Kamienica przypisana była do dzielnicy Miasto z numerem konskrypcyjnym 27. Numer posesji był 11. Budynek został wzniesiony w 1886 r. przez Leonarda Kmenta dla Eduarda i Amalii Seemannów. Wcześniej w miejscu tym znajdował się dom Magdaleny Schwarzer, który przed 1876 r. nabył Eduard Seemenn senior. Zapewne chodziło o budynek, który jest widoczny na planie katastralnym z 1836 r. pod numerem 144. W 1886 r. Eduard Seemann sprzedał kamienicę swemu bratu Wilhelmowi za 40 tys. florenów. W kamienicy tradycyjnie znajdował się sklep mięsny. Początkowo był on wynajmowany Janu Henslerowi (wcześniej mieszkał przy ul. Saska Kępa 13 ), jednak w 1901 r. masarnię przejęli spadkobiercy Seemanna, którzy na zapleczu urządzili własną wytwórnię kiełbas. Inny zakład mięsny Seemannów mieścił na Saskiej Kępie . W 1912 r. kamienica przeszła na własność Ignacego Kleina - handlarz win, niemniej właściwy sklep mięsny nadal pozostawał w rękach Seemannów i to aż do 1931 r.

Główna arteria starego Cieszyna, prowadzi od Góry Zamkowej do Rynku, niegdyś najważniejszy trakt handlowy miasta. Pierwotnie zabudowana domami podcieniowymi połączonymi systemem tarasów i schodów, ucierpiała podczas pożaru w 1789 r. - zachowało się kilka kamienic podcieniowych z przełomu XVIII i XIX w. W XIX i XX w. zabudowana kamienicami mieszczańskimi w stylu historycznym i eklektycznym.
Głęboka to nazwa-bumerang. Jakby nie nazywano ulicy, to wracano do starej nazwy. A była to kiedyś ulica Arcyksiężniczki Stefanii, synowej cesarza Franciszka Józefa. W czasie I wojny światowej nazywana była Karl Franz Josef-Strasse. W 1920 roku wrócono do Głębokiej, ale czternaście lat później uznano, że będzie się nazywać ulicą Legionów. W czasie II wojny światowej niemieccy okupanci - o dziwo - wrócili do tradycyjnej nazwy (w wersji Tiefe Gasse). Komuniści nie darowali Głębokiej i nazwali ją Armii Czerwonej. W 1990 roku wrócono do historycznej nazwy. W 1881 zmieniono nazwę na Kronprinzessin Stephaniestrasse, po czym wywieszono tablice uliczne wyłącznie w języku niemieckim tak jak wcześniej postąpiono na rynku. Również w tym samym roku rada miejska uchwaliła zdjąć resztę dwujęzycznych tablic i zastąpić je wyłącznie niemieckojęzycznymi. W 1898 r. ulicę wybrukowano granitową kostką.