcioleciu po wojnie niewiele się tutaj zmieniło. Pomiędzy ul. Karolewską a Równości (Retkińską) ulicę wybrukowano. Nie pojawiła się tu jednak zwarta zabudowa. Na przełomie lat 20. I 30. pod nr 5 wybudowano szpital PCK. W latach 30. na obszarze lasu miejskiego rozciągającego się wzdłuż całej ulicy po jej północnej stronie rozpoczęto urządzanie parku im. Piłsudskiego, ale oprócz zorganizowania ogrodu zoologicznego oraz częściowo terenu tzw. wystawy periodycznej (po wschodniej stronie terenu szpitala, pod nr 3) nie zdołano do wybuchu wojny w pełni zagospodarować terenu sąsiadującego z ulicą.
W drugiej połowie lat 50. zlikwidowano cegielnię i część jej terenu przeznaczono na powiększonie ogrodu zoologicznego. Na pozostałej części stworzono zalążki przyszłego ogrodu botanicznego. W związku z tym zmienił się przebieg ul. Krzemienieckiej pomiędzy ul. Retkińską i Konstantynowską. Ten nowy odcinek pochłonął wytyczoną w 1936 r. po zachodniej stronie ul. Retkińskiej krótką uliczkę Wybickiego. W 1954 r. na terenie parku przyległym do ulicy na wschód od zoo utworzono projektowany jeszcze latach 30. rezerwat leśny „Polesie Konstantynowskie”. Na początku lat 60. na zachód od dawnej fabryki Plihala (Zakłady tekstylne „Femina”) urządzono ogródki działkowe i wzniesiono cztery bloki mieszkalne dla pracowników. W następnych latach po południowej stronie powstały bloki spółdzielni mieszkaniowej „Polesie”, najpierw czteropiętrowe, później dziesięciopiętrowe wieżowce. Pod koniec lat 60. Skorygowano przebieg ulicy pomiędzy ul. Gwiazdową i Retkińską, a odcinek od Karolewskiej do Retkińskiej uzyskał nawierzchnie asfaltową. Kilka lat później w związku z budową osiedla na Retkinii i koniecznością dostarczania elementów wielkopłytowych z fabryki domów na Teofilowie na dalszym odcinku ulicy nawierzchnię szlakową zastąpiła nawierzchnię asfaltowa. Wkrótce zaczęły kursować tędy autobusy miejskie linii nr 76 z Teofilowa przez Dworzec Kaliski na pl. Barlickiego. W planach perspektywicznych rozwoju przestrzennego miasta z początku lat 70. przewidywano przedłużenie al. Mickiewicza w ciąg ul. Krzemienieckiej i Retkińskiej, dlatego narożnik wschodni na styku tych ulic do lat 90. pozostawał niezabudowany.
W połowie lat 80. przystąpiono do przebudowy układu ulicznego w rejonie dworca Łódź Kaliska zakończonej w 1994 r. oddaniem do użytku al. Bandurskiego. W wyniku tych zmian początkowy odcinek ul. Krzemienieckiej w rejonie ul Karolewskiej uległ częściowej likwidacji i odcięciu od pozostałej części przez nowopowstałą arterię. W 2012 r. jezdnię tego fragmentu ulicy zaadaptowano na parking. W 1998 r. po przebudowie skrzyżowania ul. Krakowskiej z ul. Konstantynowską zmienił się przebieg końcowego odcinka ulicy Krzemienieckiej. W 2009 r. zmodernizowano ulicę pomiędzy al. Bandurskiego i ul. Retkińską i wzdłuż całej Krzemienieckiej wybudowano drogę dla rowerów.
Historycznie przebieg ul. Krzemienieckiej ściśle związany jest z przebiegiem południowo-zachodniej granicy starej Łodzi. W obecnych warunkach terenowych ten przebieg można opisać następująco: od wschodu granica biegła od obecnej ul. Objazdowej do miejsca, gdzie dawniej było skrzyżowanie ul. Karolewskiej z Krzemieniecką (rejon po zachodniej stronie kładki dla pieszych nad torami tramwajowymi), następnie południową (lewą) stroną obecnej ul. Krzemienieckiej, przy budynku Krzemieniecka 24 przechodziła na prawą stronę i prowadziła ukosem wzdłuż północnej granicy skweru usytuowanego naprzeciwko ul. Retkińskiej, i dalej biegła łukiem przez obecny teren ogrodu zoologicznego do przecięcia z ul. Konstantynowską w rejonie bramy gospodarczej zoo na wprost ul. Zdrowie (na terenie zoo przebieg ten można łatwo odczytać z przebiegu wewnętrznych alejek). W latach 40. XIX w. na częściowo zalesionych gruntach należących do wsi Rekinia położonych na południe od wyżej opisanej granicy powstała kolonia rolnicza Karolew. Wzdłuż granicy biegła polna droga dojazdowa do działek rolnych wytyczonych prostopadle do głównej drogi osady, czyli dzisiejszej ul. Wileńskiej.
W latach 90. XIX w. granicę Łodzi z Karolewem przecięła szosa Karolewska (dzisiejsza ul. Karolewska). Szosa ta dochodziła do obecnej ul. Wileńskiej, która była jej przedłużeniem w kierunku zachodnim. Poprowadzono też nową drogę , która zaczynała się przy ul. Konstantynowskiej i biegła na południowy wschód wzdłuż granicy miasta do miejsca, gdzie kończy się ogród zoologiczny (odcinek ten stał się później częścią ul. Krzemienieckiej w pierwotnym jej przebiegu), następnie odbijała na południe w kierunku Retkinii (była to późniejsza ul. Retkińska) łącząc się z szosą Karolewską (ul. Wileńska). W najdalej wysuniętej na zachód części Karolewa po południowej stronie początkowego odcinka tej drogi Izrael Poznański założył dużą cegielnię, która zajmowała teren należący obecnie do ogrodu zoologicznego i ogrodu botanicznego. W 1893 r. Leo Plihal rozpoczął budowę swojej fabryki przy szosie Karolewskiej tuż za granicą miasta. Od początku XX w. grunty karolewskie ulegały stopniowej parcelacji pod niską zabudowę mieszkalną (powstały wtedy uliczki nazwane później: Kowieńska, Sandomierska, Grodzieńska, Gwiazdowa). Wtedy też dawna droga polna biegnąca skrajem lasu miejskiego od szosy Karolewskiej do drogi Retkińskiej stała się drogą dojazdową do tych ulic. W 1906 r. teren Karolewa przyłączono do Łodzi.
W 1921 r. całej drodze na docinku od Karolewskiej do Konstantynowskiej nadano nazwę Krzemieniecka. Jednak w okresie międzywojennym i w pierwszym dziesięcioleciu po wojnie niewiele się tutaj zmieniło. Pomiędzy ul. Karolewską a Równości (Retkińską) ulicę wybrukowano. Nie pojawiła się tu jednak zwarta zabudowa. Na przełomie lat 20. I 30. pod nr 5 wybudowano szpital PCK. W latach 30. na obszarze lasu miejskiego rozciągającego się wzdłuż całej ulicy po jej północnej stronie rozpoczęto urządzanie parku im. Piłsudskiego, ale oprócz zorganizowania ogrodu zoologicznego oraz częściowo terenu tzw. wystawy periodycznej (po wschodniej stronie terenu szpitala, pod nr 3) nie zdołano do wybuchu wojny w pełni zagospodarować terenu sąsiadującego z ulicą.
W drugiej połowie lat 50. zlikwidowano cegielnię i część jej terenu przeznaczono na powiększonie ogrodu zoologicznego. Na pozostałej części stworzono zalążki przyszłego ogrodu botanicznego. W związku z tym zmienił się przebieg ul. Krzemienieckiej pomiędzy ul. Retkińską i Konstantynowską. Ten nowy odcinek pochłonął wytyczoną w 1936 r. po zachodniej stronie ul. Retkińskiej krótką uliczkę Wybickiego. W 1954 r. na terenie parku przyległym do ulicy na wschód od zoo utworzono projektowany jeszcze latach 30. rezerwat leśny „Polesie Konstantynowskie”. Na początku lat 60. na zachód od dawnej fabryki Plihala (Zakłady tekstylne „Femina”) urządzono ogródki działkowe i wzniesiono cztery bloki mieszkalne dla pracowników. W następnych latach po południowej stronie powstały bloki spółdzielni mieszkaniowej „Polesie”, najpierw czteropiętrowe, później dziesięciopiętrowe wieżowce. Pod koniec lat 60. Skorygowano przebieg ulicy pomiędzy ul. Gwiazdową i Retkińską, a odcinek od Karolewskiej do Retkińskiej uzyskał nawierzchnie asfaltową. Kilka lat później w związku z budową osiedla na Retkinii i koniecznością dostarczania elementów wielkopłytowych z fabryki domów na Teofilowie na dalszym odcinku ulicy nawierzchnię szlakową zastąpiła nawierzchnię asfaltowa. Wkrótce zaczęły kursować tędy autobusy miejskie linii nr 76 z Teofilowa przez Dworzec Kaliski na pl. Barlickiego. W planach perspektywicznych rozwoju przestrzennego miasta z początku lat 70. przewidywano przedłużenie al. Mickiewicza w ciąg ul. Krzemienieckiej i Retkińskiej, dlatego narożnik wschodni na styku tych ulic do lat 90. pozostawał niezabudowany.
W połowie lat 80. przystąpiono do przebudowy układu ulicznego w rejonie dworca Łódź Kaliska zakończonej w 1994 r. oddaniem do użytku al. Bandurskiego. W wyniku tych zmian początkowy odcinek ul. Krzemienieckiej w rejonie ul Karolewskiej uległ częściowej likwidacji i odcięciu od pozostałej części przez nowopowstałą arterię. W 2012 r. jezdnię tego fragmentu ulicy zaadaptowano na parking. W 1998 r. po przebudowie skrzyżowania ul. Krakowskiej z ul. Konstantynowską zmienił się przebieg końcowego odcinka ulicy Krzemienieckiej. W 2009 r. zmodernizowano ulicę pomiędzy al. Bandurskiego i ul. Retkińską i wzdłuż całej Krzemienieckiej wybudowano drogę dla rowerów.